Loch Awe 3 – The Angel of the North

We zijn allang weer thuis. Vroeger kon ik uren achter de pc doorbrengen. Schrijven, bloggen lezen reageren etc. etc. maar met de ondergang van het VKblog en meer sporten in mijn dagelijks leven is de lol er af. Ik zit nog wel achter de pc, maar niet lang. Mijn zitvlees is in slechte conditie.

Vandaar dat mijn reisverslag op zich liet wachten. In april waren we een weekje in Dalavich. Een heel klein gehuchie waar ik daarvoor nog nooit van gehoord had.

9 vd 10 keer reizen we via Newcastle. En nooit gaan we de stad in. Ontelbaar vaak waren we er maar veel van Newcastle heb ik niet gezien. Op ansichtkaarten zag ik de ‘Angel of the North’ die ergens in de stad moet staan. Deze trip hadden we veel tijd om ons eerste B&B te bereiken. Ad was meteen voor. Het adres is Durham Rd Gateshead. Vanaf de haven is dat naar het Zuiden, haha. Ingetikt op de TomTom stuurt dat ons naar halverwege de erg lange Durham Road. Geen Angel te zien. Na wat vragen aan voorbijgangers was het een kwestie van doorrijden en dan de juiste afslag van een a‑symmetrische 8‑armige rotonde te vinden. Dat moesten we nog een keer overdoen…..et voila, ‘The Angel of the North’

According to Gormley, the significance of an angel was three-fold: first, to signify that beneath the site of its construction, coal miners worked for two centuries; second, to grasp the transition from an industrial to an information age, and third, to serve as a focus for our evolving hopes and fears.

 wordt vervolgd,

 

Loch Awe 1 – de nachtboot

Ik weet het niet zeker meer maar ik denk dat het 2002 was. Ad had een aanbieding gezien, op zijn werk nog om te gaan Xmas shoppen in Newcastle. Met de boot heen en weer voor een prikje. Jongste zoon ging bij Opa en Oma logeren. Auto ging ook mee. Een hele dag geshopt maar niets gekocht in Newcastle, iets wat we daarna nooit meer gedaan hebben. En het was geweldig. Slapen op de boot was iets nieuws voor mij. Slapen in een echte hut bedoel ik. Dat ik in 1980 mijn slaapzak over drie klapstoeltjes gelegd heb op de nachtboot van Liverpool naar Dublin en zo sliep tel ik niet mee.

’s Morgens terug naar IJmuiden zat ik van mijn koffie te sippen in het café aan boord. Wachten tussen slaperige wachtende mensen. Echt heel spannend zag het er niet uit. Toch dacht ik: “Dit is het! Als dit nou eens een routine voor ons zou kunnen worden……”

 

Hmm ik denk dat het gelukt is. Ik heb ergens in Excel een spreadsheet waar ik kan opzoeken hoe vaak we nu al samen een boot naar het Verenigd Koninkrijk genomen hebben. Ff zoeken… we gaan voor de 26e keer met de nachtboot. Zeker niet voor de laatste keer

wordt vervolgd,

 

We gaan naar Schotland: 5) Settle

We lijken wel omsingeld…

Settle 10 augustus
Naast ons staat een groepje scoutjes à la jongste zoon. Allemaal dezelfde tentjes en overhemdjes. 6 jongens en 2 meisjes en de meisje hebben natuurlijk iets anders aan. Ze staat op tijd op en efficiënt breken ze hun tentjes af en pakken ze alles in.

Nou ja alles, ik zit koffie te drinken bij de tent en tot mijn verbazing zie ik dat er een klein plastic zakje met afval is blijven liggen. Ik moet er toch langs met mijn eigen afval en neem het mee. Voor ik het in de afvalcontainer kiep voel ik dat het zakje aan de zware kant is. Wat zit erin? Nog twee bijna volle zakken snoep. Een chocola en de andere blauw gelatine snoep. Scoutje had ze nog mee willen nemen en het had als laatste in de rugzak gemoeten.

