Samengevat: Alles zat tegen.

Het plan was heel simpel. 10:00 wegrijden. Volgens de TomTom was het 3 uur en 45 minuten rijden van Zwolle naar Duinkerken. Aankomsttijd Duinkerken 13:45.Inchecken op 15:00, varen om 16:00. Twee uur varen, door het tijdverschil zouden we om 17:00 aankomen. Plusminus 25 minuten rijden naar ons B&B Willows Down in de buurt van Canterbury. Ik vond het een prima plan.

Een zeldzaam moment van doorrijden.

Een zeldzaam moment van doorrijden.

Om 9:45 waren we klaar om weg te gaan, gaf ik mijn jongste zoon een stevige zoen en reden we weg. Voor Hoevelaken stonden we voor het eerst stil. Volgens Ad was dat altijd zo op een werkdag, niks bijzonders. Snel konden we weer full speed verder rijden. Bij Breda werden de files al vervelender. Nog steeds tijd genoeg.

034

Plaspauze bij Waalwijk. Hier kon ik nog lachen.

Direct over de Belgische grens stonden we stil. Radio België had het over een ‘harmonica file’. Ik had er nog nooit van gehoord.  Maar ik herkende het verschijnsel wel. Rijden, stilstaan, langzaam verder rijden, stilstaan. Met 120 verder kunnen rijden. Heel even, dan gingen voor me de remlichten massaal branden. Onze ‘reservetijd’ werd minder en minder. Stoppen voor een pauze werd van het programma geschrapt. Op de radio hoorden we al dat het rond Antwerpen ook vastliep. Inderdaad we hadden  meer dan een uur nodig om voor de afstand die normaal in een kwartier afgelegd kan worden. Onze E.T.A. Duinkerken was inmiddels 15:30. Voorbij de voorgeschreven Inchecktijd van DFDS. Zouden we de boot nog halen? Ad reed lekker door op de rest van het stuk. 15:25 reden we het terrein van de terminal op. Konden we achteraan een lange rij aansluiten. Ooit toen we in 2009 voor het eerst via Duinkerken naar Dover voeren werd deze route ge-exploiteerd door Norfolk Line en ging het inchecken uiterst efficiënt. Helaas heeft DFDS deze route overgenomen en nu moesten we langs drie incheck c.q. controle punten en alles duurde eindeloos. 16:05 waren we bij de laatste. Heel veel werk maakte ze van onze incheck  want we moesten overgeboekt worden naar de boot van 18:00. Doorrijden naar de parkeerplaats naar Lane E. Prima! Alleen, doorrijden was onmogelijk. Voor ons stonden een paar andere auto’s te wachten tot het leegmaken van een parkeerplaats klaar was. Niet dat het mij wat uitmaakte waar we geparkeerd stonden.041 Ruim anderhalf uur later stonden we op de parkeerplaats. Nog maar een half uurtje wachen. Om 5 voor 6 drong tot me door dat de boot er nog niet was. Raar. Bij het kantoortje van de terminal wilde ik gaan vragen hoe het zat. Het werd net omgeroepen. Zes uur werd zeven uur. Ik vroeg aan de Franse DFDS medewerkster naar het waarom …… “Why? Because of everything!” was haar antwoord. “One of those days”. Vlak voor 7 uur mochten we rijden. Linksaf, rechtsaf over het haventerrein en vlak voor een bocht waardoor ik niets kon zien stonden we zeker 15 minuten stil. Daarna kwam het onvergetelijke moment dat we de boot op mochten rijden. Ik hou niet van steile inlaadroutes. Ik wil niet halverwege een stijle laadplank tot een hellingproef gedwongen worden omdat er voor me iemand stil gaat staan, dus ik wacht altijd beneden even tot ik mijn voorganger boven aan zie komen. “TOET” kwam er meteen uit de auto achter me waar een driftige man een ongeduldig gebaar maakte. Alsof dat mij wat kon schelen.IMG_7888 Iets over half acht vertrok de boot. Iets over half negen Engelse tijd kwamen we in Dover aan. Daar zat ik schrap voor het inefficiënte ontschepen zoals we dat wel vaker meegemaakt hadden. In Newcastle (ook DFDS) hebben wel eens een uur tussen schip en Douane staan wachten. Tot mijn verbijstering mochten we zomaar doorrijden en reed door Dover terwijl ik mijn gordel nog niet vast had. Snel naar ons B&B. 25 min rijden aldus de planning. Geen idee hoe laat het was toen we door Canterbury reden onderweg naar Upper Harbledown.

Alles ging goed het was nog niet donker. In de verte zag ik de zwaailichten van een politieauto. Tsja. Ik had meer aandacht voor de route volgens TomTom. Er kwam een rotonde en wij moesten rechtdoor. Alleen, daar stond nu net die politie. Met een bord; ‘Road closed’.  Rondje van de zaak en we gingen op goed geluk een andere afslag de wijk in. Hopeloos.  We kwamen gewoon bij de rotonde terug. Ad ging het maar eens vragen aan de agent. Die wist het ook niet en stuurde ons naar de A2 terug. Hopeloos dolend Canterbury zagen we eindelijk het bord A2 richting Londen. De borden volgend kwamen we terug bij de voor afgesloten rotonde. Nog eens overlegd met de agent en die noemde een plaatsnaam, Wincheap om in de GPS te zetten. Zo moesten we de A2 richting Londen terugvinden en konde we een andere afrit nemen, Boughton Bypass en vanaf een andere kant onze bestemming benaderen. Goed concept. Maar deze afrit was nog grondiger afgesloten door de politie dan de andere.

Op een parkeerplaats belde Ad het B&B. “Hmm, an interesting situation!” was het commentaar van onze pensionhouder.  Hij stuurde ons verder op de A2 richting Dover naar de volgende afrit mogelijkheid om bij zijn pension te komen. Het was verbijsterend. Ook hier stond beneden en boven op het viaduct politie al het verkeer tegen te houden. Ik had in het donker allang geen idee meer welke kant (London of Dover) ik op reed, hoe vaak we gekeerd zijn op die snelweg en of we het B&B uberhaupt nog zouden vinden. Ik ging links en rechts op aanwijzingen van Ad die vooraf thuis via Google Earth de situatie bestudeerd had en een aardig idee van de wegen ter plaatse had. Met de TomTom in zijn hand en de pensionhouder aan de telefoon was hij vol vertrouwen dat ze het zouden vinden. Een afrit later zijn we alsnog gekeerd, weer over de A2 richting Londen om weer bij de Boughton Bypass de A2 richting Dover te nemen. Er was nog een mogelijkheid aldus de pension houder die ons inmiddels teruggebeld had. Bij een pompstation de A2 af en dan daar een klein weggetje in. Daar aangekomen zag ik dat weggetje haarscherp en stuurde de auto er in. Zo van de snelweg af een smal weggetje een woonwijk in. In Nederland bestaat dat niet.

Aan het eind van die weg stond een man aan de kant van de weg met een telefoon in zijn hand, onze vriend de pensionhouder. Het was op dat moment kwart over 10. Op onze kamer stond een heerlijk bed. Volledig daas van het filerijden, wachten en eindeloos omrijden heb ik heerlijk geslapen.

Advertenties

2 thoughts on “Samengevat: Alles zat tegen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s