Een band plakken, daar begin ik niet aan (fragment uit een brief aan een vriend)

Zwolle, zondag 9 januari 2011 – 10:40 – mail 174
3°C en zonnig. 

Ik geef toe, ik heb het nooit willen leren, banden plakken. Dat was vanaf het begin mijn houding daarin. Ik ben niet lui, en mag graag alles zelluf regelen, maar een fietsband, die moet gewoon vol en hard zijn, en anders is er de fietsenmaker. Toch? 

Lunteren eind jaren tachtig. Mijn zus was bij mij op bezoek en we wilden ergens heen. Opties, een oude Volvo of fietsen. Ik had geen rijbewijs. Zus wel, maar ze reed niet graag auto, nog minder graag in een vreemde auto, nog minder graag in een 12 jaar oud barrel. Bleef over fietsen maar een van de fietsen had een lekke band. Kijk, zus wist hoe het moest, en de band plakken vond ze minder vervelend dan autorijden in een vreemde auto. We gingen de band plakken!

Spullen gepakt, banden lichters gebruikt, teiltje water erbij, gat gevonden, schoongemaakt, lijm erop, plakkertje erop, laten drogen, band beetje oppompen, weer op de velg, buitenband op zijn plaats. En pompen maar! De zelfverzekerde glimlach van mijn zus verbleekte toen de band leegliep waar we bij stonden.

Oke, nog een keer, zelfde resultaat. Ik had er genoeg van (er stond een auto) maar zuslief was nog niet verslagen. Drie of vier keer hebben we het over gedaan. Ik kan niet meer herinneren wat het probleem was, haarscherp herinner ik mij dat het NIET lukte. Die band was plat en bleef plat! Ik was het al snel zal. Zus, die echt geen zin had om met de Volvo te gaan rijden was volhoudender. Tevergeefs.
Anderhalf uur later, moe en chagreinig zaten we in de auto. Starten was het probleem niet. schakelen wel. De volvo reageerde niet zoals het in het boekje van zus stond, hij ging niet naar die versnelling die zus de auto voorhield. Razend stapte ze uit.
We gingen die middag nergens meer heen.
(en een of twee “traumatische” ervaringen later heeft zus het autorijden definitief  in de wilgen gehangen. Al meer dan 20 jaar rijdt ze niet meer)

Zeker 15 jaar later was ik in Ede op bezoek bij vriendin Karen. Op de fiets en mijn band was lek. De fietsenmaker was maar 10 minuutjes lopen, ik wilde er al heen gaan. Nee nee nee nee, kom nou, Karen wist hoe het moest, dat stelde niks voor, die band gingen we even plakken.
Spullen gepakt, banden lichters gebruikt, teiltje water erbij, gaat je gevonden, schoongemaakt, lijm erop, plakkertje erop, laten drogen, band beetje oppompen, weer op de velg, buitenband op zijn plaats. En pompen maar! Zelf verzekerd pakte Karen het allemaal aan.
Het bleek een groot gat, en het lukte maar niet om het gaatje echt luchtdicht dicht te plakken. Ik was het heel snel zat. Toen zag ik dat Karen een nog koppiger ram-exemplaar was dan ik. Ze had besloten dat ze die band even zou plakken,
EN DAN GING ZE DIE BAND OOK PLAKKEN! Wat ik ervan vond werd niet gehoord. Niet door Karen. Zeker vijf keer is die band geplakt, en bleef het kreng lek. Tot mijn grote opluchting was zij het eindelijk ook zat. Niet dat ik mijn fiets terugkreeg. Karen was erg boos op mijn fietsband die zich niet door haar liet plakken en ze Erik haar man moest er maar naar kijken.
Later hoorde ik dat het Erik gelukt was. Maar ze hadden bezoek, gingen met zijn allen fietsen en ze namen mijn fiets ook mee. Onderweg, met een knal was de band weer lek. Nu was iedereen het erover eens dat het een hopeloos lek was en ‘mocht’ mijn fiets naar de fietsenmaker…… yeah!

Oudste zoon was 12 of zo toen zijn fiets op een zondag lek bleek. Wat mij betreft mocht hij de volgende dag mijn fiets lenen en ik zou de zijne wel naar de fietsenmaker brengen. Weer kreeg ik te horen,
“Hoezo fietsenmaker? Dat plak ik even, papa heeft het me geleerd”
Adem gehaald om te proberen van mijn slechte ervaringen te vertellen. Tevergeefs, Jos wilde het niet horen. Hij ging plakken. Fijn natuurlijk dat zoon het zo voortvarend en zelfstandig aan wilde pakken.
Spullen erbij, band los, teiltje met water en op zoek naar het gat.
Zowel mijn zoon al ik hebben die band 5x rond gehaald door het teiltje met water, geen gaatje gevonden.

“Dan is de band niet lek!”  aldus mijn zoon. Ik zei niets, hoopte ook dat hij gelijk had. Band weer op de fiets en opgepomt. Maar toen we maandagmorgen opstonden was de band platter dan plat. Tot mijn opluchting zag ook zoon in dat de fietsenmaker de oplossing was. Daar vonden ze een gaatje heel erg dicht bij het ventiel en bij een naad. Fietsen maker koos voor een nieuwe binnenband ….

Een andere reden dat ik er gewoon NIET zelf aan begin is dat ik zoveel fiets dat ik regelmatig mijn band verslijt.
“Ja maar mevrouwtje DIE ga ik niet meer plakken hoor!” was een bijna lachend commentaar van een fietsenmaker waar ik naïef met mijn lekke band de fietsenmakerij binnen gelopen was. Toen ik goed keek kon ik het zelf ook zien, de band was tot op de draad versleten, de vellen hingen erbij.
“Eh, oké, nieuwe band graag!”
Sindsdien controleer ik regelmatig de conditie van mijn banden. Verdwijnt het profiel? De fietsenmaker legt er zo een een nieuwe band om. Fijn…. stel je voor dat die band lek gaat……

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s