Het is ‘vies’ snoep dus ik kiep het in de container.

We gaan naar Schotland: 4) Loughborough – Settle

Woensdag 9 augustus
De Travelodge ligt midden in de stad, ik ga op zoek naar een koffie terwijl Ad uitslaapt. Tesco verkoopt geen koffie, het wordt de Muffin waar ik met een Americano en mijn Smart Phone langzaam wakker wordt. The Peakdistrict hebben we gisteren links laten liggen. Vandaag beginnen we direct aan een zware M1 etappe. Regen houdt op maar de wind (tegen) trekt aan. Het is moeilijk om met Suuz op de juiste baan te blijven. Grote vrachtwagens links en rechts van me, duidelijk is dat we door een industrieel gebied rijden. Vooral op de open stukken is de wind erg hard. Gelukkig geen zijwind. Voor me zie ik een zwarte wolk. De BMW van Ad laat een dikke zwart/blauwe stinkende wolk achter. Als ik hem laat stoppen zien we verbrande oliesporen op de uitlaat. Iets lekt maar wat?

Vlak na de koffie rijdt Ad weer de oprit van een Services op. Alweer koffie? Vroeg ik me af? Nee. Benzine, mijn teller stond op 300+. Zover had ik nog niet durven rijden.
De snelweg naar het Noorden houdt bij Bradford op om noordelijk v/d stad weer verder te gaan. Ad hoopte dat aangegeven zou staan hoe je het beste door de stad kon rijden. Niet dus. Op gevoel
(niet het mijne dan reden we daar nu nog)
heeft hij de weg naar Skipton gevonden. Buiten de stad worden we beloond, daar begonnen de Yorkshire Dales met schitterende uitzichten. Doel vandaag wordt een camping in Settle. Daar waren we al eerder. Buiten het stadje herken ik de oprit naar de camping. Tot mijn verbijstering rijdt Ad  hem straal voorbij. Er is nog een camping, een met restaurant had hij op zijn app gezien…

Rechts komt net een ploegje scouts binnen

Een km verder gaat hij een klein weggetje linksaf. Er staat wel een bordje “unsuitable voor HGV”*) het is heel smal en gaat bijna loodrecht naar beneden. Met hier en daar een bergje gravel. Voor omkeren is het te laat. Mopperend volg ik naar beneden. Bij de camping aangekomen is de (modern aangelegd dat wel) oprit naar receptie stijl, schuin met een bocht over gravel naar een parkeerplaats. Ad scheurt dat zo naar boven, ik bedank. Hij gaat maar alleen onderhandelen met de campingbaas. Knights Stainforth Hall, wat ik ervan kan zien ziet er tof uit. We blijven. Het is een Ge-Wel-Dig restaurant en we eten er heerlijk.

Penne pasta with roasted vegetables & Tomato Sauce topped with chees finished under te grill. Zo lekker!

 

*) HGV = Heavy Good Vehicle. Zoals een camper bv

We gaan naar Schotland: Harwich – 3) Loughborough.

Onderweg naar Schotland – dinsdag 8 augustus
The Ramsey Castle Inn and Campsite was perfect als landingsplaats vanaf Harwich. Heel klein en eenvoudig met een pub ernaast waar je kunt eten en drinken. WC&douche achter in de pub. Deze dinsdag is een rij dag. We rijden eerst naar de Tesco van Colchester voor een paar locale prepaid simcards, Rocketpacks. Daar wachten we bij de koffie. Het wachten is op het verlossende sms’je van Tesco. Then its go. (Ting! Na 45 min heb ik het verlossende sms’je binnen, nu Ad nog)
Ik vind het heel bijzonder om achter de brede rug van Ad aan te rijden. Ik rij liever 2e, vooral als ik niet precies weet waar we heen gaan en hij wel. De smart Phone werkt als navigatie. En, tot het hoesje wat te vochtig werd, werkt het goed. Mijn taak: bij blijven. Er zijn altijd k**autorijders die elke meter willen benutten om op een levens gevaarlijke manier in te halen. Tegenliggers krijgen soms de schrik van hun leven.

