Donderdag 23 juli begint zonnig, en deze merel naast onze tent nam een zonnebad. We gaan verder naar de volgende camping. Waar? Onbekend, vast staat is dat we in Noord Westelijke richting gaan. 9:15 rijden we weg van Monmouth Caravan Park. Een paar uur later willen we pauzeren. Koffie, tomatensoep zijn zo een paar verschillende wensen in het gezelschap.
In Hay-on-Wye heeft een leuk stadscentrum, een leuk uitziend tentje voor coffee & soup is zo gevonden. Zoonlief en ik gaan vast naar binnen terwijl Ad de auto parkeert. Dat was de theorie, in de praktijk zijn parkeerplaatsen in het oude stadje niet te vinden. Ik zie overal mensen fout geparkeerd staan en na twee rondjes door het centrum geeft Ad het op. We gaan verder.
‘The Baskerville arms’ Niet veel verder vinden we buiten het stadje aanwijzingen die ons naar de naar de ‘the Baskerville Arms’sturen. Zo druk als het in het stadje was zo rustig is het hier. Ook al staat er buiten ‘Open’ en ‘Good Food’ binnen voorbij de hoordingang is alles nog op slot. Snel komt er iemand aan om de deur open te doen. Op de gevel een zwarte hond, ongetwijfeld een verwijzing naar “the Hound of the Baskervilles’. Niet dat we er een hond zien, Ezra heeft al snel een ontmoeting met de kat des huizes. Ook zwart dat wel.
Buiten staan dus de borden met ‘Open’ en ‘Good Food’. Maar, zoals we wel vaker meemaken, voor 12:00 moet je daar toch echt niet om vragen. Dat die borden er al wel staan…… koffie is te regelen maar soep…….. er is nog niemand voor de keuken, dus. Wij willen koffie en Ezra de soep, vandaag heeft Ez pech. Afijn voorlopig dan de dag is nog lang niet afgelopen. Terwijl Ez zich buiten vermaakt met de kat (of de kat met hem, dat weet je maar nooit) genieten wij van onze koffie. Lekkere vers gezette koffie. Ik berg mijn camera op in mijn tas voor ik naar de wc ga. Met twijfel, zal ik hem meenemen naar de wc? Wie weet wat te beleven is. Toch maar niet. Het kruip-door-sluip-door gehalte valt mee maar tot mijn verbazing zie ik vaste vloerbedekking tot achter de wc-potten. Soppen en dweilen zal niet gaan. Lichtknopjes zijn ook onvindbaar. Gelukkig heeft een v/d twee wc’s een buiten raampje en hoef ik het niet in het donker te doen.
Verderrijdend word ik geconfronteerd met een hellingproef. De methode waarmee ik mijn rijbewijs gehaald heb faalt: de auto slaat af. Of het aan de methode ligt, aan de helling of de auto (die snel afslaat) geen idee. Voortaan doe ik het ook met de handrem ipv razendsnel van rem naar het gaspedaal switchen. In Nederland werkte dat altijd maar ja, daar zijn de hellingen van een ander kaliber.
Voor we hierboven aankwamen had ik het punt ‘hier wil ik niet rijden’ allang bereikt. Gelukkig vind Ad het dan vaak wel leuk. Na een lange dag rijden willen we de tent op zetten bij een camping. Volgens de kaart zijn er diverse maar niet duidelijk is langs welke weg we rijden. Dan zien we dit bord;
Gaan we ervoor? Het weggetje lijkt akelig smal. Wie weet ligt er een paradijselijke camping verscholen langs dit weggetje? Na een paar kilometer een splitsing. Geen camping bordjes meer maar wel namen van gehuchten die overeen komen met de namen op de campingbordjes. We kiezen voor Rhiwgam en rijden nog een paar kilometer verder op het weggetje dat alleen maar smaller wordt. Stil en verlaten is het ook. Kwamen we op het eerste stuk nog andere auto’s tegen, hier niemand. Gelukkig niet, het is een single-track-road.
Het weggetje slingert eindeloos verder tot we bij een huis waar wat verlaten stacaravans staan. Geen bordje camping, laat staan receptie. Minimaal 5 loslopende honden komen ons blaffend tegemoet. We trekken snel onze conclusie: ‘not‑our‑cup‑of‑tea!’ Terug en voorbij Machynillith zien we een eindelijk weer een bordje camping. Bij receptie hangt een bordje voor het raam ‘BACK SOON! Eenieder die hier wil kamperen moet vooral zijn tent op het veld neerzetten. Betalen kon later ook nog!
Llwyngern Farm. Staan we hier mooi of staan we hier mooi? Beneden rechts buiten beeld een woest stromende bergbeek. Voor de fotoliefhebbendediehards: nog meer foto’s van deze dag
