Veertien jaar geleden. (de teller stopte bij dertien)

19 jaar geleden ontmoette ik Ad op de datingsite ‘onehelllo’. Hij zocht een partner van 40 jaar of ouder en na mijn 40e verjaardag verscheen ik kandidate in zijn lijstje op ‘onehello.nl’. De website bestaat nu niet meer.

Het klikte heel snel over e-mail, al na een week hadden we een ontmoeting en sloeg de vonk over. Eerst een latrelatie en medio 2003 ben ik met mijn drie zonen in Zwolle gaan wonen. Dat klinkt heel simpel. Het werd ingewikkeld. Ik heb geen zin meer om de details te delen maar achteraf kan ik zeggen dat ik het concept ‘samengesteld gezin’ naïef en goedbedoeld zwaar onderschat heb.

2006 verraste Ad me met een aanzoek! Wow ik werd er zowaar romantisch van.
En 18 mei 2006 zijn we getrouwd. Gratis, het duurde een kwartiertje, evengoed heeft de ambtenaar haar best gedaan om er een soort van echte trouwerij van te maken. Eten met de getuigen bij de Librije ook een ervaring die ik niet had willen missen.

Met ‘Ups en downs’, zo kan ik onze jaren samen het beste omschrijven. “Ups” waren de avontuurlijke roadtrips door Schotland (af en toe Duitsland). Eerst met de auto en toen ik ook mijn motorrijbewijs gehaald had op de motor. Downs was vooral jouw chronische kwaal en je slechte gezondheid en je zorgde ook niet goed voor jezelf. Dat leek jaren lang zonder veel gevolgen tot je in 2018 een bypass nodig had, en uit onderzoek naar het aneurysma aan je aorta een aangeboren hartafwijking aan het licht bracht. Toch heb je die operatie best goed doorstaan en met ‘gezonde’ weerzin ging je op de fiets naar de sportlessen voor na de bypass.

Februari 2019 werd je ziek , een staphylococcus aureus infectie en lag je 3 maanden in het ziekenhuis. Het ergst was: de ‘buggers‘ zaten op je hartklep en je moest opnieuw aan je hart geopereerd worden. Een ruime week op intensive care volgde. En weken in het verzorgingshuis oa om weer te leren lopen.

Maar je kwam weer thuis klaar verder te gaan met revalideren. Er kwam alleen niet veel van revalideren, je zat vooral stil in je stoel te wachten. Waarop? Op dag precies een jaar later werd je weer ziek. Dezelfde ‘bugger’, Staphylococcus aureus. Net toen het in het ziekenhuis iets beter leek te gaan viel je uit je bed. Met fatale gevolgen, de volgende dag overleed je.

Het moment dat de zaalarts vertelde dat de val uit je bed je op korte termijn fataal zou gaan worden staat op mijn netvlies gebrand. Alles wat er overbleef was naast je staan/zitten. Ik hield je hand vast en voelde je pols tot het niet meer hoefde.

“So this is where it all ends” schreef ik naar een vriendin aan het andere eind vd wereld. Dat de wereld steeds kleiner wordt bleek een paar dagen later toen er bloemen bezorgd werden. Besteld in Utah, geleverd in Zwolle.

Nu moet ik voor mezelf uitvinden hoe ik verder ga. Ik heb werkelijk geen idee en deze Covid‑19 ‘bugger’ beperkt de mogelijkheden aanzienlijk. Elke dag zie ik wel iets waarvan ik denk ‘Hé, dat moet ik aan Ad vertellen’ om dan weer te weten en te voelen dat dat niet meer kan. De eenzaamheid valt nog het meeste mee. Ik was al eenzaam, Ad zat al een tijdje in zijn eigen bubbel die steeds kleiner werd. De meeste pijn zit in de onverwachte dingen. In Duitsland kocht ik altijd graag een fles Gerolsteiner bronwater-met-bubbels. Een keer bracht hij een grote fles voor me mee. Typisch Duits en niet iedereen waardeert het. In Nederland had ik het nog nooit gezien tot gisteren. Bij onze ‘eigen’ Jumbo nota bene.

‘Dat moet ik Ad vertellen!’ schoot door mijn hoofd. Om daarna weer te beseffen; dat kan niet meer.

Ik wil ook verder geen raad of advies hoe ik hier overheen kom. Ik wil niet overheen komen. Ik wil dit helemaal niet. En zeker niet dat het makkelijk voorbij gaat. Alleen getrouwd zijn is definitief voorbij. We begonnen op donderdag 18 mei 2006 en het hield op donderdag 20 februari 2020.

Vandaag onze eerste trouwdag alleen. Het zou de 14e worden. Maar we zijn bij 13,76 blijven steken.

5 gedachten over “Veertien jaar geleden. (de teller stopte bij dertien)

  1. Veel van vooral jullie avonturen heb ik mogen meelezen.
    Vertrouwd zoals jij daar over blogde.

    Ik wens jou sterkte met het vinden van vrede in jouw leven.

    Bemoedigende en opbeurende groet,

  2. Karin, rouw verwerken is ook liefde. Ik wilde het doorleven. En nu, bijna 10 jaar later, doet het vaak nog pijn. Zoals jij ook zegt in de onverwachte dingen, als je er niet op bedacht bent, die kleine herinnering als je iets ziet, of voelt, dan steekt het, maar ik vertaal het altijd in liefde.
    De overschrijft de pijn, maar zou dat helen zijn?

  3. Een in alle opzichten waardeloos jaar zit erop. Hopelijk brengt 2021 meer zonnestralen. En weer uitzicht op dingen ondernemen.
    Ik wens je een heel goed, gelukkig en gezond 2021 toe. En hopelijk mogen we binnenkort weer eens een blog van jou verwachten. Schrijven helpt perspectief brengen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s