Oatcakes: Mijn recept

Oké, mijn recept voor Oatcakes.


250 gram havervlokken
3 gram baksoda
Beetje zout
Beetje suiker
80 gram warm water
60 gram boter
Bakplaat met vel bakpapier

 

De oven voorverwarmen op 170°C – Ik gebruik de gewone goedkope havervlokken uit de dichtstbijzijnde supermarkt waar ik ook Granola mee maak. In mijn kleine Kenwood*) keukenmachientje maal ik de havervlokken (verdeeld over ongeveer drie porties) tot meel. Het water en de boter verwarmen in een klein steelpannetje tot de boter gesmolten is. In een bak met een bot mes het zout, de baksoda en de suiker er door roeren. Daarna het warme boter/water. Ook dit meng ik goed met het boterham mes zonder scherpe punt.
De overige 25 gram havervlokken maal ik ook fijn. Met dit meel in een zeef bestuif ik het aanrecht met havermeel. Het is geen plakkerig deeg dus een klein beetje is voldoende.

Ik verdeel het in ongeveer 3 – 4 (net zo mijn pet staat) delen en vorm het tot een bal. Ik vind het een lastig brokkelig deeg. Rol of duw (ik doe dat gewoon met mijn vingers) plat op het aanrecht, zo dun als kan. Met een dun kunststof pannenkoekmes keer ik het deeg een keer om. Met een glas of een andere ronde vorm steek ik zoveel mogelijk koekjes eruit. Daarna de brokstukken samen kneden of duwen en nogmaals zoveel mogelijk koekjes steken.
Het is geen fijn deeg zoals het met tarwemeel wordt. Niets aan te doen, verder prutsen en zoveel mogelijk koekjes steken. Ik maak ze redelijk dun.

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik bak ze in 20 – 25 minuten gaar. Afkoelen op een rooster, bewaren in een luchtdichte doos of blik.

*) Kenwood CH180 is een kleine keukenmachientje. Ik maak er van alles mee, alle soorten pesto, hummus, kruidenpasta’s, fijn gehakte tuinkruiden, ik vind hem superhandig!

Advertenties

We will be back!

Vrijdag gaan we weer weg. Naar Scotland (uiteraard voegt Ad toe). Een self-catering cottage in Glencoe. Een van mijn plannen, twee stukken van de West Highland Way te gaan lopen. De wandelweg komt op een paar km afstand langs Glencoe. Verder zien we wel. Het zal vast wel een dagje regenen.

Ik ben benieuwd of ik nog nieuwe inzichten vind. Elke reis vind ik er een paar. Zoals,

  1. Koffie: in het UK kun je beter de Americano met een kannetje melk bestellen. Cappuccino daar doen de Britten veel te veel melk door. Het is vaak warme melk met een paar druppels koffiesmaak.
  2. Takeaway: op de camping is een portie groot genoeg voor ons twee. Staat er thuis een mooie koelkast klaar voor de restanten die de volgende dag ook nog lekker zijn….. op vakantie werkt dat niet.
  3. Her-sluitbare zakjes zijn reuze handig voor alles wat droog moet blijven. Medicijnen, koffie, tickets, snoertjes, telefoons, kaarten.
  4. We are not joined at the hip. Ad gaat op stap, ik ga wandelen.

    Reuze handig voor elke reiziger.

    Reuze handig voor elke reiziger.

December in Schotland

???????????????????????????????Iets van half vier reden we woensdag 4 december de DFDS terminal in IJmuiden binnen. Het was er niet druk, we mochten zo doorrijden de parkeerplaats op. De princess Seaways lag op ons te wachten. Onze hut heeft een 2‑persoonsbed en uitzicht op zee, cq uitzicht op de vuurtoren van de haven. Het weer lijkt prima. De koffie in het “Lighthouse café” is lekker. Ik heb er een paar jaar over gedaan om te ontdekken dat ik aan boord bij dfds beter de zwarte koffie kan bestellen dan de cappuccino. Dat laatste is echt slootwater dat nauwelijks naar koffie smaakt. Lees verder

(blind date) NOT (Schotland in januari II)

Met een katerig gevoel zit ik achter mijn eigen computer. Terwijl ik aan de bar van de Princess Seaways hadden moeten zitten met een Gin-tonic.

