Souveniers – Onderweg naar Engeland – Zoon fotografeert ook

Zoon vermaakt zich met mijn fototoestel. Van wie zou hij dat toch hebben?

maandag 14/6 in de bus onderweg naar Schiermonnikoog 

Zoon is weg dus wij ook!

Dinsdag 17/6 12:15 – De auto rijdt ons naar Rotterdam. We zijn van die neuroten die niet te laat willen komen, dus hebben we een aantal uren over. Eerder had ik al bedacht dat ik de Euromast wil bezoeken maar zomaar helemaal naar Rotterdam rijden over neerlands saaie snelwegen hield me tegen. Nu kwamen we er langs! Een buitenkansje, yes! Weer en uitzicht waren prachtig. Daarna naar de terminal van P&O, cabin 134 op dek 10. Binnen is het lekker donker. Geen tweepersoons- maar een stapelbed. Echtgenoot slaapt boven. Gaan we eten aan boord?

Tijdens mijn verkenning vind ik een restaurantje dat er erg leuk uitziet. Zeer geschikt voor soep en een broodje stel ik mij voor. Maar er is niemand die ik naar prijzen kan vragen. Dan zie ik het bordje. “Truckdrivers only”. Ai, misrekening. Op dek 8 vind ik het 4seasonsbuffetrestaurant. Diner £18,- dat lijkt me wel wat. Echtgenoot belt. Hij heeft de vouchers voor diner en ontbijt buffet al gekocht. Het eten is lekker, de salades vallen tegen. Zuur, en de rijst in de rijst salade is niet gaar. De stukjes makreel zijn lekker en ik geniet van rijst met Balti Lamb. Er is nog veel meer, een carvery, gebraden halve kippen, drumsticks, gebakken vis, diverse soorten patat, maar dat laat ik aan me voorbij gaan. De curry is voor een buffet bijzonder lekker. Ik zit net van het toetje te genieten, lemon curd taart, als mijn gsm gaat. Onbekend nummer,

“Ja, Karin?” ik heb geen idee wat ik kan verwachten.

“Met de beheerder van de jachthaven op Schiermonnikoog”

Even schrik ik en denk ik dat er wat ergs gebeurt is met jongste zoon. Maar de toon is te luchtig en dan zou de leerkracht of een van de begeleidende ouders wel bellen….

“U heeft een bekende op Schiermonnikoog?” vraagt hij. Want hij heeft op de jachthaven een paar achtergelaten tassen gevonden. Op een daarvan zat een labeltje met een telefoonnummer…… en dat belt hij nu. Of ik de tassen kan komen ophalen?

“Nee ik zit op de boot naar Engeland!”

Ik leg hem uit dat de tassen van leerlingen van de 6e klas van de Vrije School Michael uit Zwolle zijn. Maar daar kan hij niks mee. Hij zet ze in het bezoekerscentrum en ik moet het maar regelen. Al weet ik niet meteen hoe. Echtgenoot heeft de palmtop mee en op de boot is een wifipunt, ik had het al eerder gevonden. Dat moet de oplossing worden. In informeer bij receptie over het hoe en wat…. het kost £ 5,-! Voor een uurtje…… afzetterij maar het moet maar. Ik krijg mijn bon met wachtwoord en zo. De palmtop blijkt nog maar 19% energie in zijn accu te hebben. Boos kijk ik echtgenoot aan en inwendig ben ik boos op mezelf, ik had kunnen weten dat hij dat zou vergeten. De lader voor in de auto zit in zijn tas nou daar hebben we veel aan! Oke, één mailtje moet ik kunnen versturen. Echter het inloggen wil ook voor geen meter. Voor ik aan de instellingen van het laptopding kan twijfelen zie ik naast ons een jong stel balen achter een laptop. Al een uur zijn ze bezig…. het ligt dus aan het netwerk.

Boos kijk ik op mijn telefoon. Ah! Ik vind één andere zesdeklas moeder in mijn gsm, Astrid. In de veronderstelling dat het haar gsm is ga ik bellen.

 “Ruud!”

“Eh, ik ben op zoek naar Astrid?”

“Ja spreek je mee….

Terwijl ik iets bits zeg dat hij echt niet als Astrid klinkt realiseer ik me dat ik haar man, Ruud dus, aan de lijn heb. Ook goed. Ik leg het hele verhaal uit en Ruud komt niet meer bij van het lachen. En ja, hij gaat dit wel even regelen, hij heeft wel de telefoonnummers van het gezelschap van Schiermonnikoog bij de hand. 

 

Een dag na thuiskomst belt de leerkracht nog een keer. Ze hadden de tassen al gemist, maar omdat het een zware dag was geweest hadden ze besloten om de volgende dag de tassen te gaan halen. De beheerder van de jachthaven bleek op het eiland diverse baantjes te hebben, ze kwamen hem overal in weer een andere functe tegen.  Telefoons, gameboys en ander speelgoed mocht niet mee, alleen een ‘echte’ camera wel. Zoon mocht de ‘oude’ camera van echtgenoot lenen, zoonlief fotografeerde er voor het eerst mee.

Al jaren probeer ik op boot her en der de meeuwen op de foto te zetten en dat gaat voor geen meter. Ben ik nu trots of jaloers dat zoonlief dat op zijn eerste vakantie met camera wel lukt. Of zouden de waddenzeemeeuwen makkelijker zijn?

 

tekst: Karin van Vliet

foto’s: Ezra van Vliet

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s