In the shade of the lijsterbes tree

juli 1980, Onderweg in Ierland. Ik sta er op, welke van deze 7 meiden ben ik?

Eten koken op de camping, altijd een uitdaging. 1980 ging ik voor het eerst kamperen. Zelf kamperen zonder mijn ouders. Gelijk met 8 meiden op de fiets. De Ieren wisten niet wat ze zagen. Vriendelijk keken ze ons aan, bij de derde fiets begonnen ze te tellen, bij de vierde waren ze verbaasd dat het niet ophield en bij de laatste in de rij stond de mond meestal open van verbazing. Duidelijk werd ook dat de een hogere eisen aan het eten stelde en dat de kwalificatie ‘gaar’ niet objectief vast te stellen is. Ik weet nu dat wat ik ‘lekker met een bite’ noem voor een ander ‘nog RAUW!’ is en tot snot doorgekookt moet worden. Toen half Nederland de bonen nog een uur liet koken had mijn moeder dat al tot 10 minuten gereduceerd en als er iets wat ik met overtuiging van haar overgenomen heb is het zo kort mogelijk koken van het eten.

Tijdens het koken in de groep kon dat tot meningsverschillen leiden. Vaak aten we iets dat alleen maar opgewarmd hoefde te worden, nou ik vond het al heel snel warm genoeg. Fout! Ook de baked beans moesten minstens 5 minuten doorblubberen. Anders waren ze niet ‘gaar’. Ik heb geprobeerd uit te leggen dat ingeblikte bonen per definitie gaar zijn…… zinloos. Zelfs de diepvriesspinazie moest enige tijd doorkoken. In een echte keuken is dat geen probleem afgezien van het feit dat het natuurlijk onzinnig is, maar op de campinggas branders in het open veld bleek het lastig. Ik had vaak een gierende trek na een dag fietsen en ergerde me groen en geel aan dit oponthoud.

 

Een keer konden we binnen koken in een ongebruikte schuur. Fast forward naar de 21e eeuw. Op onze eerste twee vakanties naar het Verenigd Koninkrijk gingen we samen op een motor. Geen plaats voor kookgerei. Elke dag uit eten. Klinkt goed maar als het moet is het vaak helemaal niet leuk. Restaurants blijken onvindbaar, zijn te duur, zetten ons af of het duurt een eeuwigheid.

Naar Schotland nemen we de auto. Daar kan meer in, oa kookspullen dan hoeven we alleen maar uit eten als we er echt zin in hebben, veel leuker! Echtgenoot is niet zo enthousiast tot hij bij een tentenwinkel de Coleman benzinebrander ziet. De pyromaan in hem is direct verliefd. Die wil hij hebben, daar wil hij mee koken. Thuis vindt hij koken totaal niet spannend maar dit ding moet meteen aangeschaft. Ik wil dat we er thuis nog even over nadenken. Dat doen we, en na ongeveer 30 minuten gaat hij terug naar de winkel. De benzinebrander is zijn droom! 

Lakedistrict, 2005. Ons eerste maal op de Coleman. Links Bacon, rechts geen idee.

We zijn nu 4 kampeer jaren verder en hij doet het nog steeds. Wie zul je zeggen, de Coleman of echtgenoot? Allebei. Het favoriete maal van de vakantie in Wales;\

 Bacon & Beans

 Een portie Rashersvan minstens 200 gram, 1 ui, vers gechopt, 1 courgette, vers gechopt, Een paar tomaten, vers gechopt, 1 blikje champignons, heel – 1 blikje kikkererwten, 1 blikje linzen, 1 blikje red kidney beans, Zakje geraspte cheddar

Snij de rashers aan kleine stukken. Bak die uit in een pan. Voeg de uien toe en laat het geheel al roerend sputteren tot ze glazig beginnen te worden. Dan de courgette en de tomaten mee laten bakken, vervolgens de champignons. Daarna de uitgelekte kikkererwten, linzen en red kidney beans en laat alles al roerend warm worden. Serveren met geraspte Cheddar.

 

Wales 2008. Koken in the shade of de Lijsterbes Tree 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s