Hoe gaat dat als ze op kamers gaan?

Op kamers.

Samen hebben echtgenoot en ik 6 zonen. Toevallig om de beurt geboren met de charmante leeftijden van 26, 22,22, 20, 18 en 11. Waarvan er  3 (26, 22 en 22 jaar) op kamers wonen. Dat klinkt simpel toch? Mijn jongste twee, 20 en 11 jaar oud wonen bij ons, en de jongste van echtgenoot, bijna 19 woont bij zijn moeder hier in de straat.

“Hoe gaat dat, als je zoon op kamer gaat?” kreeg ik laatst als vraag…

“Nou dat is per zoon heel verschillend,” antwoordde ik.
Mijn oudste zoon, toen net 18, deelde mij in eind 2004 mee dat hij een kamer in Amsterdam had. Daarmee was hij sneller dan ik aan had zien komen. Aangezien het een takke eind is, elke dag met de trein van Zwolle naar Amsterdam was ik niet echt verbaasd. Ik vroeg gelijk naar meer informatie over de kamer…

“Het is op een boot. Een grote boot.”

Meer kon er niet af en ik vroeg niet verder want we gingen natuurlijk helpen met verhuizen en dan zou ik het wel zien. Een grote boot, daarbij stelde ik me een groot uitgevallen woonboot voor. Zoon wisselde de adres gegevens uit met echtgenoot om erheen te kunnen rijden. Echtgenoot komt uit Weesp en ziet zichzelf als Amsterdammer, hij zag het helemaal zitten weer eens naar de hoofdstad te rijden. We moesten naar de Stavangerweg.

“Is het bij het IJ, Jos?”
“Het wat?”
Jos was duidelijk nieuw in Amsterdam. Om een lang verhaal kort te maken, de boot ligt aan het IJ.

Jos pakte zijn spullen bij elkaar. We propten ons met de spullen van Jos in de Opel Vectra. Ik was niet voorbereid op wat ik daar te zien kreeg, met open mond stond ik naast de auto. Joris had gezegd dat het een grote boot was maar….
Photobucket
November 2004

Hier was ik niet echt op voorbereid. The Rochdale one is een oud Russische cruiseschip dat nu gebruikt wordt als permanente woonboot.
Photobucket
Later bij daglicht over gedaan.

Basicly was de verhuizing van Jos simpel. Hij pakte zijn spullen, we leverden hem af op zijn nieuwe kamer en dat was dan dat.

Zomer 2005 wordt Rick (18), de middelste zoon van echtgenoot wegens wangedrag door zijn moeder op straat gezet. Een nacht is hij weg (illegaal bij zijn vriendinnetje in bed bleek later) en daarna meldt hij zich bij ons. Echtgenoot en zoon zijn het er snel over eens dat zoonlief een kamer moet gaan zoeken. De eerste weken zet dat niet veel zoden aan de dijk maar toen er een makelaar ingeschakeld werd was het snel bekeken en vond hij hier in de stad een kamertje.

Deze zoon maakte er iets meer werk van, schilderen en zo. Maakte niet uit, Rick heeft twee rechterhanden, is niet bang om door te werken, het 1e kamertje was klein dus na een paar dagen is het af, hij pakt zijn spullen en vertrekt. Maakt in het afscheid nog even ruzie met zijn vader die een paar dagen daarvoor wel goed genoeg was om veel geld te lenen voor borg en huur en nog wat noodzakelijke spullen. Toch al met al een succesverhaal, het geleende geld werd op korte termijn ongevraagd terugbetaald en hij zorgt sindsdien goed voor zichzelf. Eind goed al goed.

Ondertussen woont de oudste zoon van echtgenoot, nog steeds bij zijn moeder. Van alle kanten wordt hem gevraagd wanneer hij op kamers gaat. Maar dat ziet hij niet zitten en alle druk die op hem uitgeoefend wordt heeft alleen als resultaat dat hij zijn hakken verder in het zand zet. Ondertussen schijnt hij niet echt het zonnetje in huis te zijn. Iedereen die er naar vraagt krijgt te horen dat hij pas uit huis gaat als hij een eengezinswoning kan ‘krijgen’. Niet dat hij daar moeite voor doet. De website van de woningstichting blijkt te moeilijk voor hem. O ja en de gemeente waar hij heen wil is Amersfoort. Is dat niet de duurste gemeente van het land? Zou je daar als alleenstaande makkelijk in aanmerking komen voor een eengezinswoning????