Voor de Britten een heel gewone rotonde.

Maandag was dat een hufter in een vrachtwagen. Al meer dan 30 min reed hij met dat grote ding hijgend in mijn nek. Het was druk op de weg, het tempo werd bepaald door het verkeer voor ons. Het vervelende is dat ik Ad dan helemaal niet meer kan zien. Volgen op een rotonde is lastig als je niet weet welke afslag we moeten hebben. Ad probeert de knippers goed te zetten voor mij maar hij weet ook niet altijd welke afslag het gaat worden. Iedereen die wel eens door GB gereden heeft weet dat de Britten roundabout happy zijn. Ik schat dat ze 3x meer rotondes per km hebben dat wij in Nl. Vaak zijn ze niet rond, maar ovaal. Meer dan 3 afritten, volkomen onlogisch verdeelt. Regelmatig worden rotondes direct gecombineerd met een andere volgende rotonde. Als ze dan ook nog erg groot zijn ben ik al snel alle gevoel voor richting kwijt. Het enige positieve is de andere Britse gewoonte om in het voorsorteer vak het nummer van de weg waarop je verder kan te vermelden. Vaak met S of N eraan vast zodat je bij het naderen van WEER een rotonde gelijk al de juiste baan kan kiezen. Voor mij geld vooral: Bijblijven! Vooral als ik aan de houding van Ad zie dat hij het ook niet weet…..

Op de terugweg leek dat Hull, Leeds en Selby een afrit hadden. Aangekomen op de 2e rotonde bleek dat niet zo te zijn. Ach ja rondje v/d zaak…

In Leicester werd de regen ons teveel. Travelodge lokt met rooms vanaf £39, – een lokkertje. Aan de balie blijkt de prijs £61…! Boeken kan het beste (=goedkoopste)  online……. terplekke heb ik de smartphone ter hand genomen. Uiterst moeizaam met koude natte handen worstelde ik met de website. De Travelodge Loughborough had ik snel gevonden en het menuutje waarbij ik voor de goedkoopste kamer ging was ook goed te doen. Daarna moesten de persoonlijke gegevens verstrekt worden. Eerst wilde het systeem dat ik in Nepal woonde, daarna werd het Maleisië! De 3e keer kon ik the Netherlands erdoor rammen en mijn creditcard opvoeren. Kaart geweigerd, iets met tan-codes. Idem voor de creditcard van Ad. Ik was er helemaal klaar mee en dan maar de £61,- te betalen. Maar: de receptioniste hield haar scherm in de gaten en zag dat de reservering in haar systeem was aangekomen. En met dezelfde creditcard die net door het systeem geweigerd was kon ik wel ter plekke betalen! Voor de online prijs. Mooie kamer, Gaaf uitzicht.

Bij Tesco aan de overkant een salade&oatcakes gehaald. Heerlijk gechilld, tv gekeken. Weerbericht; regen gaat naar het zuiden, wij naar het Noorden. Scotland, here we come….

Deze allergoedkoopste kamer bleek een magnifiek uitzicht te hebben!

De wasmachine draait

Loughborough, woensdag 9 augustus, 9:39

We zijn weer thuis. 2308 km staan erbij geschreven op de teller. En al was het met stip de natste Schotlandkampeervakantie die ik meegemaakt heb, voorop staat dat het geweldig was. Later meer. Deze foto geeft mijn gevoel over het rijden in de regen prima weer. Gewoon blijven lachen!

We gaan naar Schotland: 2) Vanmorgen bij de Tesco

Van Loughborough. De rit van gisteren, dinsdag begon droog. Af en toe een bui ging naadloos over in regen. In Leicester hadden we er schoon genoeg van en werd het een kamer bij de Travelodge van Loughborough.