Gepakt en bezakt waren we met de auto op weg naar IJmuiden. Amsterdam is dan maar een klein stukje om en we gaan eerst even mijn zoon en kleinzoon langs. Gezellig, we drinken koffie, ik zing ‘slaap kindje slaap’. Twee liedjes lang luistert hij ademloos, dan begint hij toch om zijn moeder te huilen.

Verder naar IJmuiden. Onderaan de flat zie ik het meteen, het rechterachterruitje is ingeslagen. Ad praat vrolijk verder, tot ik zeg;
“ZIE je het niet?”
Onze weekendtassen zijn weg. In de mijne zitten alleen maar kleren, echter in de zijne zit ook zijn paspoort. Dat wordt lastig op vakantie naar Great Britain. Volgens de politie kan de marechaussee voor een noodpaspoort zorgen. Als de wiedeweerga rijden we naar de dichtstbijzijnde Carglass. Daar worden we voortvarend geholpen. Snel en vakkundig wordt er een stuk plexiglas op maat gesneden, vastgeplakt en met een geweldige stofzuiger haalt hij het meeste glas weg.

Zo hard als ik mag rijden we naar IJmuiden. Een onbekende route, verblind door de laagstaande zon. Op de terminal legt Ad alles uit aan de marechaussee. Hmm ze zullen zien wat ze kunnen doen ……
“Heeft u een pasfoto bij u?”
Nee helaas.
Het is allemaal voor niets. En dat lag niet eens aan de ontbrekende pasfoto. Het kan gewoon niet zo snel in het resterende half uurtje wat we nog hebben. Gelukkig hebben ze bij DFDS Seaways begrip voor onze pech, we mogen deze week nog overboeken.

Blind date (januari in Schotland I)

Ad is DSM-er in hart en nieren. Omdat hij nieuwsgierig is en als researcher zich graag door anderen op ideeën laat brengen gaat hij vaak langs bij collega’s van andere bedrijven. Low and behold zijn verbazing toen we jaren geleden, terwijl de auto alweer met de neus naar Newcastle reed ergens een DSM logo ontdekte.
DSM DNP (DSM Nutritional Products, Vitamines B en C) Dalry. Lees verder

Via Duitsland naar Schotland

Rijden naar/door Duitsland ging gesmeerd. Alleen de Autobahn bratwurst ging niet door. Op vliegveld werd ook worst verkocht. Daar is het Bockwurst en geen Bratwurst. (een verschil dat mij nooit opgevallen was, Ad vond het belangrijk) We stonden op tijd in de rij, daarna begon het wachten. We vertrokken wat te laat Lees verder

Found it! The Cave of the Killer Rabbit

Loch Tay

Echtgenoot bedenkt het liefst bij elke trip een doel. Soms doen we dat samen. Soms ben ik het die op een geweldig idee komt. Nog liever zou hij elke reis, of we nu 2 of 20 dagen weg gaan van te voren helemaal vol boeken. Dat veto ik. Kijk een doel is leuk, maar ik wil ruimte om ter plekke wat anders te bedenken en niet gehinderd te worden door een programma wat dan blijkbaar al ‘afgesproken ‘ is. Ik gun hem de voorpret, dat wel. En heel vaak komt hij met leuke ideeën.
(Of hij heeft door dat hij maar beter iets kan bedenken wat ik ook leuk vindt)

Monty Python fans van het eerste uur, dat zijn we. Lees verder

Holy Island! – de lekkerste champignonsoep die ik ooit gegeten had.

 

Plan A was simpel: ± 9:00 in North Shields aankomen en van de boot rijden, dan hadden we 1½ uur om de 63,2 mijl naar Lindisfarne(Holy Island) af te leggen. Al zo vaak hadden we dit eiland rechts laten liggen ….. Lees verder

Natuurlijk werd het daarna mooi weer. Voor heel even.