Een paar jaar verder, begin september 2008, hij is dan 25 gaat hij toch maar eens kijken of hij zelf in Amersfoort iets kan vinden. Ongelooflijk, de eerste de beste kamer die hij bekijkt neemt hij gelijk. Als ik later mag kijken zie ik waarom, het is een mooie en ruime zolderkamer met veel mogelijkheden.

Had Joris één dag nodig om te verhuizen, Rick een dag of 4-5, Lex besluit dat hij er drie maanden over gaat doen. Want ALLES moet anders. Echtgenoot had een preview van de kamer gehad en begrijpt er niets van.

“Het ziet er prima uit, IK was er zo in gegaan!”

Er moet laminaat op de vloer, de spiegels (erfenis van de vorige bewoner) moeten allemaal weg, en de muren moeten in diverse schakeringen van paars naar lila) en zo staan er nog wel een en ander op zijn eisenlijstje.

Maar eerst is er oktober of zo een of andere happening waar Lex verkleed heen wil gaan, iets met Japanse anime, vraag me er niet naar want ik weet niet waar het over gaat, voor Lex is het hoogte punt van het jaar. Dat feest, èn zijn kostuum gaan voor. Over zijn kamer wil hij niets meer horen. Hij betaalt de huur van de kamer en gaat vervolgens eerst een maand aan zijn kostuum werken. Vanuit het huis van zijn moeder in Zwolle.

Afijn, het verkleed feest komt en  gaat. En er gebeurt verder niets. Tot Rick, ook wel bekend als de orkaan Rick zich ermee bemoeit. Rick werkt volgens het principe;

“Gaan met die banaan!” en in één middagje wordt de laminaat vloer gelegd. Toch duurt het nog meer dan een maand voor Lex verhuisd. Elke week heeft hij wel een reden waarom het nog niet kan. Echtgenoot begrijpt er niets van. Tijdens een gesprek hier hoor ik dat het treinabonnement Zwolle – Barneveld eindelijk opgezegd is. Op de laatste zaterdag van november pakt Lex eindelijk de rest van zijn spullen en verhuisd. Dik drie maanden nadat hij de eerste huur betaald heeft. Een klein wonder.

Dat was november 2008  Vorige week, we waren net thuis, vertelde mijn zoon Tas (20) eventjes heel nonchalant tussen neus en lippen door dat hij een kamer had. In Utrecht. Per wanneer? 8 april. Die datum gaan we niet meer halen want er was een tentamen dat eerst kwam. Verder is hij van plan de stijl van Joris te volgen. Dwz, inpakken, alles in de auto zetten, naar Utrecht gaan en op zijn kamer weer uitpakken. Of hij nog iets nodig had? Hij kon ff niks bedenken.

Of hij nog een laminaat vloer ging leggen de muren in verschillende schakeringen van zijn favoriete kleur schilderen? Hij begreep de verwijzing naar Lex die van zijn verhuizing een soap in 18 delen gemaakt had. Nee, ook al waren de muren van zijn kamer nu roze, dat kon hem niet schelen.
Ik heb hem een stapel inpakdozen gegeven. Daar heeft hij nog niets mee gedaan. Niet omdat hij met tegenzin weggaat. Maar omdat hij alles tot het laatst uitstelt. Ik heb natuurlijk al wat huishoudelijk aardigheidjes gekocht. Hij niet. hij gaat naar een huis waar alles al staat en hij mag alles gebruiken. Makkelijk toch?

UPDATE:

 

Commentaar van mijn oudste zoon over de kamer van zijn broer:  

 

“Das wel heel erg roze!”
Photobucket
De nieuwe huisgenoot.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s