(Nottingham) een bord bij het kasteel.

Gelukkig was het deze keer niet zo warm in ‘the Boat House Inn’ in Matlock. We zochten een plek, nu niet pal onder de flat screen tv. Het dagmenu op het bord zag er belovend uit. ‘Poached trout’ daar hoefden we niet lang over na te denken. Ik haalde mijn schrift te voorschijn om de gebeurtenissen van die dag op te schrijven. ½pintje Cider erbij, wat wil een mens nog meer. Aan de bar achter mij werd aan een installatie gewerkt. Opeens werd ons verteld, vanavond is het Karaoke avond, vinden jullie dat niet erg? Ik begreep eerst niet waarom ze het ons vroegen, en nee, ik zag geen probleem. Het leek me zelfs wel leuk. Verrek, opeens wist ik het weer, gisteravond waren we demonstratief vertrokken toen op eens Top Gun boven ons begon te schetteren.

Temperaturen waren nog steeds fiks onder nul terug naar het B&B. Zou het de volgende dag echt radicaal dooien? Ik geloofde er niks van.

Verloren ..... hopelijk weer teruggevonden?

zondag. Ad had beloofd dat we zouden gaan wandelen. Hij had daar allang spijt van zjin belofte maar ik wist waar heen: The plugholes bij de Ladybower. Een stuwdam waar je over de dam kan en dan het bos in.

Het Ladybower reservoir vanaf de stuwdam.

Een nachtje dooi bleek onvoldoende. De stuwdam was bewandelbaar, ook befietsbaar aangezien we door diverse moutainbikers ingehaald werden maar na 10 min op het pad in het bos bleek het nog een ijsbaan te zijn. Terug, tijd voor koffie in ‘the Yorkshire Bridge Inn’

Een ijsbaan. Wat jammer nou!

Cliff (Nogwat)

De gids van Nottingham Castle heette Cliff (geloof ik). Hij begon een beetje nurks met een controle of alle aanwezigen wel voor de tour van 14:00 betaald hadden voor hij ons de kerkers in stuurde. Ik wou dat ik aantekeningen had gemaakt van alle grappen die hij in de tour verwerkte. Als een kasteelheer kwam hij pas beneden toen we 42 ongelijke treden lager allemaal in een hoekje geduwd stonden te wachten. Vroeg waar de kinderen v/d groep waren (helaas één meisje van ± 9 en een peuter, meer niet tot zijn teleurstelling) die moesten vooraan zodat hij de gruwelijk details van vroeger extra goed aan ze kon uitleggen. Waarschijnlijk was hij een professioneel acteur/regisseur zo wist hij de groep te bewerken. Grappen die niet helemaal overkomen kregen a la minute een draai zodat ze toch leuk werden. Boven op het terras liet hij ons bij een rooster verzamelen en vertelde dat dat tot voor kort de officiële route naar beneden was. “Vorige week, stond er een meisje op het rooster, ongeveer zo oud als jij (tegen het enige meisje in de groep) en toen is het rooster naar beneden gevallen. Dood! Het  rooster mag niet meer gebruikt worden. Jammer…..” 

Beneden in een van de geheime tunnels wees hij in de groep een paar ‘vrijwilligers’ aan voor het toneelstuk over Koningin Isabella van Frankrijk, haar man Koning Edward II, haar minnaar Mortimer en haar zoon Edward III, waarbij hij hen de tekst souffleerde. Dat bleek lastig omdat 2 ‘vrijwilligers’ Franstalige Walen waren ….. toch was het een groot succes.

Buiten bij de muur legde hij ons uit dat bedankbrieven naar Cliff (Nogwat) moesten sturen, however, in the unlikely event dat we een boze brief gingen sturen dan moest op de naam van een andere persoon, en dat bleek zijn baas te zijn. Er werd erg hard gelachen.

Een van de attracties van Nottingham is ‘Ye olde trip to Jerusalem’ een pub die (met anderen) claimt de oudste kroeg van Engeland te zijn. Het zou een plek zijn waar de kruisvaarders nog even iets aten/drinken voor ze naar Jerusalem afreisden. Ik had de menukaart al bestudeerd, DAAR wilden we eten. Helaas ……

Hebben wij weer hoor..... gesloten

Plan B was The Boathouse Inn in Matlock zelf. Dat had als voordeel dat we de auto bij het B&B achter konden laten.

Ook in Good Old England had het gesneeuwd en gevroren.

