Over Catharina Anna Maria van Vliet

Even voorstellen, Karin, 57 (maar ik voel me nog steeds 22) moeder van drie zonen, oma van een kleinzoon. Getrouwd met Ad, hij heeft ook drie zonen, samen zes dus. Alleen de jongste van 20 woont bij ons. Ik was secretaresse, nu werkloos. Hobby’s: koken en eten; fotografie; alle textiele werkvormen. Sinds kort heb ik mijn motorrijbewijs, en gaan we toeren. Officieel zijn we huisdier loos, echter deze niche wordt ingevuld door Luna-van-de-buren. Klein (amper drie kilo) maar met een zeer aanwezig karakter en een erg grote behoefte aan aandacht. “People don’t have cats, cats have people, and she has adopted us”

Loch Awe 2 – Schotse Cuisine

Ik had ze nog nooit in het echt gezien. Vers gemaakte Haggis bij een Slager in Melrose.

Advertenties

Loch Awe 1 – de nachtboot

Ik weet het niet zeker meer maar ik denk dat het 2002 was. Ad had een aanbieding gezien, op zijn werk nog om te gaan Xmas shoppen in Newcastle. Met de boot heen en weer voor een prikje. Jongste zoon ging bij Opa en Oma logeren. Auto ging ook mee. Een hele dag geshopt maar niets gekocht in Newcastle, iets wat we daarna nooit meer gedaan hebben. En het was geweldig. Slapen op de boot was iets nieuws voor mij. Slapen in een echte hut bedoel ik. Dat ik in 1980 mijn slaapzak over drie klapstoeltjes gelegd heb op de nachtboot van Liverpool naar Dublin en zo sliep tel ik niet mee.

’s Morgens terug naar IJmuiden zat ik van mijn koffie te sippen in het café aan boord. Wachten tussen slaperige wachtende mensen. Echt heel spannend zag het er niet uit. Toch dacht ik: “Dit is het! Als dit nou eens een routine voor ons zou kunnen worden……”

 

Hmm ik denk dat het gelukt is. Ik heb ergens in Excel een spreadsheet waar ik kan opzoeken hoe vaak we nu al samen een boot naar het Verenigd Koninkrijk genomen hebben. Ff zoeken… we gaan voor de 26e keer met de nachtboot. Zeker niet voor de laatste keer

 

Het is kikkererwtensoepweer!

Mijn favoriete wintersoep! Ik noem het gewoon erwtensoep al varieer ik net naar mijn pet staat met rode splitlinzen, spliterwten, bruine bonen en vandaag kikkererwten.

2 liter water
3 A-merk bouillonblokjes
300 – 400 gram varkensvlees (met of zonder botje)
1 rookworst (alleen voor rookworst liefhebbers)
500 gram Erwtensoepgroenten (knolselder, wortel, prei en ui)
1 venkel (de variatie van vandaag)
350 gram Kikkererwten (8 uur geweekt)

Breng het water met de bouillonblokjes aan de kook. Voeg het vlees toe, dan de peulvruchten, de erwtensoepgroenten, de gesneden venkel.  Laat dit zeker 2 a 3 uur heeel zachtjes koken. Half uur voor etenstijd de rookworst mee laten koken. 10 min voor etenstijd eruit halen, en op een aparte bord/plank snijden en serveren voor die ene liefhebber….. goed voor een gezin van 3 en dan is er morgenmiddag ook nog een kopje!

En zo is het nu dus 15:13 en heb ik de kook activiteiten voor vandaag zo goed als afgerond. Ik heb horen beweren dat het maken van erwtensoep ‘een heel gedoe’ is maar ik beleef dat niet zo. Heel fijn is het dat supermarkten kant en klare erwtensoepgroenten verkopen (het verschil met gewone soepgroente is knolselder en die is mijn optiek essentieel) en dat split-peulvruchten niet geweekt hoeven te worden. Zeker is het zo dat het flink veel tijd kost. Na een dag hard werken als je tussen 5 en 7 thuis komt maak je niet even snel deze soep. Begin van  de middag opzetten is mijn regel.

Ook mijn broer waagt zich aan het erwtensoep koken. Zijn vrienden in het GB laten hem zonder ‘Dutch Pea Soep’ niet meer terug komen.

 

Photobucket – En bedankt he!

