Waarom ik een hekel heb aan telefoneren (Lang!)

Weet je*) nog dat ik zou uitleggen dat ik een verschrikkelijke hekel aan telefoneren heb? Dat daar een verhaal achter zat dat ik nog zou vertellen?

Thuis heb ik een verschrikkelijke hekel aan de telefoon. Niet aan het ding zelf, ik ben jarenlang telefoniste/secretaresse geweest en daar is de telefoon een essentieel stukje gereedschap. Een zakelijk gesprek kan best leuk zijn. Maar het urenlang sociaal met iemand beppen over niks, iets wat ik live nog steeds graag doe kan ik niet meer opbrengen. Hier onder het verhaal hoe dat zo gekomen is. Sta mij toe een ex‑vriendin te introduceren. Zij valt in de categorie,

De eenrichting vriend(in).

Ik vermoed dat ze er onvermijdelijk bij horen. Toch, iedere keer als ik er mee geconfronteerd word blijf ik verbaasd achter. Hoe doen ze het?

Veel schoolvriendschappen verwateren na het behalen van het diploma. Ieder gaat zijn weg, als het schoolplein als dagelijks ontmoetplaats wegvalt, vallen de vriendschappen meestal ook weg. Toch gebeurde dat niet voor Chrissy en mij na het slagen voor MAVO-4 in 1977. Ik was het grootste gedeelte van mijn mavo tijd vriendin loos doorgesukkeld, toen ik er zomaar twee vond in het eindexamen jaar was ik daar erg blij mee. Ik deed mijn best en het was wederzijds. Jaren en jaren hielden we het vol met als hoogtepunt een fietsvakantie met nog 5 andere meiden door Ierland in 1980. Bij vlagen kwam het op een lager pitje te staan maar toen Chrissy en ik uitrekenden dat we het 25-jarig jubileum bereikt hadden gingen samen uit eten. Op dat moment ging dacht ik dat we altijd vriendinnen zouden blijven.

Natuurlijk hadden we zo onze wederzijdse irritaties. Hadden we wel eens ruzie. Ruzie kun je uitpraten en dat deden we dan ook en dan was het over. En waar het nu fout ging? Ik zou het niet weten. ± 1988 woonde ik in Lunteren samen met reisgenoot P. Oudste zoon was bijna 2, middelste zoon was onderweg toen Chrissy die in Utrecht woonde een relatie kreeg met Bert. Bert kwam uit Ede en kende mijn reisgenoot P. van de Lunterse schaakclub. Later als Chrissy & Bert langs kwamen gingen de mannen altijd schaken. Mooi geregeld konden Chrissy en ik lekker bijpraten.

Mijn relatie met reisgenoot P. liep op de klippen, ik verhuisde naar Ede. Toevallig in de buurt van het huis van Berts moeder. Toen kwamen ze regelmatig langs, met zijn tweeën of alleen Chrissy net zo het uitkwam. Haar relatie leek goed en ook voor mij kwam volkomen onverwacht het bericht dat Bert weg was. Er zijn mensen die na zo’n
traumatische breuk naar de fles grijpen. Chrissy greep naar de
telefoon. Ze belde bijna elke dag. Ook na 11 of ½12. Ik was een avondmens, dat
wist ze en ik voorzag haar van een luisterend oor. Gesprekken duurden gemiddeld
1½ – 2 uur. Liever zou ze haar zus bellen, helaas zus woonde in Chili. Bellen naar Zuid-Amerika was erg kostbaar. De hoogte van haar eigen telefoonrekening was een
punt van zorg. Het was mijn idee om via Internet een Internetcafe in Chili te vinden zodat ze af en toe met haar zus kon chatten of e-mailen. Met
succes.

Gzd had ik van mijn vriend een draadloze telefoon gekregen. Regelmatig nam ik die telefoon mee naar bed, luisterend, pratend, luisterend, uitkledend, luisterend en vast in slaap vallend. Detail; ik was in die tijd een alleenstaande fulltime werkende moeder met drie kinderen waarvan één baby, kortom ik had mijn handen VOL! En dat wist ze.

Soms werden de gesprekken me teveel. Zo was ze op een dag zo verdrietig omdat ze nu zelf boodschappen moest doen en zelf eten koken. Ze had de hele dag niks anders te doen toch viel het haar erg zwaar. Voorheen deed Bert dat allemaal. Die werkte fulltime, met overwerk, met forensen en toch was hij degene die ook voor het eten zorgde. Tot hij wegging….. Toen ze daarover haar beklag deed ben ik boos geworden. Hallo, dat deed ik iedere dag, werken, boodschappen koken voor DRIE kinderen. Goh dat ze zich nog nooit gerealiseerd. Bij mij langs komen in Ede kon ze ook niet opbrengen. Ik woonde immers vlak bij zijn moeder ……. Nee, dat was te moeilijk. Omdat ik graag op stap ga maakte ik  geen punt van deze eenrichtingssituatie en met jongste zoon in de buggy ben ik heel wat keertjes naar Utrecht gereisd.

