2006 – Who pays the ferryman? En wie mag er mee?

Samen naar de oceaan staren. Glaasje heerlijk cider erbij, wat wil een mens nog meer?

2006 – Vanaf John O’Groats op de Noord-Oost kaap van Schotland leek een bezoek aan de Noord-West kaap logisch. In één dag reden we de kustweg door Sutherland naar Durness. Tent opgezet op camping Sango Sands, met uitzicht op de Oceaan. Dat het de eerste avond regende deerde ons niet. we dronken in de auto een glas cider en keken naar de cliffen.
De volgend dag scheen de zon. Bij de spar (de Spar in Durness is meer dan een supermarkt!) hoorden we dat je niet zomaar naar Cape Wrath kon rijden. Het was een afgesloten militair oefengebied. Er gingen wel tochten naar de cape, deze weg uitrijden en na een km rechtsaf, dan kwamen we bij de veerboot die je aan de overkant afzette bij een busje. Dat busje reed naar de vuurtoren. Prima.
 

Het strand om 6:32. Ik was er vroeg uit die dag. We kwamen net op tijd, 9:30, om te zien dat John de veerman uit het kleinste (“t kleine veer tussen Zwolle en Hattem is twee keer groter! Misschien wel drie keer)  veerbootje dat ik ooit gezien had stapte.
“I will be back at 11:30!”
 

Wachten …
en weg was hij, ons verbluft achter latend. Oke, wij wisten verder niet beter. Ook hadden we verder geen plannen. Wachten tot 11:30, prima, je moet er wat voor over hebben. Het weer was goed, het uitzicht ook. Eerst waren alleen wij daar, gaandeweg kwamen er steeds meer mensen bij. Steeds meer, tegen 11:30 stonden er zeker 50 wachtenden. Geen rij (dat heb je met die buitenlanders).
Geen John.
±12:00 pakt iemand zijn telefoon.
 “Look John, you promised to take me and this party to the other side, remember? We are waiting!” 12:15 komt de onwillige veerman aan. Wij waren eigenlijk als eerste aan de beurt, blijkbaar heeft het een gezelschap dat een overtocht geboekt had voorrang. ‘Gelukkig’ herkent John ons van 9:30 die ochtend en verzekert ons dat we met de volgende overtocht mee mogen. Langzaam tuft zijn overvolle bootje over de Kyle of Durness. Heel wat sneller kwam hij met zijn lege boot terug. Opnieuw ging de boot vol zonder ons. Geduldig wachten we af. De derde keer pikte John ons uit de massa. Toen het helemaal vol was riep hij naar de wachtende groep;
 
“I will be back at three o’clock!”
 

Een klein deel van de achterblijvers. Iemand in de boot kende John en legde het uit. John had eigenlijk heel veel andere zaken te doen en geen tijd voor het veerbootje. Waarom hij dan wel de veerman bleef werd niet uitgelegd. Hoeveel mensen er die dag tevergeefs bij de oversteekplaats stonden is ook niet duidelijk. Wij gingen verder in een aftands busje. Veertig minuten over een weg die ik vanzijneleven niet zelf zou willen rijden. Die rit was eigenlijk nog mooier dan de boottocht.
 

Never nooit zou ik deze weg zelf rijden!

 
Morgen Cape Wrath 2010 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s