Achternaam


Bij ons op de deur staat een bordje met drie achternamen. Op alfabetische volgorde die van mijn echtgenoot, die van mijn oudste zonen en als laatste die van mij en van mijn jongste zoon.

Ik wilde nooit mijn achternaam inleveren. Als ik dan niet verander, waarom dan een andere naam?

Mijn ex werd regelmatig met mijn achternaam aangesproken. Ik organiseerde van alles onder mijn naam. Ik was zwanger en de man die bij het zwangere vrouwtje hoorde moest de zelfde achternaam hebben dat kon toch niet anders? Ondanks het feit dat dan hij net als mijn neef dezelfde naam had als een vooral toen beroemde conferencier, maakte het ex geen reet uit.

Voor de kinderen dacht hij aan zijn achternaam voor de jongens, en de mijne voor de meisjes. Ik dacht toen niet dat hij dat meende en aangezien anno 1986 er nog niet gekozen mocht worden, vaders erkenning betekende vaders achternaam werd het de zijne voor onze zonen. Met zijn huidige partner heeft hij een dochter en zij heeft haar moeders achternaam.

Als ik vertel dat mijn oudst zoon oudste is van 4 kinderen, met 3 verschillende achternamen (en dan vergeet ik de stiefbroers met jawel, nog weer een andere achternaam) dan kijken mensen mij niet begrijpend aan.

Stiekem ben ik heel blij dat tenminste een van mijn kinderen mijn achternaam heeft. Ik had spijt dat mijn oudste zonen die naam niet hebben. Maar toen ik bedacht dat we het konden veranderen, waren ze al oud genoeg om erover mee te praten. Nou ja praten. Een vette veto kwam er van hun kant. Mijn naam is heel gewoon, de naam die zij nu hebben is heel wat minder doorsnee. En dat moet zo blijven.

In 2006 ben ik getrouwd. Bij de ondertrouw vroeg de ambtenaar opeens aan mij: welke naam ging ik gebruiken? De mijne natuurlijk. Dat werd genoteerd en het bleef even stil.

“Maar waarom vraag je het niet aan mijn man? Welke naam hij gaat gebruiken? Mannen mogen nu ook kiezen.”

Ze blies bijna van verontwaardiging. Natuurlijk ging ze dat hem niet vragen. Het idee alleen al! Nee, dat doen mannen niet en dat begreep ze wel. Ad werd helemaal niets gevraagd. Ik was boos. Later veel later kwam er nog een enquête over hoe we de ondertrouw gevonden hadden. Hm, dacht ik als ze er echt naar vragen wil ik ze wel vertellen dat ik dit een belachelijke en on-geëmancipeerde vertoning vond. Nooit een reactie ontvangen.

Hoe ik hierbij kom? Dat komt door

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s