Loch Awe 6 – Onderweg naar Oban

impressie van de coffe mug

Heerlijk vroeg word ik wakker. Yes, vandaag gaan we naar Oban. Ik begin met wandelen ’s morgens vroeg. Ad slaapt uit en het is de bedoeling dat hij dezelfde route neemt met de auto en me dan ergens zal inhalen.

Wakker worden kan lastig zijn. Om koffie te kunnen maken moest ik nadenken over het hoe en wat in deze keuken. Ondertussen haal ik vast mijn schoenen uit de auto. O ja en medicijnen, ik leg mijn 3 pillen bij de koffie op de tafel. Halverwege mijn koffie lijkt het een goed idee om de schoenen aan te doen. Alleen de veters hebben verschillende kleuren? Het zijn twee verschillende wandelschoenen. Nog een keer naar buiten voor de goede schoen. Appels in mijn tas, en flink zoeken naar m’n zakmes. Later kijk ik op tafel en daar liggen mijn pillen nog op me te wachten.

Ondanks alles loop ik klokslag 8 uur naar buiten. Eindelijk onderweg. Heerlijk rustig. Geen auto’s, geen mensen, geen wind ik hoor alleen de vogels en het water van een riviertje dichtbij. Life is good. Waarom ik er opeens over nadenk weet ik niet meer maar opeens vraag ik me af of ik wel de juiste kant ben opgelopen. Het antwoord is simpel nee!

8:40 loop ik weer langs het huisje waar Ad nog slaapt. Eerste doel is Kilmelford. Het is zondag en ik kom echt helemaal niemand tegen. Pas tegen ½12 komt me een lomp rijdende witte stationcar tegemoet. Ik spring opzij en zie achter me dat een andere witte auto ook net op tijd opzij kan maneuvreren. Een bekende auto, onze eigen witte Meriva met Ad achter het stuur.

Wordt vervolgd,

 

Loch Awe 5 – Dalavich

Onderweg naar Dalavich komen we langs de Kelpies en we kunnen niet zomaar voorbij rijden. Tijd voor koffie. Ze zijn weer mooi. Mooier dan de koffie. Ik moet er iets op vinden om te onthouden in GB geen cappuccino te bestellen. Alleen bij een echte barista gaat dat goed. Verder smaakt een cappuccino in GB als een kop thee. Veel melk en weinig koffie.

In de buurt van Dalavich wordt de weg steeds smaller en slechter. Stijgend en dalend langs potholes en gravel lijkt het of een fiks afgelegen gedeelte van Schotland binnen rijden. de bomen zijn nog kaal zonder blad en hangen vol met de welig groeiende korstmossen.

We hebben geen cabin, maar een gedeelte van een cabin. Binnen lijkt het wel wat op het huisje dat we in Glencoe hadden. Iets groter en iets handiger ingericht. Een eet/schrijftafel in de keuken en ook een in de huiskamer die ik onmiddellijk inricht met laptop en schrijfspullen. Een giga tv en 2 banken. Morgen gaan we naar Oban.

Wordt vervolgd,

 

Loch Awe 4 – Broodje Kaas?

Broodje kaas. Voor mij synoniem met eenvoudig doch voedzaam ontbijt. Makkelijk voor iedereen.

Ons eerst reisdoel was een B&B in de streek Scottish Borders. Leslie was een bruisende B&B exploitant. We waren te vroeg die dag, veel te vroeg en ze was nog druk aan het stofzuigen en heel hectisch vertelde ze hoe druk de overgang van vertrekkende ochtendgasten naar nieuw arriverende middag gasten kon zijn. Mooi moment om de tassen te dumpen en op haar aanraden nog wat rond te rijden.

Voor de volgende ochtend ging Ad voor de Full English, ik wilde gewoon een brood en kaas en koffie. Nee, kaas had ze niet. We kwamen overeen dat het een broodje ei zou worden. Met koffie.