Photobucket

Ooit was het lastig om foto’s op je blog te zetten. In die tijd ontdekte ik dat het via Photobucket kon. Een gratis website waar je foto’s opslaat, albums maakt en die een gratis service leverden. Zijnde dat elke foto een link kreeg die in je blog geplakt kon worden et voila: de foto stond op je blog.

Zo heb ik jarenlang mijn blog van foto’s voorzien. Tot er een paar maanden geleden in mijn oude blogjes lelijke zwarte afbeeldingen kwamen. Naïef dat ik eerst nog dat ik gewoon ff mijn photobucket account waar ik niet zoveel mee deed moest updaten. Service voorwaarden aanvinken of zoiets.  If only.

Nee er moet betaald worden. “Maar” $399,- per jaar. Of het niks is. Nou over my dead body!

Er zit niks anders op, elke dag fiets ik een uurtje door mijn oude blogjes, zoek de foto’s erbij en zet ze er een voor een weer tussen.

Te vrekkig kan dat? (Ja)

Ik hou niet zo van de meer-meer-meer mentaliteit van vandaag de dag. Ik heb fam. leden bij voorkeur de alder-alder-nieuwste iPhone willen, of bij nieuw aangeschafte spullen altijd de (hoge) prijs vermelden. Duurder is bij hen beter natuurlijk.

Echter het andere eind vh spectrum heb ik ook meegemaakt. Lang geleden, in de vorige eeuw ben ik op reis geweest. Met partner, paard en woonwagen en hond. Samen met een andere woonwagenreiziger met zijn partner, kind en zijn paard.

De vrekkigheden van de andere twee grensden aan het ongelooflijke. We kregen onderweg wel eens eten en groenten van moestuinders. Prima, dat aten we meestal met smaak op. Op een dag kregen we een erg grote courgette. Wat ik niet wist is dat als courgettes te ver doorgroeien ze van structuur veranderen en dat ze daar bepaald niet lekkerder van worden.

Twee dagen had ik er uitgebreid van gekookt en waren we op een kwart van het monster. Zelf was ik helemaal klaar met het vieze ding, en wilde ik wat anders koken. Nee, dat kon niet. En driestemming (ja reisgenoot P. was het met ze eens) kreeg ik te horen dat we hem he-le-maal op gingen eten. Scheelde weer geld……. balen! Echt hij was heel slap, smaakloos structuurloos niet lekker. Volgens het andere stel was dat juist lekker natuurlijk. Afijn, die nacht….. het was geen opzet ik had het niet gedaan…… de paarden stonden elke nacht aan een ketting van 8 m of zo en dan aten ze alles binnen hun cirkel op. Het was mijn partner die Z., mijn fjordje de plaats voor de nacht gegeven had. Hij had niet gezien dat net wel bij onze eetplek kon. Bij de gebruikte voorraden en de koelbox en zo.

AL-LES had Z. opgegeten. Flink wat appels, tomaten, een brood, anderhalve kilo suiker (ik had het blik net bijgevuld) en ………. gzd de courgette. Alleen aan het netje vd knoflook kon ik zien dat ze er wel haar tanden ingezet had en ze vervolgens weer uitgespuugd had.

Kijk, ik was vooral opgelucht, hahaha! Ik kreeg nog wat zure reacties van het andere stel. Waarom ik het niet gehoord had die nacht? En waarom had ik niet ingegrepen? Echt eerlijk waar, ik heb geslapen en niets gehoord.

Cochem IV

Deze foto past bij het begin van ons weekend. Op een vrijdagmiddag arriveerden we in Cochem (niet voor de eerste keer) en het adres van Gästhaus Andreas stond in het navigatie systeem. Vanaf de hoofdstraat langs de Moezel moesten we rechtsaf. Alleen, daar stond een rond wit bord met een rode rand! Helaas kwam TomTom niet met een alternatief toen we doorreden. De 3e zagen we het bord dat er haaks opstond, dat gasten van hotels en pension wel door mochten rijden.

In Duitsland kun je gewoon met je auto door de winkelstraten rijden….

Gewoon doorrijden dat klinkt heel simpel. Dat was het niet. Het bleek een smal winkelstraatje te zijn. 2 richtingsverkeer terwijl die ruimte er niet was en het winkelend en lopend publiek niet echt van plan was om aan de kant te gaan. Had ik al vermeld dat het 20 – 30% omhoog ging? Ik was heel blij dat ik niet reed. Ad ging voortvarend omhoog, zo voortvarend dat we nr. 16 voorbij reden. Keren bleek niet verstandig. Gelukkig kwamen we bovenaan bij een school waar plaats genoeg was op de parkeerplaats. Het was immers vrijdagmiddag en van leerlingen en leraren ontbrak ieder spoor….. lopend vonden we de ons pension en onze kamer. Er was wel een parkeerplaats en met hulp van de pensionhoudster heeft Ad de Meriva daar later neergezet. En het hele weekend laten staan.