Zaterdag wilden we wel weg met de auto, naar Nottingham. Trein was een optie. Met de hulp van John de landlord gingen we eerst proberen om de Vauxhall vrij te krijgen. Dat bleek een hele klus, de wielen slipten hopeloos op het ijs. Oude matten voor de wielen lagen er maar heel even, tot ze door de wielen weggeschoten werden. Uiteindelijk bleek heen en weer steken de oplossing.

Is dit nog een rotonde?

Nottingham zelf ligt niet in the Peakdistrict.

Ad was er ±20 jaar geleden al eens geweest voor zijn werk en toen was het al een auto onvriendelijke stad. Bij de eerste P&R laten we de auto achter op de gratis parkeerplaats. De R was in de vorm van een trammetje dat als we bij de auto weglopen juist aan komt rijden. Samen met een local stappen we in. Alleen, waar kopen we een kaartje? In Nederland is dit, zonder kaartje instappen al goed voor een boete. Medereizigers verwijzen ons naar de andere kant van de tram. Niets te zien daar. Ad vraagt het nog eens en komt dan naast me zitten.

“There will be a lady…..”

Sure enough, een vriendelijke dame in groene trui verkoopt ons twee retourtjes. Waar we moeten uitstappen voor het kasteel? Market Square. En voor we 20 min later uitstappen vertelt ze ons hoe en welke kant op we verder moeten lopen voor Nottingham castle.

Ik ben vooral benieuwd naar verwijzingen over Robin Hood. Afgezien van een groot blauw bord langs de snelweg met

“Welcome to Robin Hood Country!” zie ik weinig.

Occupy Nottingham op Market Square

Soms moet je kiezen! Het werd Costa

The one and only Robin Hood

Gevonden. Hier moest ik het mee doen, er was in Nottingham verrekte weinig over Robin Hood te vinden.

Verrassing op een maandagmorgen

Ik zat net even helemaal stuk over iets persoonlijks. Het is er nog steeds maar ik hoorde een plof op de mat. Zeldzaam op maandagmorgen, zou er … jawel, van een 8-jarig meisje dat alleen het Russisch beheerst. Zeg nou zelf is het geen plaatje. Ik ben nog aan het zoeken welke stad dit is.

En gevonden: Novosibirsk

Te donker voor de camera.

Redelijk goed voorbereid waren we onderweg. We hadden we er niet aan gedacht het adres van B&B Ellen House in Matlock mee te nemen. Ad had gedacht dat hij de op Google Earth bekeken plattegrond wel uit zijn hoofd kende en er zo naartoe zou rijden, ik was afgeleid geraakt toen ik bezig was mijn lijstje te maken. En waar is dan de Tourist information als je ze nodig hebt. Ad sprak een paar wandelaars op de stoep aan. Ze hadden geen idee maar het waren jonge mensen met een smartphone; ter plekke werd het adres voor ons opgezocht. In de auto tikte ik het in in de MIO, het was nog maar 734 m. Over de brug en dan de doodlopende straat omhoog in.

Een uurtje later stond de auto al helemaal vastgevroren op de helling. Ad wilde ons Vauxhaultje wat rechter tegen de stoep zetten: tevergeefs. Landlord John stelde hem gerust, ze woonden aan het eind van een doodlopende straat, er kwam bijna niemand langs.

Het was maar 5 minuutjes lopen het centrum in. Er zou een Thai zijn en een Italiaan en aan het eind van de straat de favo kroeg van John en Ellen; ‘The Boat House Inn’. Met een stevige trek gingen we op stap en we kwamen niet voorbij de het Thaise restaurant, “Thailand No.1″ Alles lekker geweldig en niet duur. Alleen aan toetjes deden ze niet. Ach goede reden om even iets te gaan drinken in The Boat House.

Een prachtige typische Engelse kroeg. Kruipdoorsluipdoor indeling, heel erg dikke muren. Achteraan tegen de muur, zover weg mogelijk van een kolenvuur dat mij te warm stond te loeien hadden we een cider, eindelijk een gelegenheid om mijn dagboek bij te werken. Ik had het net af toen boven ons hoofd de Flatscreen aanging en de keihard tune van een vreselijke Tom Cruise film begon te loeien. Hoogste tijd om naar onze kamer te gaan. Demonstratief pakten we alles op en rekenden we af.

Glaasje whisky gaat er bij mij ook goed in.

View from the car

Weken hadden we er naar uitgekeken vanaf het moment, een paar weken geleden dat we vliegtuig, auto en B&B geboekt hadden. Dat de hellingen van het Peakdistrict besneeuwd zouden zijn was een verrassing. Donderdagavond 9 februari had ik een weericoontje op Matlock en Leeds Airport gezet. Was het in Zwolle en op vliegveld Weeze vooral ijzig koud en helder, Matlock had sneeuwkristallen.