Via Internet had ik zelf een nieuwe vriend gevonden. Hij woonde in Zwolle en wilde mij ’s avonds ook wel eens opbellen. Gelukkig nooit zo lang, meestal vroeger op de avond. Maar Chrissy had er nooit begrip voor als ik mijn gesprek wilde be-eindigen om met hem te kunnen bellen. Als een echte verslaafde bleef ze praten en vragen en doorgaan waarbij ze liet  doorschemeren dat ze het maar flauw vond dat ik ook met mijn vriend wilde praten.

± Zeven/acht maanden na het vertrek van Bert vond ze een baan. Dat maakte haar klagen niet minder, want ze had een collega met wie ze het niet kon vinden. Op een avond had ik per telefoon een ruzie met mijn vriend. Na een aantal telefoontjes weigerde hij verder te praten. Ik was overstuur en nam het initiatief om Chrissy te bellen. Het zal ± 23:15 geweest zijn. Het duurde even voor ze opnam. Ik kreeg niet de kans om iets te zeggen. Boos vroeg ze me waarom ik de telefoon zo vaak over had laten gaan?

Ik begreep het niet meteen….

Ze lag al in bed, “ZIJ MOEST DE VOLGENDE DAG WERKEN!” Hoe haalde ik het in mijn hoofd om zo laat nog te bellen. Als ze me fysiek in mijn gezicht geslagen had was het niet harder aangekomen. Duidelijk was niet geïnteresseerd in de reden waarom ik belde. Op dat moment wilde ik het ook niet meer uit leggen. Pas de volgende morgen schreef ik een e-mail waarin ik vertelde dat ik verbijsterd was.

“Sorry” e-mailde ze terug en daar kon ik het mee doen. Helaas ging dat niet meer. Lang, veel te lang had ik mijn ogen gesloten voor hoe het in onze vriendschap ging. Geven en nemen moet het zijn. Inderdaad, ik gaf, en zij nam. Ik moest er niet op rekenen dat ze me iets terug zou geven. Ik begon een beetje te begrijpen waarom Bert bij haar weggegaan was. Ik kon het niet opbrengen om te doen alsof er niets gebeurd was. Na dat mailtje met alleen ‘sorry’ erin werd ik verschrikkelijk boos. Zo boos dat ze hooghartig het contact verbrak.

Niet meteen had ik door dat dit een definitief einde van onze vriendschap zou betekenen. Na al die jaren hoopte en verwachte ik dat ze na een tijdje contact op zou nemen. Dat is nu negen jaar geleden. Ik vind het allang prima zo. Blijkbaar stelde
ze mijn vriendschap niet echt op prijs, was ik alleen maar een luisterend oor
waar zij behoefte aan had en meer niet. Ik begrijp dat niet. Maar jij misschien
wel.

Het heeft allemaal een plekje gekregen en het gemis is allang weg. De ene andere vriendin uit MAVO-4 komt morgen wel langs, (ff rekenen, met ups en downs een vriendschap die nu 35 duurt) en met man en kinderen en andere vrienden ben ik  tevreden. Waarom begin ik er nu over? Dat komt door een andere Volkskrantblogger en vriend die begin 2010 volkomen onverwacht in problemen kwam. Tegen de stroom in, veel bloggers wilden hem het liefst meteen lynchen. Op mijn manier heb ik geprobeerd er voor hem te zijn. Door hem maandenlang dagelijks te schrijven.

Nu is hij terug in Nederland. Per mail blaft hij me af op een manier waarop de honden geen brood van lusten en dat is dan dat. En begin ik te begrijpen waarom er mensen zijn die een hekel aan hem hebben. Soms ben ik langzaam van begrip, maar dit kwartje is gevallen.

*) Voor wie de schoen past.

Advertenties

16 thoughts on “Waarom ik een hekel heb aan telefoneren (Lang!)

  1. Het blijft raar dat sommige mensen altijd de neem-kant van een relatie vervullen. Het blijft vervelend om zulke mensen op een gegeven moment te negeren. Je blijft hopen dat zij dan toch eens contact opnemen….

    • Hi Til, deze ‘vriendin’ heeft na haar ‘sorry’ emailtje nooit meer contact gezocht. Dat is nu 10 jaar geleden en ik reken al heel lang niet meer op haar.

      En dat geld ook voor de medeblogger die de aanleiding vormde om dit verhaal eens op te schrijven. Ook zo’n man voor wie alleen zijn ego telt. Ze horen erbij en soms zie je dat niet meteen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s