Dwalen door Edinburgh…

Di 28 mrt. – We laten het gezellige ‘Kick Ass Hostel’ achter ons en gaan ook voor het laatst naar station Edinburgh Waverly. Ik terug naar mijn station van gisteren, Slateford, Ad gaat naar Newcraighall om de auto op te halen. Vanavond in Kirkintilloch zien we elkaar terug. Bij het kaartje kopen wordt mij verteld dat mijn trein nu weg rijdt en dat over een uur de volgende gaat, damm. Met een Costa koffie en een boek wacht ik op mijn trein.

Ad had in de kroeg gehoord dat er op Edinburgh Waverly opnames gemaakt worden voor ‘Outlander’. Of het waar is? Salute als koffie keten bestaat in ieder geval niet.

Gisteren op zoek naar het station had ik beneden aan de Slateford road, de A70 een JM-bordje gezien. Handig leek me dat kon ik daar verder zoeken. Maar dat ene bordje wijst naar de weg naar het station en de weg terug naar het kanaal, en verder niets. Geen aanwijzingen de andere kant op. Er zijn plusminus 5 mogelijkheden, ik probeer ze allemaal en ik vind niks. De kaart die ik heb is niet gedetailleerd genoeg. Ad belt me en hij krijgt mijn frustratie helemaal mee. Ik kan het niet vinden en ik heb geen idee hoe nu verder. Terwijl ik pratend verder loop zie ik toch weer een klein JM‑bordje, naast een charmant zandpaadje dat schuin omhoog gaat. Hoopvol loop ik naar boven. Het gaat langs een paar huizen en het eindigt in een achtertuin. De frustratie wordt me teveel. Ik lees het boekje dat bij de kaart hoort nog eens en zie een telefoonnummer en dat bel ik. 1000 belminuten heb ik tegoed toch? Ik krijg de schrijfster zelf aan de lijn. Nee, zij is niet verantwoordelijk voor de bewijzering. Ik sta bij een heel drukke weg en ze kan me nauwelijks verstaan. Zie ik een aquaduct? Ja, ik zie die van het kanaal. Oké, dan moet ik de 87 treden omhoog en dan linksaf. Dat ga ik doen.

Het zijn er amper 25. Boven ben ik terug bij het Union Canal. Ik kijk naar links en twijfel. Dat is terug waar ik gisteren ook was volgens mijn richtingsgevoel. Er komen drie doorgewinterde wandelaars voorbij. Ik loop ze achterna, overweeg om ze aan te spreken maar dan zie ik in de verte eindelijk twee JM-bordjes. Een wijst naar waar ik vandaan kwam en een wijst naar beneden. De 87 treden! Beneden loop een ander pad langs ‘water of Leith’. Zelfs een visitor center! Ik kijk even of ik er koffie kan scoren want daar ben ik wel aan toe.

Opgelucht dat ik weer verder kan. Kijk ik kan ook op de bonnefooi bij South Queensferry (doel v/d dag) zoeken en vinden. Maar het mooie pad langs ‘water of Leith’ had ik nooit gevonden, en hoe weet je of het de goede kant op blijft gaan?

Hier gaat de ‘Leith’ onder het Union Canal door.

Meer dan een uur later weer een versperring op het pad langs het riviertje. Ik raak aan de praat met iemand die er aan het werk is en die weet ‘hoe en wat”. Er is een omleiding, zij kijkt op mijn kaart en ziet dat ik de omleiding tot na de spoorbrug moet volgen en dan links verder. Het klopt. Overal JM‑bordjes. Ik vermoed dat ik in een ander district aangekomen ben.

Vrijwilligers werk om de omgeving in de stad op te knappen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s