Ik woonde in Barneveld – 1

Oude foto’s kijken is goed voor het ophalen van vergeten herinneringen. Ik heb meer foto’s in mijn albums zitten dan er in mijn hoofd passen. Terugkijken brengt weer van alles boven.

Het was in 1982. Lang geleden ik weet het niet eens zeker. Zou dat betekenen dat ik al oud word? Gelukkig heb ik het achterop gezet, oktober 1982.

Voor op de brommer voor de bakfiets rijdt Marnix. In de bak zitten Anne, Ivon en Ceciel. Paul moet ook ergens zitten, blijkbaar niet zichtbaar (achteraf denk ik dat hij de foto maakte) en ik rijdt het ding. Afijn ik woonde in Barneveld. Henkie, de huisbaas was vroeger aannemer geweest en had achter het huis loodsen vol met van alles en nog wat, o.a. een bakfiets. Die mocht ik gebruiken. Ivon hielp ik verhuizen toen ze helemaal van Thorbeckelaan 8 naar 103 verkaste. Deze foto is een dag nadat we, Paul, Marnix, Ivon, Anne, Ceciel en ik van Barneveld naar Putten gefietst zijn. Om beurten fietsen en zitten. Loodzwaar en heel veel lachen. Het was ’s nachts ook nog. Onderweg naar Putten moet je door Voorthuizen. Midden in het dorp ging een van ons schuin over een stoeprand. Resultaat: een fikse smak.

Voor de lol rijden in zo’n ding ik zou er nu niet zo gauw meer aan beginnen. Henkie Huisbaas had mij een flinke zak voor afvalhoutjes gegeven, heel geschikt voor een vuurtje in de gemetselde barbecue in het huis boven de Fiat garage waar Paul en Ceciel woonden. We bakfietsten door Barneveld. Onverwacht zette de schemer in en was het eigenlijk te donker om verder te fietsen. Op mijn eigen fiets zou ik simpelweg het licht aan doen, helaas had de bakfiets geen licht . Verder lopen hadden we geen zin in, ai helaas daar werden we aangehouden door de politie.

“Dames dat kan zo niet!” Ze accepteerden onze smoes dat eenvoudig weg geen licht op zat in die zin dat we geen bon kregen… maar we moesten wel verder lopen.

“Ja agent” zeiden we braaf. Vagelijk herinner ik me dat het niet ver meer was. Terug naar het woonhuis boven de Fiat garage. Eten koken, lekker eten en daarna fikkie stoken. De barbecue was van steen gemetseld en stond veilig midden op het dakterras. Rondom het dakterras stonden doorschijnende golfplaten. Het afval hout was door en door droog. Kleine stukjes, binnen de kortste keren hadden we een mooie fik gestookt.

Opeens de deurbel. Samen met Ceciel deed ik open. Politie en wel dezelfde agenten als eerder op de avond.

“De dames weer!” was het eerste wat ze zeiden.

Wat was het geval? Ons mooie vuurtje scheen door de golfplaten afscheiding. Het leek net of het hele huis in de fik stond. Buren hadden de politie gebeld en ze kwamen even kijken wat er aan de hand was.

Ik heb er nog 1½ jaar gewoond, gelukkig ben ik ze nooit meer tegengekomen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s