Vanmorgen ging ik naar Tesco voor koffie. Koffie hadden ze niet, wel mijn geliefde Pink Ladies.

We gaan naar Schotland: 1) We varen!

Even een heerlijke draaistoel ontdaan van een sjaal …… direct probeerde iemand mij uit leggen dat ik dat niet mocht doen. Ha! Had ze betaalt voor vier stoelen? Ze begreep me.

We zijn aan boord van de Stena Britannica. Of de Stena Hollandica. Ik weet nog niet hoe ik er achter moet komen welke het is. Hoek-van-Holland – Harwich. Ongeveer 20:00 GMT komen we aan. Twee mijl naar onze camping bij de pub 😉

Morgen rijden we op de motoren richting de Peak district. Geloof ik. Ik maak nooit plannen. Ik ben van de lijn ‘we zien wel’. Ad wil wel plannen en weet dat als hij het mooi weet te brengen ik zijn plannen vaak goed vind….

We bellen!

vrijdag 24 maart in de haven van North Shields

Eerder in Schotland hadden we af en toe de ergernis van mobiele telefoons zonder dekking. Ik weet het vroeger gingen we zonder gsm naar Schotland en de eerste jaren met gsm was het heel gewoon dat ze het in het buitenland helemaal niet deden….. maar in de loop der jaren blijken ze toch handig en hier en daar broodnodig. In 2016 stond mijn motor zomaar opeens stil in Kennagraig, Kintyre. Fijn dat je de ANWB kunt bellen maar onzer beider telefoons hadden geen contact met provider (T-mobile voor mij en Ben voor hem) Mazzel dus dat we gebruik mochten maken van de telefoon van de ticket office van CalMac. Ideaal was het niet.

Afgelopen november waren we in Glencoe en mijn telefoon deed het bijna nergens. Ik ging de West Highland Way wandelen en echtgenoot ging heel andere dingen doen …… dan is het handig als je elkaar kunt bereiken. Via sms die af en toe aankwamen, niet noodzakelijker gewijs in chronologische volgorde hebben we elkaar weer gevonden. Thuis had echtgenoot ook een fiks opgelopen rekenening…… ik niet, das weer het voordeel van prepaid. Ik had wel voor 1,- de Travel&Surf pas gekocht …… voor niks.

Kortom ontevredenheid troef en we hadden weer een vakantie met individueel verschillende activiteiten gepland. Ik wil wandelen en Ad wil dat niet. Af en toe zal ik met het openbaar vervoer naar ons B&B gaan en hopelijk vinden we elkaar dagelijks weer terug. Op Internet las ik van iemand die in Parijs een locale prepaid simkaart in zijn gsm stopte en voor een prikje locaal kon bellen, appen en internet gebruiken. Dat was het! Op Internet vond ik de pay-as-you-go van Tesco. Ik kon zelfs chatten met een Tesco medewerker van de 24/7 Tesco in Newcastle waar we kind aan huis zijn. Het moest kunnen!

Vanmorgen waren we er. Het kon, en de medewerkster maakt het voor beide smartphones in orde. Het enige misverstand was dat Ad ook probeerde met Nl te bellen en toen een bandje kreeg dat zijn tegoed zero was. Voor buitenland is het dat ook. Een pay-as-you-go-card met bellen naar het buitenland is waarschijnlijk duurder. Voor £10,- hebben we ieders 1Gb data, 500 min bellen en onwaarschijnlijk veel sms-jes. Contact met het thuisfront gaat via whatsapp en dat functioneert. Houdbaarheid 6 maanden.

The Cromwell afternoon tea met koffie ipv thee

Onderweg naar Glencoe I

Uitzicht in IJmuiden.

Uitzicht in IJmuiden.