De foto hieronder is nu mijn desktopfoto. Ergens in Northumbria richting de Scottisch border…  

 Na Alnwick Castle hadden we de Schotse grens als doel; we wilden even, voor een uurtje maar of zo voor we terug moesten naar de boot in Schotland zijn. Langs een toeristische weg natuurlijk.  Lees verder

Eiland hoppen in maart

IMG_7000Helaas is dit de enige mooie foto die ik dit weekend van Ailsa Craig heb kunnen maken.
Foto van schilderij in een etalage in Girvan.

IMG_6951Vrijdagavond in Vito’s wachtend op de spaghetti.

Vrijdagavond kwamen we om 21:30 in de regen aan in Ayr. Aan de overkant van het station zit een goed Italiaans restaurant, dat wisten we nog van de vorige keer. Bij een bord Tagliatelli al salmone kwamen we bij van de reis. Ad belde nog even met Mark, de schipper van de MV Glorious om hem te vertellen dat wij in Ayr aangekomen waren. Mark vertelde dat er nog iemand uit Prestwick zou komen en dat we 9:00 in Girvan verwacht werden. Goed nieuws! In uitstekende stemming liepen we naar ‘The Twa Dugs’.

Zaterdagmorgen werden we vroeg wakker in onze B&B kamer bij Ross&Joan. Heel af en toe scheen de zon gaten in de bewolking. Het weer kon alle kanten op maar in Ayr zag het er goed uit. Omdat het op de boot vast kouder zou zijn dan op straat hadden we extra kleding aan.

Een full Scottisch breakfast van Joan ging er goed in. Alleen die witte bonen in tomatensaus, wie dat ooit bedacht heeft? Keurig op tijd staat we op het station. Met een beetje mazzel is de koffiekar om 7:55 ook al bemand.IMG_6968

Perfecte koffie. Later bleek het ook oplos maar dan lekker.IMG_6969Geef echtgenoot een boekje met dienstregeling en je hebt geen kind meer aan hem.

In Girvan lopen we naar de haven. Ik zie verder niemand uitstappen terwijl de 3e Ailsa Craig reiziger in dezelfde trein moet zitten. Afijn, niet ons probleem. Door het verlaten havenplaatsje lopen we richting zee en komen bij de haven uit. Onderweg ontdek ik een etalage met daarin een schilderij van Ailsa Craig, snel maak ik er een foto van. Hier kon ik niet aan voorbij lopen in Girvan.

We zien het bootje vrij snel. De MV Glorious blijkt zo ongeveer het zieligste bootje in de haven te zijn.
Niet dat dat mij veel uitmaakt. We lopen naar beneden. Mark de schipper is de enige die in de haven rondloopt we kunnen hem niet missen. Voor vandaag ziet hij er eigenlijk voor vandaag geen gat meer in.
Ad gaat even snel een foto maken van Ailsa Craig vanaf de kade.

Eerste aanblik op de haven. Het kleine houten bootje is de ‘MV Glorious’.
Een blonde vrouw geeft Mark een hand,

“You must be Mark.” Zij, een kleine blonde Italiaanse blijkt de derde passagier.
Nu blijkt dat Mark het niet meer ziet zitten, de zee is te ruig. Voor hem maakt het niet zoveel uit.
“But you will absolutely soaked!”

IMG_7008b

Toen ik deze foto op de camera bekeek was ik niet onder de indruk. Later bleek dat dit de enige foto is die wij die dag konden maken.

