Het jaar van de Draak

Binnenkort begint het jaar van de draak. Ik zag de eerste drakendans voorbij komen op het journaal. Elk jaar als we bijgekomen zijn van onze eigen feestelijkheden komen de Chinezen met hun eigen feest voorbij.

12 jaar geleden (of 11 kan ook) had ik mijn zoons na een dag werken beloofd dat ik een afhaalmaaltijd bij de Chinees zou halen. Met Ezra voorop de fiets reed ik van de Crèche naar winkelcentrum de Bellestein. Helaas onze favoriete restaurant was gesloten, wegens: “Het Chinese Nieuwjaar”. Wat nu?

Oplossing was heel simpel, twee straten voorbij mijn huis was nog een afhaalchinees. Zou die open zijn? Jawel, samen met een goedgehumeurde Ezra gingen we naar binnen.

Daar legde Ezra het even heel subtiel doch duidelijk aan alle aanwezigen uit;

“DE ANDERE CHINEES WAS DICHT!!!”

Schetterde met een stemmetje als een lintzaag door de zaak. Fijn, iedereen wist nu dat de afhaalchinees van de Lindenhorst voor ons 2^e keus was. De scooterjongens die zaten te wachten om een bestelling weg te brengen lagen dubbel van de lach. De Patron achter de toonbank probeerde eerst nog verbaasd en verontwaardigd te doen. Tja, tegen een stralende 2-jarige kon hij niet op. Ik hield mijn mond!

Toen mijn bestelling klaar was kon de Patron weer lachen. Ik lachte terug en maakte dat ik weg kwam.

Leuk al die ansicht kaarten, maar wat doen we ermee?

Wat gaat dit worden?

Na het versturen van de eerste vijf ansichtkaarten voor het Postcrossingproject begon het wachten.

Broodje kaas

Lekker met een vers kopje koffie

Bron: Internet

Ik ben dol op kokkerellen. Recepten zoeken en uitproberen en zo. Echtgenoot en zonen hebben zo menig nieuw gerecht geproefd en goed gekeurd. Nu eten we regelmatig Sushi, Lasagne en andere verse pasta, Summer rolls, empanada’s (nadat ik bij een kringloop een doosje met empanada vormpjes op de koop tikte), Thaise en Indiase curries, en zo kan ik nog even doorgaan.

Maar als we met tegen Kerst wekenlang doodgegooid wordt met lekkere en feestelijke recepten

Proud mama

Foto: Internet (Gaat deze het worden? Dat is nog een verrassing)

Telefoon.

Niet die van het plaatje maar vaste telefoon des huizes rinkelde.

“Ja met de mentor van uw zoon E., uit klas CV1C, ik kom uit de leerlingen vergadering. Hij mag na de kerstvakantie naar de HAVO/VMBO brugklas.”

Het gesprek duurde natuurlijk langer, maar dit is de samenvatting. Al maandenlang ging zoonlief weliswaar vrolijk naar school. Maar het beetje huiswerk wat hij kreeg deed hij op zijn slofjes en zijn gemiddelde cijfer is een ruime 8. Heel mooi natuurlijk maar ik kreeg steeds meer het gevoel dat vmbo niet de juiste school voor zoonlief is. 

Dus, ik zie een aanleiding om DE wens van zoonlief, een spannende gsm te honoreren. Ik had al gezien dat er exemplaren zijn onder de €100,-

Welke het daarvan gaat worden…… daar komen we wel uit.

 

Tere kinderziel?

De tere kinderziel 

Vorige eeuw, de jaren 90 en oudste zoon was 8 jaar oud. Ongeveer, dat weet ik niet meer precies. En hoe hij op het idee kwam, daarvan heb ik helemaal geen idee 

“Mam, ik wil een paar letters voor mijn naam zetten. Een afkorting dat staat cool!”  

2010 – Who pays the ferryman? Hoeveel geld heb jij bij je?

2010 – Al twee boottochen waren ons door de neus geboord. Eerst een tocht over Loch Ness, vanaf Fort Augustus. Kwamen we te laat terug van de highland games in Inverness. Veel leuker dus niet erg.

Twee was vanaf Ullapool, een tocht naar de Summer Isles. Helaas, toen we klaar stonden

Meeting the plugholes, both of them

Dit is de rechter (of Ooster) plughole. In de verte de andere.

Begin deze maand meld ik terloops dat jongste zoon drie nachten op kamp gaat, daarna loop ik de keuken in om druk te zijn met avondeten. Dat heeft even al mijn aandacht nodig.

“En betaald!” hoor ik opeens.

Souveniers – Onderweg naar Engeland – Zoon fotografeert ook

Zoon vermaakt zich met mijn fototoestel. Van wie zou hij dat toch hebben?

maandag 14/6 in de bus onderweg naar Schiermonnikoog.  