DFDS heeft twee boten op de route IJmuiden – North Shields. De King en de Princess. De King is groter maar wij varen liever met de Princess. Zij heeft zeezicht hutten met 2-persoons bedden voor maar een tientje meer. Andere hutten hebben de bedden apart. Voor onze vakantie schuiven we net zo lang met vertrek- en aankomst data tot we heen en weer mogen op de Princess Seaways.
Nu gaan we naar een self-catering cottage in Glencoe. Huisjes gaan van zaterdag tot zaterdag en dus boekten we de boot voor vrijdagnacht. De King dus. Een donkere binnenhut met bedden boven elkaar. Ach, daar slapen we ook goed. Ik slaap boven.
Ad had zich al weken op een pizza verheugd. Hij wist al welke, de ‘frutti di mare’. Ik koos er een met champignons en verse mozzarella. Ik kreeg mijn pizza, voor Ad kwam een bord spaghetti ‘frutti di mare’.
Eén seconde ging zijn wenkbrauw omhoog toen pakte hij zijn bord aan met de gedachte: spaghetti ook lekker.
In de Navigator bar staat de troubadour de sterren van de hemel te zingen. En dan; ‘the pianoman’ van Billy Joel. Dankzij de reclame associeer ik het lied met trein naar Londen, toch zit ik nu aan boord van de boot naar Newcastle. Later zit ik alleen te luisteren. Twee stoelen (ik zit in een soort kwartet) worden bezet door een onbekend stel.
“Is your husband Scottish?” kreeg ik als vraag want Ad in zijn Schotland T-shirt hadden ze al gezien.
“No, but he wants to be” was mijn antwoord. Waar of hij vandaan kwam? Hij was een Schot, onderweg naar huis. Weekje Duitsland achter de rug. Of ik Duits sprak? “Natürlich!” en hij schakelde naadloos in perfect Duits over. 40 jaar had hij in Duisburg gewoond en gewerkt. Getrouwd, gescheiden en een dochter die in Duitsland geboren en opgegroeid was. En opeens was hij weer terug gegaan naar Schotland, dochterlief had later ook het huis verkocht en woonde nu ook in Schotland. Alleen zijn broer die een keer op bezoek naar Duisburg gekomen en meteen gebleven was woonde er nu nog. Handig voor zijn vakanties in Duitsland.
Ad was inmiddels terug. De troubadour zong nog steeds de sterren van de hemel en het gesprek ging over taal, Duits, Engels en Scotts en alles wat je daarbij kunt halen. Zij woonden nu aan de kust ten westen van Glasgow en de wortels lagen in Inverness. Dat ik Inverness kende en meermalen aan de Beauly Firth gekampeerd had maakte indruk.

Een heel aantal drankjes verder val ik in slaap boven in mijn stapelbed.

Zo'n boot vaart natuurlijk niet zomaar van A naar B. Ad wil altijd meer weten, zoals hoe hard varen we etc etc. Deze vaart mocht hij deze informatie lezen. Meenemen mocht niet, dan maar een foto gemaakt. Nu weten we het. 0:30 C.E.T. komen de Princess Seaways en de King Seaways elkaar tegen.

Zo’n boot vaart natuurlijk niet zomaar van A naar B. Ad wil altijd meer weten, zoals hoe hard varen we etc etc. Deze vaart mocht hij deze informatie lezen. Meenemen mocht niet, dan maar een foto gemaakt. Nu weten we het. 0:30 C.E.T. komen de Princess Seaways en de King Seaways elkaar tegen.

 

Newcastle revisited

Wachten, wachten en nog langer wachten in Newcastle.

Wachten, wachten en nog langer wachten in Newcastle.

De dag in Galashiels begint grijs en droog. Pas in Newcastle gaat het regenen. Terwijl we 1½ uur in de rij moeten staan. De man in het geel die aanwijst wie er naar binnen mag kan er ook niets aan doen, hij krijgt vanuit de boot zijn orders. Eerst de campers en de caravans. Dan zoveel kleine auto’s en dan een paar grote. Af en toe een grote vrachtwagen. Heel veel verschillende auto’s. Daar zijn ook de meeste van. Tijdens het wachten doe ik toch mijn regenbroek aan. Ik reken erop dat we, net als in 2013 als allerlaatsten aan boord gaan.