Een van mooie kanten van Cochem: Halb trocken moezelwijn….. zo lekker!

Zo’n vrolijk bord schept verwachtingen. Na 45 min wachten zag ik dat andere bezoekers die er net waren wel bediend warden en werd ik licht geïrriteerd. Toen ik dit meldde bij de bar kreeg ik klip en klaar te horen dat 1) gewoon niet waar was en 2) het was toch mooi weer? Wat wou ik verder? Later kwam eindelijk de serveerster die weer eerst naar andere klant ging. met een boos gezicht kwam ze bij ons. 15 min daarna kreeg ik mijn cola en moest ik meteen betalen.

Zwiebelkuchen – Beneden bij “Zum Onkel Willi” werden we heel wat sneller en vriendelijker geholpen. Toen we vertelden van het verschil met het terras boven bij het Pinner Kreuz moesten ze zuchen, ze hadden het vaker gehoord….

Cochem III

Op zondagmorgen ging ik het nog één keer proberen. Terug naar de Reichsburg, terug naar het wandelpadbord daar en dan gewoon zoeken. Wie weet ging dat nog wat opleveren nu ik zeker wist dat het pad er moest zijn.

Hier moest het zijn, ik wist het zeker.

Het bordje wees naar een trap naar beneden. De twee jongens die me gisteren al bij het Pinner Kreuz omhoog steeds voorbij gingen (om daarna weer naar pap mams en zus lief terug te lopen), gevolgd door de rest v/d familie. Zij hadden het zelfde doel en al ontdekt dat het spoor onderaan de trap dood liep. Fijn! Ik zag een trap rechtsaf naar boven en in de verte zag ik een bordje staan, natuurlijk dat was het volgende bordje dacht ik optimistisch.

Een steil en modderig pad gewoon terug naar het beginpint. Rondje vd zaak noemen we dat thuis. Hoewel, toen ik daar weer stond te kijken ontdekte ik een bordje in een heel andere stijl, houtsnijwerk. Misschien hierin dan?

 

Ik had geluk! Dit was Het pad tussen de Reichsburg en Antoniuskopf, langs de Hubertushöhe. Hoe hoog die laatste lag daar had ik nog geen idee van. Het was mooi, ik vond alle aanwijzingen en liep lekker verder. Ergens moest ik omlaag en links zag ik door de bomen heen een hoge wand opdoemen. “Erg hoog!” dacht ik nog. Mijn pad ging omlaag dus……ja omdat er beneden een stroompje met een bruggetje was. Daarna werd het een stuk haarspeldbochten, fiks omhoog de berg die ik net gezien had. Af en toe concentreerde ik me op het pad alleen, keek ik liever niet verder. Op naar de Hubertushöhe.

Wauw! Kom hier maar eens om in Nederland…. Later op de route vond ik het punt bij Antoniuskopf waar ik gisteren het pad kwijt raakte. Ik was een breed karrespoor opgestuurd. Dat ik 10 m verder gelijk weer rechtsaf moest tussen de bomen door had ik niet gezien.

Voor wie voortdurend heel goed kijkt is het duidelijk! Rechtsaf…

Wordt vervolgd,

Cochem II

Het pad ging zonder meer in de goede richting. Smal eng slingerend en akelig steil naar beneden. Zo steil dat ik hier en daar zittend naar beneden kroop. Halverwege een bankje met uitzicht op Cochem en Reichsburg beneden en het Pinner Kreuz boven. Ik zat heerlijk tot ik een wesp 2x groter dan ik gewend ben rond mij en mijn peer begon te cirkelen. Peer en bank verliet ik en gzd was dat giga wespen exemplaar daarna ook verdwenen.

Ik was al eerder in Cochem en herkende de Endertstrasse toen ik beneden aankwam in de bewoonde wereld. 10 m verder was de Sesselbahn, waarmee 99 v/d 100 bezoekers boven het Pinner Kreuz bereiken. Ik liep over de parkeerplaats, negeerde de rij en ging gelijk door naar het bruggetje over de Endert en het pad naar boven.