Zoon is weg dus wij ook!

Dinsdag 17/6 12:15 - De auto rijdt ons naar Rotterdam. We zijn van die neuroten die niet te laat willen komen,

Geen souveniers meegenomen, wel achtergelaten ;-)

Het is alweer bijna een week geleden dat we thuis kwamen. Maar het gevoel, dat we een vakantie lang naar Duitsland waren (twee dagen) en dat we net weer thuis zijn (7 dagen) blijft hangen. En dat is goed.

(Vroeger begreep ik niet waarom de Duitsers veel meer worst eten dan Nederlanders. De worst die ik thuis kreeg smaakte nergens naar. In Duitsland kwam ik erachter, Duitse worst is lekker!) 

Alweer de sleutels kwijt?

Ruim drie dagen waren we al aan het zoeken. Eerst alleen door echtgenoot. Ik weet dat

Valentijnsdag in London

Uitzicht vanuit the London Eye, het gigantische reuzenrad aan the Theems. Veel te snel hadden we het hoogste punt bereikt….

Carnaval! En worden we daar vrolijk van?

2010 – De Kok

(De lange haren  gingen vanmorgen natuurlijk in een keurig staartje)

Carnaval op school ik schreef er al eerder over.

Whats in a name?

In 1986 ben ik zwanger van mijn eerste kind. Spannend! Ook voor de aanstaande vader. De eerste maanden gaan tergend langzaam voorbij. We waren op reis door Frankrijk, in mei komen we weer thuis in Lunteren. Het vinden van een naam gaat uiterst moeizaam. We zitten niet echt op dezelfde lijn. P. gaat voor oubollig Oudhollandse namen zoals Jan en Piet, Miep en Carla. Ik wil graag een originele en exotische naam met bij voorkeur 5 lettergrepen. Ik wil voor mijn kind geen naam zoals de mijne die zo vaak voorkomt dat ik niet meer omkijk als ik op straat mijn naam hoor.

We hebben er een scout bij

Locatie de Leemkule bij Hattem. Tijd: zaterdag 14 november ongeveer 4 uur

Vaardig speldt de Hopman alle de insignes op.

Abseilen is het volgende onderdeel. Ezra lijkt even te twijfelen of het een goed idee goed idee is. Klas- en groepsgenootje J. (met krullen) staat voor hem al enthousiast klaar.

Boven de Leemkule verdwijnt de zon achter de bomen

Het was echt hoog! Mij hadden ze die boom niet ingekregen. Echtgenoot had er wel zin an maar het tuigje was niet op hem berekend.

Daar gaat hij en verloor ik hem met camera uit het oog. Hij kwam veilig beneden!

 

De jaarlijkse installatie van nieuwe leden van de Hopmankippersgroep uit Zwolle zou 14 november plaatsvinden. In de Leemkule in Hattem ontdekte ik vorige week zaterdag de 14^e. De verkennertjes werden om 12:30 bij de oude IJsselbrug verwacht, de ouders mochten om 15:00 “aanschuiven” in de Leemkule.

De Leemkule is een echte kuil in een stuk leemgrond in het bos tussen Wezep en Hattem. Voor iedereen die locaal bekend is een begrip. Als voormalig inwoonster van Wezep was ik met de modderpoel bekend. Vorige week zaterdag begon hier in Zwolle nogal regenachtig, een bezoek aan de Leemkule leek aanvankelijk niet aantrekkelijk. Echtgenoot had al eerder beloofd dat zijn jongste zoon de auto mocht lenen van 14:00 ‑ 19:00.

Ik dus of op de fiets (bijna 10 km) tegen de wind in over de IJsseldijk …… of….. zou echtgenoot mee gaan op de motor? Nou voorruit dan. GZD knapte het weer halverwege de middag op. Ik verving mijn kekke suede laarsjes voor een paar verstandige stappers voor een “Return naar de Leemkule”

 Één voor een mochten de nieuwbakken verkenners bij de Hopman komen. Met een vlotte babbel kregen ze allerlei insignes opgespeld. Waarbij de hopman het niet kon laten om op te merken dat moeders er toch het beste in waren om ze netjes op de bloezen te naaien. Hij kon het wel zelf, dat wel maar als het echt netjes moest….. Afijn, dat liet ik hem maar zeggen, ik ben de laatste maanden weer actief aan het borduren dus ik kon hem niet echt tegenspreken. Maar toen hij bij jongste zoon het zoveelste insigne opspeldde kon ik het niet laten om op te merken dat hij nu heel goed in opspelden geworden was…

 

Het probleem van de eenling

In 2003 kwam ik met mijn drie zonen in Zwolle wonen. De oudste twee deelden toen de grote slaapkamer. In 2004 ging de oudste zoon (18) op kamers wonen en bleef zoon nr. 2 alleen op de Master bedroom achter.