De volgende morgen kwam ik na een ochtendwandeling in de drukke ontbijtkeuken. Leslie was heel erg druk met het koken van de de diverse ontbijten, ze had 7 gasten.
“And also your toast & fried egg!”
Ik wilde ook wel gewoon brood maar ze had alleen speciaal brood voor de toaster….
Er kwam een heel verhaal over moeilijke en onmogelijke eisen van vorige gasten. Allergieën, diëten etc etc.
Tegen mij zei ze daarna dat ik maar beter in het vervolg gelijk bij het boeken van een B&B mijn speciale eetwensen door kon geven.

Ik zei niets. Ik was helemaal met stomheid geslagen dat een broodje kaas een speciale wens genoemd werd.

Op Facebook later waar ik in de Schotlandgroep mijn verhaal gedaan had werd ik drievoudig door het stof gehaald. Hoe dom ik kon zijn om te denken dat een broodje kaas in de hele wereld een gewoon ontbijt is. Voor de schotten is dat in ieder geval niet zo, dat weet ik nu…..

wordt vervolgd,

Greenknowe tower. Op loopafstand van het ons eerste B&B en goed voor mijn ochtendwandeling

 

 

 

Loch Awe 3 – The Angel of the North

We zijn allang weer thuis. Vroeger kon ik uren achter de pc doorbrengen. Schrijven, bloggen lezen reageren etc. etc. maar met de ondergang van het VKblog en meer sporten in mijn dagelijks leven is de lol er af. Ik zit nog wel achter de pc, maar niet lang. Mijn zitvlees is in slechte conditie.

Vandaar dat mijn reisverslag op zich liet wachten. In april waren we een weekje in Dalavich. Een heel klein gehuchie waar ik daarvoor nog nooit van gehoord had.

9 vd 10 keer reizen we via Newcastle. En nooit gaan we de stad in. Ontelbaar vaak waren we er maar veel van Newcastle heb ik niet gezien. Op ansichtkaarten zag ik de ‘Angel of the North’ die ergens in de stad moet staan. Deze trip hadden we veel tijd om ons eerste B&B te bereiken. Ad was meteen voor. Het adres is Durham Rd Gateshead. Vanaf de haven is dat naar het Zuiden, haha. Ingetikt op de TomTom stuurt dat ons naar halverwege de erg lange Durham Road. Geen Angel te zien. Na wat vragen aan voorbijgangers was het een kwestie van doorrijden en dan de juiste afslag van een a‑symmetrische 8‑armige rotonde te vinden. Dat moesten we nog een keer overdoen…..et voila, ‘The Angel of the North’

According to Gormley, the significance of an angel was three-fold: first, to signify that beneath the site of its construction, coal miners worked for two centuries; second, to grasp the transition from an industrial to an information age, and third, to serve as a focus for our evolving hopes and fears.

 wordt vervolgd,

 

Loch Awe 1 – de nachtboot

Ik weet het niet zeker meer maar ik denk dat het 2002 was. Ad had een aanbieding gezien, op zijn werk nog om te gaan Xmas shoppen in Newcastle. Met de boot heen en weer voor een prikje. Jongste zoon ging bij Opa en Oma logeren. Auto ging ook mee. Een hele dag geshopt maar niets gekocht in Newcastle, iets wat we daarna nooit meer gedaan hebben. En het was geweldig. Slapen op de boot was iets nieuws voor mij. Slapen in een echte hut bedoel ik. Dat ik in 1980 mijn slaapzak over drie klapstoeltjes gelegd heb op de nachtboot van Liverpool naar Dublin en zo sliep tel ik niet mee.

’s Morgens terug naar IJmuiden zat ik van mijn koffie te sippen in het café aan boord. Wachten tussen slaperige wachtende mensen. Echt heel spannend zag het er niet uit. Toch dacht ik: “Dit is het! Als dit nou eens een routine voor ons zou kunnen worden……”

 

Hmm ik denk dat het gelukt is. Ik heb ergens in Excel een spreadsheet waar ik kan opzoeken hoe vaak we nu al samen een boot naar het Verenigd Koninkrijk genomen hebben. Ff zoeken… we gaan voor de 26e keer met de nachtboot. Zeker niet voor de laatste keer

wordt vervolgd,