Kijk niet achterom, daar ga je niet naar toe (*

20200220_100753Het is nu meer dan twee maanden geleden, de dag dat mijn echtgenoot ‘omviel’. Helemaal begrijpen doe ik het nog niet maar dit is de samenvatting. 9 februari werd hij thuis weer ziek, liet ik de weekendarts komen en die liet hem stante pede per ambulance naar het ziekenhuis brengen. Weer een staphylococcus aureus infectie bleek na een paar dagen, net als vorig jaar. Na 2½ week op hartbewaking leek het beter te gaan, de antibiotica deed goed werk en Ad was op een woensdag net verplaatst naar een gewone verpleegafdeling. Daar had ik meteen een afspraak gemaakt met de zaalarts om meer te weten te komen over de prognose en het behandelplan.

De hele middag zat ik naast zijn bed. Af en toe praten, meestal niet en ging ik verder met mijn breiwerk. 17:00 einde bezoekuur ging ik weer naar huis. “Mooi is dat!” was het commentaar van Ad, nog verwend door de ruimere bezoekuren van hartbewaking; 10:00 – 20:00.

Die avond kreeg ik een telefoontje van de verpleging. Ad was gevallen. Dat leek na een fysiek onderzoek en een CT-scan zonder gevolgen. De volgende morgen belden ze weer, hij had een onrustige nacht gehad en weer in de war. Op dat moment was ik nog niet ongerust maar vroeg of ik hem mocht bezoeken en Ik vroeg of ik hem alvast mocht bezoeken en dat was goed.
Aangekomen was hij niet in zijn kamer, maar bij de neuroloog voor onderzoek en een CT-scan. Ik ging in zijn kamer zitten wachten. Ik legde mijn bril op zijn nachtkastje naast de zijne en pakte mijn breiwerk.
Al snel kwamen ze terug met Ad. En in de kamer vertelde de zaalarts het slechte nieuws. Bij de tweede scan zagen ze toch een ernstige hersenbloeding. De neuroloog zag een operatie niet meer zitten. Ad was buiten bewustzijn, en de verwachting was dat hij hieraan zou overlijden.
Ik kan de impact van zijn woorden niet beschrijven. Ik wist natuurlijk dat Ad een zwakke gezondheid had maar hij leek woensdag juist weer aan de beterende hand. Ik ben naast zijn bed gaan zitten en daar niet meer weggegaan.
Verpleging heeft meer familie ingelicht en ze zijn allemaal gekomen.
Mijn maatje is er niet meer.

(* “Kijk niet achterom, daar ga je niet naartoe”  in de weken na zijn dood hield ik me bezig met het uitzoeken van laatjes en spullen. Het eerste wat ik in zijn laatje vond was een gelamineerd kaartje met deze tekst. Ik had het nooit eerder gezien.

v.l.n.r. mijn zonen en ik,

 

7 gedachten over “Kijk niet achterom, daar ga je niet naar toe (*

  1. Oh Karin van Vliet wat erg! Als nog mijn welgemeende condoleances. Het is nog vers maar je zult hem nooit vergeten! Mijn vrouw is alweer een jaar terug maar ik denk nog altijd aan haar. Op den duur zul je weer in Schotland komen en misschien ontmoeten wij elkaar daar. Ik ga wel met een Engelse caravan van enig kaliber. Je weet het als geen ander, Schotland is een must en het blijft trekken.
    Heel veel sterkte gewenst in deze moeilijke periode.
    Heel mooi gezegd: Kijk niet achterom, daar ga je niet naartoe!

    • Wim dank je, jij ook nog gecondoleerd. Zelf heb ik het plan zodra we weer mogen om met de rugzak te gaan. Ik hou niet van alleen autorijden en in Schotland deden we dat altijd samen. Wat ik ik wil is een reis langs ‘memory lane’ naar de plekken waar we vaker kwamen en mooie herinneringen liggen. Lopen en met het openbaar vervoer net zoals het uitgaat komen. Alleen; wanneer?

      • Beste Karin, ik leef met je mee en als je gaat, wanneer kan niemand zeggen, dan hoop ik dat je rust mag en kunt vinden. Ik leef met je mee!

  2. Na lange tijd weer eens terug op jouw blog en dan kom ik dit tegen. Wat een vreselijk verhaal. Gecondoleerd Karin! Heel veel sterkte toegewenst.(vr. gr. Herman Stel)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s