Het was maar een klein vliegtuigje

Schiphol woensdag 31 juli 1991.

Ik had nog nooit gevlogen. Ik was bijstandsmoeder en dan weet je het wel, geen cent te makken. Gewoon normaal rondkomen dat lukte net. We hadden een huis en te eten. Kleding maakte ik zelf en daar kon ik lekker mijn creatieve ei in kwijt.

Vakantie deed ik in die jaren niet aan laat staan vliegen. We schrijven het jaar 1991. Mijn oudste broer die in 1984 vanwege een verliefdheid op Gill naar Birmingham verhuisd was ging nu met Clare trouwen. Grote katholieke traditionele bruiloft met alles erop en eraan, schoonzus in spé is ook katholiek. Nadat mijn zus en ik wel een lover van RK (zuiver toeval) huize hadden gevonden maar het echte trouwen principieel oversloegen (we hokten liever) was mijn moeder in haar nopjes, een echte bruiloft, eindelijk!

Natuurlijk waren we allemaal uitgenodigd en natuurlijk kon ik dat niet betalen maar voor het eerst en voor het laatst in haar leven had mijn moeder een gulle bui, ze belde op, mijn oudste zoon (bijna 4) moest ook mee en de tickets ging zij betalen.

Oké, dat leek me wel wat. Ik ging zelf op zoek naar een goedkoop ticket via de (die bestond toen nog) de NBBS. Of ze hun leeftijdsgrens van max 36 toen al geschrapt hadden weet ik niet meer, afijn ik was net 30 dus dat maakte niet uit.

Het goedkoopste ticket dat ze voor me vonden was ƒ300, – pp. Dat was absoluut de goedkoopste, zo goedkoop, er kon geen kinderkorting af. Joris vloog voor hetzelfde bedrag. Aanvankelijk had ik een rechtstreekse vlucht Schiphol – Manchester en moest ik voor dag en dauw op Schiphol zijn. Ex zou ons brengen.

Later kreeg ik een telefoontje, ze vonden het heel vervelend het was veranderd en ik moest op Gatwick overstappen. Ik zag dat niet als een probleem (wist ik veel) en de vertrektijd werd veranderd naar halverwege de dag dus dan kon ik gewoon met de trein, ik vond het prima.

Er was nog wat gesteggel over de verzekering. Kinderen tot 4 jaar waren meeverzekerd via mijn reisverzekering. Hmm. De bruiloft was op 1 augustus en Jorisje werd op 5 augustus 4 en we zouden 6 augustus pas weer naar huis gaan. Maw, hij vertrok als 3-jarige en zou als 4-jarige weer terugkomen. Dat heeft het meisje van het reisbureau wat telefoontjes gekost. Vooral om het probleem uit te leggen. De verzekeraar had iets van ‘het kind is 4 of het is nog geen 4’ toen eindelijk het kwartje viel werd aangetekend dat we voor die 2 dagen dat hij 4 jaar was geen aparte verzekering hoefden af te sluiten.

Op de dag van vertrek melde ik mij met zoon en koffer bij de incheckbalie. Ik overhandigde mijn tickets, er werd wat mee gedaan en daarna gingen we door het vliegtuig en we zijn ingestapt. Simpel toch? Kind kan de was doen. Niet helemaal. Het aantal passagiers klopte niet er was één persoon teveel aanboord. Alle tickets werden overlegd en uit het ticket van Joris werd nog een bonnetje gescheurd, toen waren ze tevreden en vlogen we zonder problemen naar Gatwick.

Bij het uitstappen werden we onderaan de trap (van maar 3 treetjes het was een klein vliegtuig) opgewacht door een steward die de passagiers voor een volgende vlucht naar Manchester met spoed door alles heen wilde loodsen. Goed geregeld, ik had zelf nog niet door dat het een krappe aansluiting was.

Vanwege de terreur waar men in het Verenigd Koninkrijk dankzij de IRA al heel lang bekend mee was waren er op binnenlandse vluchten extra veiligheidsmaatregelen. Een ervan was dat je perse mee moest met je eigen bagage langs de controle. Dat was een heel eind lopen. Die dag was het 30°C en binnen nog warmer en we hadden weinig tijd. Zwetend werd mij in één klap duidelijk waarom reizigers overstappen soms als hinderlijk ervaren.

Joris moest plassen. Dat gingen we gewoon doen de steward bleef er cool onder. Tassen door controle alles in orde. Toen moest ik opnieuw inchecken voor de volgende vlucht en daar stond een grondstewardess die onder de stress dreigde te ontploffen. Rood, vlekken in haar hals, trillende handen. Zelf word ik ijzig kalm van dit soort mensen.

Ze bekeek onze tickets keek met zichtbaar ongeloof en draaide zich om en ik hoor haar tegen een collega zeggen;

 “Child is not checked in in Amsterdam. Mother has though!” en de toon verried dat ze het echt heel erg belachelijk vond. Ik haalde mijn schouders op. Ik had betaald, ik had mijn ticket en het vliegtuig wachtte op ons… maar ze moest nog iets nakijken.

 Nog bozer en roder kwam ze terug en schreeuwde me toe;

 

“And you’re travelling under DIFFERENT NAMESSSS?!!!”

 

Ik geloof dat ik toen adem haalde om haar eens uit te gaan leggen dat kinderen hun vaders achternaam kunnen hebben maar ik kreeg de kans niet meer.

 “I am sorry. Your son will not sit next to you in the plane!!”

 Ze zag eruit of ik haar met één woord zou laten ontploffen. Dat wilde ik niet meemaken en ik begon al met nadenken hoe ik dat aan Joris ging uitleggen. Hij was geen kleverig moederskindje misschien was het geen probleem.

 Maar zonder dat ik er iets over hoefde te zeggen kwam ik erachter dat de stewardessen van het vliegtuig een heel andere mentaliteit hadden. Ongevraagd gingen ze schuiven met andere passagiers die alleen reisden. Een jochie van 3 zat naast zijn mamma en dat was not negotiable!!

Zonder problemen kwamen we aan op Manchester en belde ik mijn broer de aanstaande bruidegom op om ons op the halen. Dat ging allemaal gladjes.

 Wordt vervolgd,

(we moesten ook weer terug)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Links –  Joris op Schiphol 

Rechts –  Vlak voor de bruiloft: De moeder van de bruidegom, haar oudste zus Mien en Joris.

Advertenties

2 thoughts on “Het was maar een klein vliegtuigje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s