Het ging akelig steil omhoog, zo steil dat ik liever niet achterom keek en me afvroeg hoe dat moest als ik weer naar beneden wilde. Ik heb hoogtevrees, en dat is vaak vooral een probleem als ik weer naar beneden moet. Zwetend, het was inmiddels warm en het pad lag op de Zuidhelling, ploeterde ik door naar boven. Achter mij een gezin met drie kinderen waarvan er 2 mij beurtelings voorbij gingen en dan weer terug gingen. Sommige kinderen hebben veel te veel energie!

Naar beneden nam ik samen met Ad de Sesselbaan. Met frisse moed ging ik terug naar de trap waarmee ik het pad had verlaten. Waar verwezen de bordjes die ik onderweg gezien had naar toe? Gewoon uitproberen is een methode met verrassende resultaten. Het was 13:55 en het weer was geweldig.
Uren lang ging het goed. Op de bordjes stonden namen v/d bestemmingen, op mijn grote overzichtskaart kon ik zien of ik nog de goede kant op ging.

20171014_152339

Hier staat Antoniuskopf nog bij de bestemmingen…


Rastplatz Antoniuskopf was de laatste plek waar ik de bordjes gezien had. Reichsburg zou nog 3,6 km zijn, een mooie afstand om mijn wandeling af te ronden.

20171014_160332

En hier was Raztplatz Antoniuskopf verdwenen?

20171014_160341

Iets lager op de paal dit bordje.

Tot het pad bij een grote weg uitkwam. Ik keek meer dan een keer goed om me heen naar een bordje ……. nergens! Ik wist niks beters te bedenken dan de autohaarspeldbochtenweg naar beneden te volgen terug naar Cochem. Ik kwam uit op een punt waar ik eerder geweest was, bij een voetbalveldje en een huisje er naast.
Wordt vervolgd,

20171014_163501

Bijna terug bij het Gästhaus!

Cochem I

Skyline van Cochem


Nu de pijn in mijn enkels wat minder is kan ik er over schrijven. Vorige week waren we een weekendje weg, zodat jongste zoon zijn verjaardag zonder ons kon vieren. Ons doel werd Cochem, een stadje aan de Moezel waar Ad in zijn jeugd vaak vakantie gevierd heeft. Ik was er voor de 4
e
of 5e keer. Met name de heerlijke wijn heb ik leren waarderen. Het is een mooi stadje. De eerste keren hebben we vooral de stad zelf bekeken. De voorlaatste keer gingen we om mijn vers gehaalde motorijbewijs te vieren en we hebben we heerlijk en minder heerlijk rond getoerd.

Nu wilde ik gaan wandelen. Nog voor ik over voorbereiding nagedacht had suggereerde Ad dat ik bij het Pinner Kreuz omhoog kon wandelen. Nou ja wandelen, dat is gelijk een pad uit de klimgeitencategorie maar ik vond het een goed idee. En daarna zou ik het wel zien!

Zaterdagmorgen – Ons Gästhaus Andreas stond vlak onder de Reichsburg, een fraai kasteel dat de skyline van Cochem domineert. Aanvankelijk wilde ik daar nog wel een rondleiding doen. Ad had een ander doel, met de trein door de Kaiser Wilhelm tunnel (4205 m) door de berg. Hoewel hij al eindeloos vaak in Cochem geweest was, was hij nog nooit met de trein vertrokken of aangekomen. Opeens voelde dat als een gemis.

Onder aan de Reichburg vond ik een bordje voor wandelaars! Yes, daar ging ik. Streep door mijn Reichsburgplannen koos ik de richting die naar het Pinner Kreuz wees. Hopelijk was er een pad door het bos, i.p.v. door het stadje? Afijn geen verder bordjes. Dapper haalde ik mijn roestige Duits van stal en aan zeker 5 Cochemers heb ik het gevraagd. Jawel, het kon bovenlangs naar het Pinner Kreuz, jawel er was een wandelroute maar zij zelf gingen daar nooit wandelen. Een man heeft me een route gewezen, die ik al snel kwijt was en daarbij moest ik tussen een voetbalveld en een huisje door naar het pad.

Het enige houvast bleef het Pinner Kreuz dat bijna overal in Cochem zichtbaar is. Uiteindelijk liep ik op een uitvalsroute het stadje uit. Om de hoek zag ik het voetbalveldje en een onduidelijk hok/huisje ernaast met een weg ertussen door. Wie weet ging ik goed? 100 m verderop werd ik beloond. Hier kruiste de grote weg het wandelpad.

