Woensdagmiddag in het ziekenhuis

bron: Internet

“Mamma ik ben geblesseerd!”

Met deze mededeling kwam Ezra 2 weken geleden uit school.

“Bij het voetballen kwam er een bal tegen mijn hand en toen ging hij ZO en nu heb ik een verstuikte pols!”

Het kwam er redelijk monter uit. Ik bekeek de pols. Niets te zien. Hij kon hem draaien, hij kon er mee tillen, oké voorzichtig maar ik dacht niet dat het heel erg was. Van de pijn maakte hij geen groot drama.

Diezelfde middag gingen we op de fiets naar Stadshagen. Ezra was heel voorzichtig en fietste al mopperend nog langzamer dan anders maar ach, natuurlijk kon het pijn doen als er een voetbal tegen aan geschoten was. Het zou vanzelf wel over gaan. De volgende dag ging hij gewoon naar gymnastiek. Ik had wel gezegd vertel de gymjuf maar dat je pols pijn doet van de voetbal dan houden ze daar wel rekening mee.

Gaande weg ging het beter en deed Ezra alles weer met zijn rechterarm. Zondagavond zat hij naast me op de bank. Ik pakte hem een beetje stevig maar niet echt hard bij zijn arm. Opeens vloeiden daar de waterlanders en kromp hij ineen van de pijn. Dat vertrouwde ik niet, we waren 12 dagen verder. Een verstuikte pols zou toch over moeten zijn.

Ik keek kritisch van zijn linker naar zijn rechterpols……….Hmm de rechter onderarm was toch een ietsje dikker.

Maandag de huisarts gebeld, dinsdagmiddag konden we op het spreekuur komen. Huisarts had al voelend de pijnlijke plek snel gevonden…..had geen idee wat er aan de hand kon zijn, nam geen risico en stuurde ons voor de volgende dag naar het ziekenhuis voor een foto.

Woensdagmiddag fietsten we samen de stad door. Het Sophia ziekenhuis is een pittig eindje fietsen. Wij moeten bij de “achterkant” zijn, bij radiologie, ik kan het zomaar vinden.

Ezra vond het allemaal machtig interessant. Bij de receptie van radiologie bleek hij al in het systeem te staan met ons oude adres in Ede en een huisarts die allang met pensioen was. Hoe dat nu kon? Ik dacht dat we dat we sinds we in Zwolle wonen nog nooit in het ziekenhuis geweest waren.

Ezra wist het opeens, in 2001 waren we in het zwembad samen van de trap naar de glijbaan gevallen. Zo hard neergekomen dat we allebei naar de EHBO afgevoerd zijn, Ezra had toen een lichte hersenschudding, ik gigantische blauwe plekken. Verder niets, daar ben ik nog steeds opgelucht over.

Afijn, we laten ons actuele adres en huisarts noteren en dan mogen we naar de wachtkamer van radiologie. Ik probeer iets te lezen, Ezra kijkt om zich heen en verveeld zich. Gelukkig duurt het niet zo lang. Ezra wil niet alleen en ik mag mee. Bij het maken van de foto sta ik naast de radiologe als de foto op het scherm verschijnt. Over de middenhandsbotjes zie ik een vette streep lopen. Dat blijkt later de groeischijf te zijn. De radiologe kijkt naar een ander punt op de foto, net zichtbaar is een vage schaduwachtige lijn over een van de botten van de onderarm.

“Is dat echt of lijkt het maar zo” zegt ze hardop in zichzelf. Voor de zekerheid maakt ze een 3e foto, waarbij Ezra heel stil moet zitten.

“Ja er zit een fractuur”

Ik weet niet wat ik hoor.

“Het is al bijna genezen en het zit mooi recht, maar daar moet wel een dokter naar kijken.”

We moeten als nog naar de EHBO. Die is te vinden aan de voorkant van het ziekenhuis, links van de hoofdingang.
“Zijn jullie op de fiets? Dan kun je beter gaan fietsen.”

“Zie je wel! Ik zei toch dat de botten in mijn arm aan het schuiven waren!” en ik geef hem gelijk. Nog heel vaak die middag. Nu we 2 weken verder zijn en hij er niet veel pijn meer aan heeft vindt het vooral interessant en spannend.

Ik ben helemaal verbijsterd. Iets teveel wilde ik geen overbezorgde moeder zijn. Pfew, dat moet ik een volgende keer toch anders aanpakken.

Dan zijn we aan de beurt bij de verpleegkundige die oa inschat hoe spoedeisend of we zijn. Niet dus, na 2 weken gewoon naar school en sport. Het gaat nog wel een uurtje duren. Ze is vooral verbijsterd dat Ezra helemaal geen pijnstillers nodig gehad heeft en vraagt hem alsnog of hij die wil. Hij lacht erom. Het had wel pijn gedaan maar nu niet meer. Blijkbaar heeft hij een hoge pijngrens. Iets om te onthouden.

Het is al bijna 5 uur voor we bij de EHBO een dokter te zien krijgen. Die is ook onder de indruk. Waren we meteen met de gebroken arm naar het ziekenhuis dan was er een gipsverband omgegaan. Nu twijfelt hij. Wat is nu het beste?

Ezra mag zonder gips naar huis. Maar zeker 2 weken niet sporten. Ook niet op de sportschool op de hometrainer, helemaal nada niets. Lopend naar school en heel voorzichtig doen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s