Hier wordt ik nu helemaal happy van, verkeersborden in het Engels

Om Sheffield te vermijden gingen we via Hudderfield, Holmfirth en Glossop. Consequentie was dat we over de kleinere weggetjes gingen. Heel schilderachtig. Maar met temperaturen rond het vriespunt en bewolking waar sneeuw of ijzel uit zou kunnen komen ook spannend.

Parkeerplaats bleek ijsbaan.

Mooiste plaatje van de besneeuwde heuvels van the Peakdistrict.

Achter ons stond een grote antenne waarvan de top in de mist verdween. Hoogste tijd ook voor ons om te verdwijnen richting Matlock.

12 jaar geleden (of 11 kan ook) had ik mijn zoons na een dag werken beloofd dat ik een afhaalmaaltijd bij de Chinees zou halen. Met Ezra voorop de fiets reed ik van de Crèche naar winkelcentrum de Bellestein. Helaas onze favoriete restaurant was gesloten, wegens: “Het Chinese Nieuwjaar”. Wat nu?

Oplossing was heel simpel, twee straten voorbij mijn huis was nog een afhaalchinees. Zou die open zijn? Jawel, samen met een goedgehumeurde Ezra gingen we naar binnen.

Daar legde Ezra het even heel subtiel doch duidelijk aan alle aanwezigen uit;

“DE ANDERE CHINEES WAS DICHT!!!”

Schetterde met een stemmetje als een lintzaag door de zaak. Fijn, iedereen wist nu dat de afhaalchinees van de Lindenhorst voor ons 2^e keus was. De scooterjongens die zaten te wachten om een bestelling weg te brengen lagen dubbel van de lach. De Patron achter de toonbank probeerde eerst nog verbaasd en verontwaardigd te doen. Tja, tegen een stralende 2-jarige kon hij niet op. Ik hield mijn mond!

Toen mijn bestelling klaar was kon de Patron weer lachen. Ik lachte terug en maakte dat ik weg kwam.

Uitzicht op de brug bij aankomst per trein

In de bus werkte alles naar behoren. In- en weer uitgecheckt kwam op station Zwolle aan. Mooi weer alles naar wens. Alleen ….. in- of uitchecken voor de NS? Dat wilde niet lukken.

Hmm volgens de dame van informatie moest ik een ander kaartje kopen, en een nieuw ov chipkaart aanvragen. Dus, met een papieren kaartje naar Kampen. Daar zag ik dat ook Kampen een stedelijk museum heeft. Verder heb mijn voorraad postcrossingansichtkaarten uitgebreid en ging ik weer naar huis.

Uizicht aan de andere kant van de brug over de IJssel in Kampen

Wat gaat dit worden?

Na het versturen van de eerste vijf ansichtkaarten voor het Postcrossingproject begon het wachten. Exact drie weken later kreeg ik mijn eerste kaart. Een paar dagen later nog één en na Kerst  drie tegelijk. In de weken voor Kerst hadden we ook veel kaarten gekregen maar dat was toch anders. De Kerstkaarten die wij kregen waren over het algemeen niet bijzonder, 13-in-een-dozijn, roodborstjes, Kerstmannen en een IJsbeer, met niet meer dan een naam en de beste wensen. Saai en zonder uitzondering in een saaie envelop. Misschien ben ik raar maar ik vind een echte kaart heeft gewoon op de achterkant een postzegel en geen envelop. Er is maar één excuus voor een envelop, en dat is als de kaart helemaal volgeschreven is.

Van de postcrossingkaarten weet je niet wanneer ze komen, ook niet waar ze vandaan komen. Wie er de moeite genomen heeft een kaartje vol te schrijven. Dat doen ze bijna allemaal. Ook de postzegels zijn een lust voor het ook, ook voor een niet-verzamelaarster.  Vandaag een uit Polen;

“Hello! I didn’t realize that in Netherlands there are streets named after great Poles And you live there ”

Wij wonen in de Chopinstraat, vandaar. Gisteren een kaart van iemand uit Duitsland die in mijn profiel gelezen over onze Schotlandmanie, en ons verraste met een Schotlandkaart die ze nog over had. Een heel verhaal in het Duits en nog leesbaar ook.

Fraai stukje huisvlijt van echtgenoot, ik ben er helemaal blij mee. Dit rekje is bedoeld voor ± de laatste 12, daarna gaan ze een album in.