Ging dit pad naar het Pinner Kreuz? Er was maar één manier om erachter te komen…..
Het kon me eigenlijk niet zoveel schelen. Over dit soort paden wandelen is eindeloos…..
wordt vervolgd,

 

We zijn in Schotland 13) MacGillivray’s (ook een lastige naam)

2014

MacGillivray’s in Oban
We aten er ooit. Vorig jaar nog geloof ik. Bij de bestelling moet je je naam geven zodat ze je kunnen roepen als de bestelling klaar is. De eerste keer begreep ik dat niet meteen. “Like: My name is Karin and …..”
Ah, het kwartje viel en ik zei
“Right! But My name is Karin and….”
Dikke lol bij de meiden in de kar.

Dinsdag stond er een Japanse of Chinese jongen te wachten en routineus werd naar zijn naam gevraagd. Verbaasd keek hij op. Ik zag hem denken,
“Mijn naam? Dat wordt leuk/moeilijk!”
Hij bleef een momentje stil en zei toen

“It’s Jimmy”

We zijn in Schotland 12)

Onderweg heeft Ad een stijve nek. Pijn en daardoor een iets minder goed humeur. Niet heel erg, wel vervelend. Oorzaak: geen goed kussen en daarom slaapt hij op een opgerolde motorjas vol met harde onderdelen. Hij wil geen sjaaltje om. Pas als ik een dag later het minimale soepele zwarte colletje gewoon omdoe (hij is even niet zo heel erg tegen) zit het meteen heerlijk, en houdt hij het om.

Zondag middag in Oban loop ik langs memory Lane het stadje rond. Ik vind één outdoor winkel die open is en wauw afgeprijsd van £14,- naar ƒ4,- verkopen ze een klein zacht kussen. Pas op de camping laat ik Ad raden wat ik voor hem gekocht heb. Hij moet er even over nadenken dan raadt hij het.

Later test ik het kussen ook 5 min. Precies goed! Ad blij en ik wil er ook een.

 

Het ABC

 

Update: kleinzoon is er blij mee…
Ik ben weer lekker druk bezig achter de oude Pfaff. Erfstukje en zonder twijfel met 57 jaar de oudste machine hier in huis. De meeste inspiratie voor nieuwe projecten vind ik op Pinterest.com. Echt een aanrader voor iedereen die graag een beetje creatief bezig is.

Daar vond ik een tutorial voor het maken van het ABC van textiel. Kleinzoon Liam is net bezig met het leren van het alfabet, en het is een veilig speeltje voor als zijn broertje rond gaat kruipen. Restjes genoeg. Ik printte alle letters en ging aan de slag. Volgens de beschrijving moesten er eerst 26 x 3 (voorkant, tussenstof en achterkant) vierkante lapjes geknipt worden. Alleen van het lezen al kreeg ik knipkramp in mijn hand. Dat ging ik anders doen.

Dit was zondag de tussenstand…

Deze bedrukte tricot liet zich niet lekker verwerken….. de W heb ik later nog een keer gemaakt.

Ik knipte de papieren letters op willekeurige volgorde uit en legde er 3, 4 of 5, net zoals het uitkwam op de combinatie die ik uitgezocht had. Geen speciale tussenstof, maar een extra laagje fleece waarvan ik nog heel veel had liggen.

Een alfabet van 34 letters!

Het was een hele klus. Een aantal letters heb ik dubbel gemaakt. Ze willen natuurlijk hun naam kunnen leggen en van 2 klinkers zijn er dubbel nodig. Een paar letters werden minder mooi, daarvan maakte ik er gewoon nog een.

Nu liggen ze te drogen.

 

We zijn in Schotland: 11) Return to Oban

Ik hou van kamperen. heerlijk om naast de tent te ontbijten. Koffie, oatcakes en kaas, wat wil een mens nog meer?

