Waar ken ik hem toch van?

Het was vrijdagavond en ik stond in een boekenwinkel op zoek naar een nieuw boek. Hij kwam binnen en we wisselden een wederzijdse groet. Hij liep vrij snel daarna naar buiten. Ik niet, ik kan uren zoet zijn in een boekenwinkel. 

Wie was hij ook alweer? Meestal duurt het niet lang en komt er een kort aha moment en kan ik weer verder met mijn gedachten. Maar ik kwam er niet op ……. en dan MOET ik het weten. Ik kan het niet uitstaan dat ik niet meer weet wie de man was die ik net groette.

Soms raak je deze ergernis kwijt, vaak niet. Een dag later wist ik het nog niet en het wilde me maar niet loslaten. Ik heb zelfs mijn adresboekje (dit was ergens begin jaren negentig, voor het Internettijdperk) zorgvuldig uitgekamd in de hoop dat het een aanwijzing opleverde. Tevergeefs. Het enige wat mijn geheugen mij prijs wilde geven was het vermoeden dat ik hem kende als de man van ……. ja wie?

Pas toen Ria een week later de maakgroep binnenliep wist ik het weer, het was haar man Hans geweest wiens naam mij niet meer te binnen schoot..

Later was ik aan het werk als receptioniste/telefoniste bij een dakdekkersbedrijf. Ons pand stond in een verlaten uithoek van het indusstrieterrein van Ede. Zelden kwam er iemand langs. Op een dag stopte er een autootje voor de deur. Er kwam een bekende vrouw uit.

“Hee werk jij nu hier?” ik kreeg een kus en een knuffel. Ze moest helemaal niet bij ons zijn maar vroeg de weg naar een bedrijf twee straatjes verderop. Nadat ik het uitgelegd had stapte ze in haar autootje en weg was ze.

En begon voor mij het piekeren: want wie was zij? Ik ben er nooit achter gekomen. Daarna heb ik me voorgenomen: als ik gegroet/aangesproken wordt door iemand die ik niet direcht herken, dan vraag ik het gewoon. Dat klinkt natuurlijk simpeler dan het is, maar toch, ik doe het meestal wel. Zo ook tijdens een cursus over duurzaamheid die hier in Zwolle door een paar studenten van Landstede gegeven werd. Iemand “herkende” mij,

“Hee, leuk dat jij hier ook bent!” en toen moesten we stil zijn want de cursus begon. Drie kwartier had ik om me af te vraag waarvan ik haar dan kende….. ik wist het niet. In de pauze stapte ik op haar af en bleek het een misverstand, ik leek op een van haar vriendinnen.

Zaterdag 1 mei ging ik met echtgenoot kijken hoe ver ze waren met het ophijsen van de nieuwe IJsselbrug. Daarna liepen we door de uiterwaarden terug naar de fietsen. Drie mannen passeerden we en in het voorbij gaan zegt een van hen;

“Dag Karin” op een toon van leuk je te zien. In een reflex zeg ik hoi terug, loop verder, en vraag me af waarvan ik deze man ken. Geen idee….. ga ik terug? Ik draaide om, liep hem achterna en vroeg;

sorry, ik weet het niet meer maar waarvan ken je mij?”

Hij kende mij niet. Hij las mijn naam die ik op mijn fleecevest geborduurd had.

De grapjas!

  

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s