Ad gelooft er niets van. Hier in de haven is het heel erg rustig. Ik ga ervan uit dat Mark weet wat hij zegt en dat het op zee wat ruiger zal zijn dan hier in de haven maar ook ik wil er nog niet aan dat we het plan moeten afblazen. We zijn niet vanuit Nederland komen vliegen, we hebben niet in alle vroegte de trein genomen om dan maar weer iets anders te gaan doen? De Italiaanse ziet het ook zo. Terugkeren? Waarom?
Mark herhaalt nog een paar keer dat we nat zullen worden. Fijn dat hij dat nu pas vertelt. Vanuit Nederland hebben we 2x telefonisch gesproken, gisteravond nog een keer. Toen leek het er alleen om te gaan dat hij voldoende belangstellenden kon vinden.
We gaan. Mark haalt nogmaals zijn schouders op. Ik vraag of mijn tas in zijn garagebox achter mag blijven (dat was een goed idee!). Via de ‘Rachel Clare’ klimmen we aan boord. In de haven begint het zachtjes te regenen. Als we buiten de haven zijn is de zee gelijk al behoorlijk ruig. De golven slaan al snel naar binnen. Juist! Dat bedoelde Mark dus. Snel schuiven we naar die kant van de boot die het meest in de luwte lijkt. Al is er van luwte absoluut geen sprake. Heel erg snel zijn we alle drie ‘soaked’ van het overslaande en opspattende zeewater, ik hoop dat de camera niet teveel zeewater over haar heen krijgt. Ik weet dat ze daar niet tegen kan.


De boot gaat heftig heen en weer, ik moet me stevig vasthouden. Ailsa Craig is niet te zien omdat ik met mijn rug tegen de stuurhut zit. Na ± 20 min keert Mark de boot, hij besluit dat de zee te ruig is. Ailsa Craig blijkt verdwenen in de mist- en regenwolken. Helaas. Ik hoopte betere foto’s te maken dan die van afgelopen zomer, niet dus. Mark heeft er ook de balen van. Hij had gerekend op beter weer maar verkeerd gegokt. We hoeven niet te betalen. Ad had genoten van het tochtje. Het was een soort van achtbaanrit maar dan op het water.

Daar staan we dan om 9:45. alle drie hebben een broek aan die volledig doorweekt is. Mijn buitenste fleece jack heeft het redelijk gehouden. Het schone en droge shirt dat in mijn tas achtergebleven was heb ik niet nodig. Ik ben toe aan een warme kop koffie. Boven is de Harbour pub. De deur gaat open, we gaan naar binnen en het is er warm en gezellig, alles lijkt goed…
“Sorry! We are not open”
Ze mogen pas om 10:00 open, voor die tijd mogen ze niemand binnen laten en er staat een camera op de deur gericht. We kunnen vertrekken! We lopen verder de stad in op zoek naar een café voor wat warmte en een warm kopje koffie.
Bij een Tea/Coffee & Snacks gaan we naar binnen. Het is er koud binnen. Geen wc, daarvoor moet ik parkeerplaats oversteken. Terug is er koffie, maar ondanks de aanwezigheid van een Italiaanse koffiemachine krijgen we instantmeuk. Vies. We gaan met de trein terug naar Ayr.
In Ayr gaan we ff buurten bij “The Twa Dugs”. Ad gaat voor een pint uilezeik, ik informeer of hij koffie heeft. Nu niet, dus ik neem niks. Later, nadat Ad voor £2, – zijn boek (kroegbaas blijkt een nationaal bekende columnist) gekocht had komt er ongevraagd een kopje koffie. Een heel erg lief gebaar, duidelijk oploskoffie en zonder meer het meest vieze kopje slootwater van het weekend. Gelukkig wil Ad het wel opdrinken, pfew!

 

 

Ailsa Craig of Arran?

IMG_9412Ailsa Craig

Afgelopen zomer waren we op weg naar de ferry van Ardrossan naar Arran.  Onderweg zagen we in de verte een rotos boven het wate uitsteken. Auto aan de kant gezet, foto’s gemaakt en opgezocht op de kaart:
Maar de planning (lees planner) was meedogenloos, we reden door.

Dit weekend gaan we het misschien opnieuw proberen. Ik vond een boek met daarin een telefoonnummer om een boottocht naar Ailsa Craig te boeken. Vanavond heb ik gebeld naar Girvan. De bootexploitant was niet optimistisch, want hij wilde 10 klanten in zijn boot. Wij zijn met twee, donderdagavond bel ik hem terug.

Als het niet doorgaat gaat plan B in werking; dan gaan we naar Arran.

IMG_9565