Zo 13 augustus Dunoon, Cowal peninsula
Het zou mooi weer worden vandaag, ik word wakker van de regen op de tent. 7:30 sta ik op, om in het kantoortje een verslag voor Facebook te schrijven. Uploaden lukt me later nog wel. Een heerlijk zonnetje komt erdoor, ik kan naast de tent koffie maken en ontbijten met oatcakes. Het leven is goed! Droog en met een waterig zonnetje jaag ik Ad zijn bed uit en pak ik de tent in. In de regen rijden we richting Oban. In Inveraray stoppen we voor koffie. Als ik nog ff naar buiten ga om iets uit de motor te halen komt de regen echt met bakken vol uit de lucht gestort. Fijn dat ik alles apart in plastic zakken verpakt heb.
Eindelijk wordt het definitief droog. Het is heerlijk motorrijden. De weg is goed, het uitzicht magnifiek. Heel veel andere motorrijders, eerst vooral bij de tegenliggers. Wat later lijkt het of er een helikopter achter me rijdt. Jawel, twee zware jongens en al snel zoeven ze me voorbij. Motor voorbij motor is niet zo lastig, geen scherpe bocht houdt ze tegen.
Onder een stralende zon rijden we Oban binnen, diverse locaties met bordje
‘Vacancies’ negerend. Ook Ad wil naar een plek met een mooi uitzicht. Oban Caravan & Camping Park heeft dat plenty. We rijden er linea recta heen, voor minimaal 2 nachten.
Terug in Oban shoppen we bij Tesco. Onze favoriete co-op is er niet meer. Doel is om vast “wat te gaan proeven” bij een local Seafood kraam. Het wordt uiteindelijk een complete maaltijd. Garnalen sandwich, scallops & garlic butter, steamed mussels en hot smoked salmon, een feest! Bij de tent heb ik geen zin meer in koken.

The Bandana Bib

Als nieuwbakken oma leer ik dagelijks bij. Ik ga niet overal verslag van doen. Op Pinterest.com vind ik heel veel inspiratie voor de crea bea die ik ben. Haken, breien, spinnen, naaien, you name it, they’ve pinned it. De bandana bib is een kleurig soort van slabje, iets kleiner voor baby’s die kwijlen. Ideaal om de bak met restjes door te spitten en aan de slag te gaan. Ik vond ze in twee maten. Toevallig kwam de kleine alweer behoorlijk grote Quint met zijn ouders op bezoek en werd duidelijk dat hij de grote maat nog net omkon, de kleine was echt klein.  

We zijn in Schotland: 10) Dunoon en Bute

Za 12 augustus. Camping Cots House, Dunoon.

Er zijn nieuwe pond munstukken. Blijkbaar niet geschikt voor de wasmachine

Heerlijk droog weer. Ad slaapt uit tot 9 uur. Ik ga in het kantoor- en washok vd camping zitten schrijven. Droog, stopcontact voor mijn smartphone, af en toe contact met de provider. Ik schrijf 2 babykaarten naar mijn kleinzoon. Langzaam wordt de lucht overwegend blauw. Bij de pompwinkel test ik de Costa koffie, niet slecht. De sandwiches zijn te duur.

We zijn er al een paar dagen en het voelt alsof we nooit weg waren. Facebook kwam vanmorgen met een post uit het verleden. Vaak zijn ze leuk maar deze….. is nu even niet geschikt. Het is de foto van mijn Suuz op Kennacraig…. Vorig jaar deze tijd hadden we pech met een kapotte Suzuki op de terminal van Kennacraig. In de regen en ANWB had Zeven uur nodig om hulp te sturen.
(na arriveren van de hulptroepen was het zo gefixt)

Thuis is dat een avontuurlijk verhaal, nu niet. Gisteren op de terugweg van het eiland Bute was ik achterop geraakt en bij een 3-sprong wist ik het niet meer. Komt ervan als ik alleen maar veilig achter Ad aanrij en slecht oplet. Volgens het bord was Dunoon rechtsaf. En we hadden vanmorgen op de heen weg een afslag gehad, was dat hier? Ik sla af, het is eerst normaal brede weg. Later wordt meer tricky en verschijnen de passing place borden. Het is niet de juiste weg maar na een 22% daling is omkeren geen optie. Bellen, sms’en, appen, het kan allemaal niet. Ik weet dat Ad verschrikkelijk ongerust en boos zal zijn maar ik weet niet waar hij nu is. Doorrijden lijkt me het beste. Er komen geen 22% hellingen meer. Ik ben iemand die dit soort afgronden in der eerste versnelling en met beide remmen langzaam naar beneden afdaalt. Ad vertelde later dat hij daar 80 reed in zijn vier.

Ik weet niet of ik dat geloof.

We zijn in Schotland: 9) the Cowal Peninsula

Catrine ligt echt in Schotland, in Ayrshire. Op de kaart zien we dat een oude favoriet van ons, Oban binnen bereik komt! Een van mijn andere wensen is om een stukje Schotland te vinden waar we nog niet geweest zijn. Het ingewikkelde gebied van de eilanden en schiereilanden van Argyl & Bute heeft nog veel geheimen. Er zijn weinig wegen en niet te veel ferry’s. The Cowal Peninsula, daar zijn we nog nooit geweest. Goede reden om daar te gaan voor kamperen en sightseeing.