Ik krijg gelijk.

De man in het geel en later ook de kapitein beloven zwaar weer, ik ben benieuwd. img_9297

Galashiels

naar Adrossan

de veerboot naar Adrossan

Niets aan te doen, we moeten terug naar huis. De boot is geboekt voor vrijdag 19 augustus. Ad, de grote routeplanner, probeert altijd ook van de reis van en naar de boot iets leuks te maken. Dwz, leuker dan de snelste route over de saaie snelweg te nemen.

Na een ontbijt bij ‘the little Rock’ vertrokken we met de Calmac boot van Brodick naar Adrossan. Om het een beetje leuk te houden gaan we er 2 dagen over doen. Ooit stonden we ook een laatste dag op een camping in Calander. Daar was een familie in alle vroegte (iets van voor zessen) opgestaan omdat ze in één ruk naar Dover gingen rijden…. 900 km!

Zo doen wij dat dus niet. Galashiels, Scottisch Borders, leek leuk halverwege de route te liggen die Ad gevonden had. We reden er gladjes heen. Er zouden twee campings zijn, toen de borden de eerste aankondigden gingen we kijken. Park Kilnknowe, het zag er niet aantrekkelijk uit. Luxe huisjes waar nog aan gebouwd werd bij de ingang, een lange rij lege occasion caravans in uiteenlopende staat van onderhoud. Tenten zag ik er niet. We besloten eerst verder te rijden op zoek naar de andere camping. Na flink vruchteloos zoeken hoorde Ad dat de 2e camping gesloten was. Dan maar terug naar de eerste camping.

Park Kilnknowe, Galashiels

Park Kilnknowe, Galashiels

De ontvangst was niet zo enthousiast. Het was even zoeken voor we de beheerster konden vinden. Tenten zag ik er niet afgezien behalve die ene op het verkeersbord. Het stond vol met onbewoonde caravans waarvan sommigen betere tijden gekend hadden. Bij een plekje tussen twee caravans, mooi groen en recht, stonden we stil. Dat werd ons aangeboden.

“£5,-?” het was namelijk zo dat dat het tentenveldje, dat ergens helemaal ver weg achteraan zou liggen door een groep jongeren in gebruik was. Dit zou voor ons geschikter zijn. Wij gingen direct akkoord. Wc was er douche niet maar dat kon mij niets schelen, de dag erna hadden we een hut met douche op de boot. Routineus zette ik de tent op en ging Ad voor het luchtbed zorgen. Tenminste, dat wilde hij. Maar de pomp……. Die lag waarschijnlijk nog op Arran. En nu? Hij ging maar eens in receptie informeren of zij een pomp te leen hadden. Dat niet. Wel kreeg hij te horen dat er een Halfords op 5 min rijden was. Ad erheen en hij is nu de trotse bezitter van een luchtpomp met een Engelse stekker!20160818_175040

Naast ons woonde een oude weduwe in een stacaravan. Alle gordijnen potdicht. Om een uur of vijf kwam ze even naar buiten met haar twee stokoude hondjes. Na een tijdje ging de tv aan en ± 20:00 ging die weer uit.

Het was een heel rare camping. In de loop v/d avond kwamen heel veel auto’s langs rijden. Het leek mij een camping waar mensen woonden en die overdag naar hun werk gingen. Voor een nachtje vond ik het wel grappig. 20160818_195136

The Light House Café

IMG_0783

2006 een cappuccino jaar.

