2010 – Who pays the ferryman? Hoeveel geld heb jij bij je?

Ook voor een puber bleek het een mieters tochtje. Vooral de achtbaan achtige busrit naar de top.

2010 – Al twee boottochen waren ons door de neus geboord. Eerst een tocht over Loch Ness, vanaf Fort Augustus. Kwamen we te laat terug van de highland games in Inverness. Veel leuker dus niet erg.

Twee was vanaf Ullapool, een tocht naar de Summer Isles. Helaas, toen we klaar stonden bij het kleine bookingskantoortje in de haven bleek de tocht afgelast. Wegens het slechte weer. De kapitein was een kleine zelfstandige dus dat het weer er goed uitzag, daar had de kapitein geen boodschap aan. Hij ging niet!

De volgende dag gingen we naar Durness. Ook daar kon je een bijzonder uitstapje maken naar Cape Wrath, de onbetwiste Noord West kaap van Schotland. In 2006 hadden we deze tocht al eens eerder gemaakt.

 Aangekomen bij Durness zagen we een bord naar het veer. “We gaan even kijken of het nog vaart, wat het kost enz.” Er was niet veel veranderd. Hetzelfde kleine bootje. Alleen geen grote groep wachtende mensen. Wel veel auto’s die voorbij het bordje “No parking beyond this sign!” geparkeerd waren. Op het reguliere parkeerplaatsje vonden we nog één plek. In een auto zat een man de krant te lezen.

“Verrek dat is John, de veerman!” aldus Ad. Zelf zag ik het niet meteen. Ad moest het weten en sprak hem aan. Inderdaad, hij zat voor de boot van 15:00 te wachten op voldoende passagiers. Minimaal vijf had hij nodig. Op dat moment kwam er nog een driekoppig gezelschap aanlopen. Voor ik goed en wel doorhad wat er bekokstoofd werd waren Ez en Ad al ingestapt.

Halverwege de Kyle of Durness vertelde John het tarief…. klonk goedkoop? Pas op de andere oever toen we in het busje zaten voor de rit naar de vuurtoren bleek dat de chauffeur ook een tarief had. Hadden we dat wel bij ons? Pff, het bleek net niet nodig dat het zakgeld van Ez erbij betrokken. Op £1,30 na verdween al ons contante geld in de portomonee van de chauffeur.

 

Deze weg zou ik never nooit zelf willen rijden….. meerijden ging net.

De vuurtoren van Cape Wrath

Op de terugweg kon ik de zeehondjes die er op de heenweg ook lagen op de foto zetten. Heen zat ik helaas aan de verkeerde kant.

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s