Door de regen rijden we langs de kust. Motregen, echt nat worden we niet. Droger ook niet. Vlak voor Largs zwoescht er weer zo’n inhaaletter met aanhanger langs me, om daarna erg langzaam te gaan rijden. Wel een hele km rijdt hij zo voor me om dan in Largs linksaf te slaan. Onredelijk ongeduldig tiep dus. Waarbij wij voor de bebouwde kom iets te hard rijden, zeker niet te zacht.
Via de ferry McInroys Point – Hunters Quay komen we op het schiereiland, daar willen we een camping. Op Internet staan er zat. Toch een mooie uitvinding die smartphone, gewoon een pc met Internet in je broekzak. De eerste camping is vnl. zompig nat gras onder verschrikkelijk donkere naaldbomen. Er loopt geen levende ziel. Na enige tijd zien we leven, er loopt één persoon. Een saaie camping met leegstaande onbewoond aandoende caravans. Geen winkel, geen pub, geen restaurant? De volgende, The Cots House Caravan Park, ziet er beter uit op mijn smartphone. En belooft een café en winkel. Daar gaan we heen.

Tja, het is nooit zo mooi als op een foto, dat is heel duidelijk. Het trekkersveld is een rondje gras rond een groot lelijk grintveld. Aan het eind is een stuk gras onder de bomen maar in de huidige regen erg zompig. Ik kies een droog en vlak stuk en we blijven. Het heeft wel wat. Café bij de buren, en een benzinepomp met winkeltje dat voor een benzinepomp winkel goed gesorteerd is. Oatcakes kan ik eerst niet vinden en ik vraag ernaar;
(met vet schots accent)

“We sell them, above left shelve. Ye ken not not sell oatcakes!”
“Thats what I thought!”

Er staat ook een Costa koffiemachine. Werkt niet op muntjes, je maakt koffie en betaalt bij de kassa. Handig want ze gaan om 7:00 ’s morgens open…. De basics zijn voorzien.

We zijn in Schotland: 8) The Famous Grouse

Onderweg in Schotland.

‘The Famous Grouse’
Ik reed achter Ad aan naar de terminal bij Colintraive. Het eiland Bute was ons doel. Ad remde ergens onverwacht. Op het moment dat ik opkeek sprong hij uit de heg, gevolgd door mevrouw Grouse.

*)Jaren geleden waren we bij een grote whisky distilleerderij, Dewars. We deden de tour en wat heel erg opviel was dat de gids elke 1 a 2 zinnen nog eens vertelde dat zij Dewars, de beste en grootse en de oudste whisky stokers en verkopers waren. Prima zoveel zelfvertrouwen maar op den duur gaat het vervelen. Never mind ik liep netjes en geïnteresseerd achter onze gids aan.
In een kantine ruimte keek ik naar buiten. Daar liep een vogel waarvan ik dacht dat het een Grouse was. Mag dat wel vroeg ik aan de gids? Een Grouse, het symbool van een grote concurrent bij Dewars in de tuin.
Ik zie nog hoe de man diep zuchte, over zoveel domheid.

“Thats a pheasant, ma’am”
Hij bleef even stil,
“But if it were a Grouse, he would be shot on sight!”

We zijn in Schotland: 7) Kamperen tussen de kippen

Vrijdag 11 augustus – Naast de Catrine Ice Cream Parlour

(Yes! Een kleinzoon vannacht geboren).
Hoe waren we hier gekomen? Eerst weer een snelwegrit, de M6 naar Carlisle. Niet zo druk als eerder in het industrie gebied, toch niet echt fijn rijden. Vrachtwagen chauffeurs hebben weinig geduld. Bij het eerste invoegen raken we gescheiden. Ad rijdt dan minder hard zodat ik bij kan komen. Meteen gaan 2 big fellows hem voorbij. Uren hebben ze op 2-3 sec. afstand voor ons gereden. Later een bochtige 2-baans slingerweg, de A76 volgens Ad. Tegen de inhalers is weinig te doen, of ik zou mijn motor aan het achterlicht van Ad’s BMW vast moeten maken. Ik houd een minimale afstand. Soms iets meer omdat ik langzamer naar beneden rijdt dan Ad en daar rammen deze testosteronrijders hun auto ‘gewoon’ tussen. Er was er zelfs een van plan om ons alle 2 in een keer in te halen. Dat bleek een slecht idee, slippend op het asfalt kwam hij er toch maar tussen ons. Drukkend en wachten op de volgende kans.