Wo 3 augustus ‘16
Km:68.791,4

Ik weet nog dat het in 2002 was. X-shoppen in Newcastle. Ad vroeg of mij dat leuk leek. Vast wel. Ezra (4) ging bij Opa en Oma logeren. De auto mee op de boot was een fractie duurder dan parkeren in IJmuiden, auto ging mee. Braaf zijn we de hele dag echt gaan shoppen in het saaie winkelcentrum van Newcastle. Dat hebben we daarna nooit meer gedaan. Ik hou helemaal niet van shoppen en wat de Britse winkelcentra te bieden hebben is nog veel oninteressanter dan de winkels thuis.
We hadden het geweldig! Zoals alles leuk is als je het als dolverliefd stel samen doet. Slapen op de boot beviel me ook gelijk goed.
De volgende dag sloot ik aan bij de slaperige zwijgzame mensen die stonden te wachten voor een koffie en een broodje. Starend naar buiten, naar de grijze zee. Ik was hooked. Hoe mooi zou het zijn als dit een routine zou worden. Ik wist het, dit wilde ik vaker doen.

Soms komen wensen uit. ik moet even opzoeken hoe vaak *) we met DFDS gevaren hebben. Op de pc staat een spreadsheet waarop ik dat bij hou. Deze vakantie is de 21e keer dat we naar Schotland gaan. Soms gaan we met P&O over Hull, heel soms met het vliegtuig.
Land is in zicht, al uren. Blauw en stralend met hier en daar een wolkje. Volgens mijn weer app regent het in Newcastle! We zien wel. Eerste doel: Dunbar

*) 18 keer. Niet altijd naar Schotland, DFDS heeft Duinkerken – Dover over genomen.

Onderweg – IJmuiden

The Princess Seaways.

The Princess Seaways.

Di 2 augustus 2016 – km stand 68.489,4
Ongeveer 12 uur hadden we alles ingepakt. Ik had het al dagen lang klaar staan, voor Ad was het last minute werk. Op Google Earth had ik de route naar IJmuiden goed bekeken voor het geval ik Ad kwijt zou raken. Vanaf knooppunt Velsen konden we de borden IJmuiden volgen daar na zou het een makkie moeten zijn. Zeker nu de Velsertunnel gesloten is. Kan ik daar ook niet per ongeluk inrijden*).
Het liep anders. De afrit naar de A202 was er niet volgens Ad en via Velsen zijn we naar IJmuiden gereden. Fijn om ruim een uur reservetijd te hebben.
Wat heel gaaf is zijn de meekleurende brillenglazen. Ik ga met maar één bril op reis. Op de motor is het extra handig. Voorheen werd het voor mij erg donker als de zon achter de wolken verdween. Nu kan ik ook zien dat er nog heel veel uv-licht door de wolken komt. We stonden met donkere brillen in de motregen tussen de andere motorrijders te wachten.
Aan boord ga ik vaak voor een koffie met cinnamon roll halen in de Lighthouse café. Geen cappuccino meer. Aan boord bij DFDS betekent dat een slappe bak warme melk met een vaag koffie aroma. Ik vraag om zwarte koffie, die raakt het plekje beter. 
 
20160802_160418

*) ooit met de auto zat ik achter het stuur onderweg naar IJmuiden. Of ik lette niet op of de TomTom gaf het niet goed aan maar tot verbijstering van Ad reed ik zo de Velsertunnel in……. Verkeerd!

Peper & Zout

Ook verkrijgbaar bij de Co-op

Ook verkrijgbaar bij de Co-op

 

We hebben twee huisjes. De eerste week zat erop. Vanmorgen deed ik al het eten uit de koelkast in een tas, gaven we Sharon en haar man een hand en de sleutels en verlieten we Drefach Felindre. Ik dacht echt dat we alles meegenomen hadden.

Het was een mooie rit naar het stadje Laugharne. (Hoe we dat uit moesten spreken was niet duidelijk) De zon scheen, de landschap werd weidser en ruiger.

Avondeten: Sirloin Steak en salade. Klinkt goed? Wij hadden er zin in. Maar toen ik aan de salade begon realiseerde ik me dat ik alle ‘smaakmakers’ zoals peper & zout, aromat, Namplak in het vorig huisje hadden laten staan. Vlees zonder zout? Geen peper? Dat leek me niks. Peper en zout hebben we snel bij de beheerder geleend.
Tevreden strooide ik peper en zout over het vlees en begon de tomaten aan kleine stukjes te snijden.