Bij Sanquhar tearoom pauzeren we. Ik ben helemaal kapot. Pijn in mijn nek van de rijwind op de snelweg en de bochtige wegen zijn heel inspannend rijden. Er zou in Sanquhar een camping zijn. Op aanwijzingen van bewoners volgen we een uitvalsweg en ja daar staat het bord onderaan een klein kronkelweggetje. Ad rijdt er wel even alleen naar de receptie. Geen plaats voor tenten, maar we kregen een nieuwe tip: naast de Catrine Ice Cream Parlour, ongeveer een kwartier rijden. We vonden het zonder problemen. Bord camping stond er. Heel veel lege sta‑caravans. Geen levende ziel te bekennen. Bijna waren we weg gereden toen er een man aan kwam die bevestigde dat we konden kamperen. Maar het was zijn moeder die er echt over ging. Uiteindelijk vonden we de “Lady‑of‑the‑house” tussen een paar vervallen schuren/gebouwtjes. Een dame op leeftijd, heel aardig. Ze kwam gelijk met de prijs £5,- Daar deden we het voor. Het gras was keurig gemaaid, zoals het hoort op een Britse camping en er was een wc/douche. Ik ben nooit zo kritisch over het sanitair, als het er maar is. Deze instelling had ik hier zeker nodig. Wc had ik allang gebruikt aangezien ik met hoge nood de camping was komen oprijden en bij de zoektocht naar the Lady of the house de wc al gevonden en gebruikt had.

Heerlijk rustig stonden we daar op een leeg veld met vnl. lege stacaravans. Eindelijk een keer koken (nou ja koken, ravioli opwarmen) bij de tent. Terwijl ik een appel sneed en at werd ik door een paar wildvreemde ogen kritisch bekeken, er liepen drie kippen. Echte Barnevelders leghennen.

Het geluid van regen op de tent maakt me wakker. Gelukkig zie ik op mijn smartphone dat het regenfront bijna voorbij is. Het wordt zo droog. Koffie wil ik bij de Ice Cream Parlour halen. 10 uur gaan ze open. Ad jaag ik zijn bed uit, ik wil droog inpakken! Het lukt hij komt eruit. Op het dak vd schuur verzamelen de zwaluwen zich. Er zitten heel wat jonge vogels bij die twitterend en fladderend voer eisen van hun ouders.
9:42 zijn we klaar. Wachten we op de koffie? Ik besluit te gaan vragen of we vast een koffie kunnen scoren. De deur staat open en super vriendelijk vraag ik of we alvast mogen bestellen? Het mag. Twee Americano’s zetten we weg en bij het afrekenen spreek ik nog eens mijn waardering uit voor de flexibele opstelling.

We zijn in Schotland: 6) Kleinzoon#3

Vrijdag 11 augustus ’17
Naar Scotland gaan levert kleinkinderen op! Vorig jaar november in Glencoe hoorden we van kleine Quint. Vannacht is kleinzoon#3 geboren. Nee, hij heeft nog geen naam. Mijn zoon wil zijn kinderen eerst zien voor ze een naam kiezen.

(We zijn een paar weken verder. Aiden Kai is zijn naam.)

We gaan naar Schotland: 5) Settle

We lijken wel omsingeld…

Settle 10 augustus
Naast ons staat een groepje scoutjes à la jongste zoon. Allemaal dezelfde tentjes en overhemdjes. 6 jongens en 2 meisjes en de meisje hebben natuurlijk iets anders aan. Ze staat op tijd op en efficiënt breken ze hun tentjes af en pakken ze alles in.

Nou ja alles, ik zit koffie te drinken bij de tent en tot mijn verbazing zie ik dat er een klein plastic zakje met afval is blijven liggen. Ik moet er toch langs met mijn eigen afval en neem het mee. Voor ik het in de afvalcontainer kiep voel ik dat het zakje aan de zware kant is. Wat zit erin? Nog twee bijna volle zakken snoep. Een chocola en de andere blauw gelatine snoep. Scoutje had ze nog mee willen nemen en het had als laatste in de rugzak gemoeten.

Het is ‘vies’ snoep dus ik kiep het in de container.