“Waar is de boter?” vroeg Ad.
“Vanmorgen opgemaakt” antwoorde ik. Waarom moest hij dat weten….
“Hoe wil je dan die steaks bakken?”

Kijk dat word improviseren ….. er zit altijd een stevige vetrand aan een Sorloin steak . Die heb ik er afgesneden en even laten uitbakken in de koekenpan. Ging mieters! Heerlijke Sorloin steaks gebakken in hun eigen vet.

Plannen voor morgen? Kijk dit zag ik toen ik in Laugharne rond wandelde.

014

Morgenochtend dus. Ik zie het helemaal zitten.

015

Castle Laugharne

018

Genoeg te doen hier…

019

Ik weet ook al waar de Tin Shed is.

De troubadour

Haven van Newcastle

Haven van Newcastle

(6/8/14) Dat de wegen in Engeland beter zijn valt direct op. Zo groot is het verschil. Vlot rijden we naar Newcastle. Eerst nog even naar een gigantische Tesco. Onze eigen super in Nl verandert de inrichting van de winkel geregeld zodat je weer moet zoeken. Niet bij deze Tesco, daar liggen de maaltijd salades al jaren op dezelfde plek. Lees verder

England Culinair

???????????????????????????????

Al jaren kwamen we er langs en wilde Ad er een keer heen.

(6/8/14) In de nacht gaat het regenen. Ik ben zes uur waker, zeven uur sta ik op. Er is nog een salade over, dat is mijn ontbijt. In de voortent is het gras nog droog. Daarna maak ik een bakje oploskoffie met de Trangia. Ik ga die schotse oplos meuk bijna waarderen. Lees verder

Op de boot

IMG_0314

Voor maar één tientje meer vermijden wij de vraag: “Wie slaapt er boven en wie slaapt er beneden?” Wel zo gezellig ….

Op de boot. De hut is gaaf. Tweepersoons bed en uitzicht over zee. Naast ons twee meisjes die voortdurend aan het babbelen en giechelen zijn. Kwart over vier, vijf voor zes, 10 over acht, het gebabbel en gegiechel gaat non-stop door. Hard genoeg om voor mij om het als Nederlands gegiechel te herkennen. 23:30 gingen we naar bed. En nog lagen de meiden te giechelen. Af en toe deden we ze na, dat had geen effect.

00:05 ben ik het zat. Ik geef een luide bons tegen de muur,
“Nu is het genoeg, meisjes! Het is 5 over 12, wij willen SLAPEN!”

Stil.

Schotland 2014 – We zijn weer thuis

IMG_9722

Culzean Camping en Caravanning Club aan de kust van Ayrshire. Niet goedkoop.

Ik heb zojuist de tent opgezet op ons voetbalveld. Drogen duurt niet lang en ze kan zo droog weer ingepakt. Misschien voor de laatste keer, ons mooie klein trouwe tentje toont tekenen van ernstige slijtage. In St. Andrews kwam een grote lengte barst in een v/d stokken. Met duc tape is het gerepareerd, alleen er zijn meer mankementjes. In het elastiek in de stokken zag ik diverse zwakke plekken en de elastieken waar de haringen doorheen gaan zijn versleten en slap. Lees verder

December in Schotland

???????????????????????????????Iets van half vier reden we woensdag 4 december de DFDS terminal in IJmuiden binnen. Het was er niet druk, we mochten zo doorrijden de parkeerplaats op. De princess Seaways lag op ons te wachten. Onze hut heeft een 2‑persoonsbed en uitzicht op zee, cq uitzicht op de vuurtoren van de haven. Het weer lijkt prima. De koffie in het “Lighthouse café” is lekker. Ik heb er een paar jaar over gedaan om te ontdekken dat ik aan boord bij dfds beter de zwarte koffie kan bestellen dan de cappuccino. Dat laatste is echt slootwater dat nauwelijks naar koffie smaakt. Lees verder