John Muir: van Dunbar naar North Berwick

The Duinmuir Hotel in Dunbar

Zaterdag 25 mrt
Heerlijk geslapen in Dunbar. De dag begint zonnig en mijn ontbijt begint met zalm en toast, heerlijk. En koffie natuurlijk.
±9:00 loop ik weg met een fleece vest over mijn grijze wollen vest. In de zon is het wat warm, in de schaduw is nog behoorlijk fris. Ik moet door het centrum en bij de 1e Coop haal ik Pink Ladies en een flesje water. Het belooft een mooi zonnige dag te worden.

Hier nog op een foto: N.Law links en de Bass Rock rechts.

In East Linton weet ik waar ik een koffie met brownie can scoren.  De N.Law wordt steeds groter worden en zonder problemen kom ik in North Berwick aan. Net als ik die links voobij loop belt Ad, hij is bij de Tesco aan de andere kant. Vanaf N.Law loop ik niet meer alleen, voor een stel en achter me een gezin. In Berwick raak ik met het stel aan de praat. We verbazen ons over de JM-bordjes die soms gewoon ophouden tot we er even later weer een zien staan …..

Het was de eerste zonnige dag in een lange tijd. Half Schotland liep en reed uit om naar het strand te gaan. Typisch Brits om dan massaal ijzeren heinig met de auto een klein stadje in te rijden op zoek naar de laatste parkeerplaats. Tot de smalle straatjes hudjemudjevol staan.

Ad vind ik in de haven aan Melbourne road. Ik vind al die drukt maar niets en we gaan snel terug naar het rustige Dunbar. Daar eten we bij Shapla Tandoori Indiaas, heerlijk!


We bellen!

vrijdag 24 maart in de haven van North Shields

Eerder in Schotland hadden we af en toe de ergernis van mobiele telefoons zonder dekking. Ik weet het vroeger gingen we zonder gsm naar Schotland en de eerste jaren met gsm was het heel gewoon dat ze het in het buitenland helemaal niet deden….. maar in de loop der jaren blijken ze toch handig en hier en daar broodnodig. In 2016 stond mijn motor zomaar opeens stil in Kennagraig, Kintyre. Fijn dat je de ANWB kunt bellen maar onzer beider telefoons hadden geen contact met provider (T-mobile voor mij en Ben voor hem) Mazzel dus dat we gebruik mochten maken van de telefoon van de ticket office van CalMac. Ideaal was het niet.

Afgelopen november waren we in Glencoe en mijn telefoon deed het bijna nergens. Ik ging de West Highland Way wandelen en echtgenoot ging heel andere dingen doen …… dan is het handig als je elkaar kunt bereiken. Via sms die af en toe aankwamen, niet noodzakelijker gewijs in chronologische volgorde hebben we elkaar weer gevonden. Thuis had echtgenoot ook een fiks opgelopen rekenening…… ik niet, das weer het voordeel van prepaid. Ik had wel voor 1,- de Travel&Surf pas gekocht …… voor niks.

Kortom ontevredenheid troef en we hadden weer een vakantie met individueel verschillende activiteiten gepland. Ik wil wandelen en Ad wil dat niet. Af en toe zal ik met het openbaar vervoer naar ons B&B gaan en hopelijk vinden we elkaar dagelijks weer terug. Op Internet las ik van iemand die in Parijs een locale prepaid simkaart in zijn gsm stopte en voor een prikje locaal kon bellen, appen en internet gebruiken. Dat was het! Op Internet vond ik de pay-as-you-go van Tesco. Ik kon zelfs chatten met een Tesco medewerker van de 24/7 Tesco in Newcastle waar we kind aan huis zijn. Het moest kunnen!

Vanmorgen waren we er. Het kon, en de medewerkster maakt het voor beide smartphones in orde. Het enige misverstand was dat Ad ook probeerde met Nl te bellen en toen een bandje kreeg dat zijn tegoed zero was. Voor buitenland is het dat ook. Een pay-as-you-go-card met bellen naar het buitenland is waarschijnlijk duurder. Voor £10,- hebben we ieders 1Gb data, 500 min bellen en onwaarschijnlijk veel sms-jes. Contact met het thuisfront gaat via whatsapp en dat functioneert. Houdbaarheid 6 maanden.

The Cromwell afternoon tea met koffie ipv thee

Onderweg naar Morton Hall Edinburgh

20160805_080454vrijdag 5 augustus
In de nacht moet ik piesen. Ik zie een zwarte labrador duidelijk op zoek naar eten. Bij de camper van de buren is hij druk bezig met de voerbak van de buurhond. Later vraag ik de buren of er misschien nog hondenvoer lag? Nee, dat was onmogelijk buurhond liet nooit iets over. De zwarte lab liet via het hondenrondje verder. Hij leek lief. Geen baas verder te bekennen.
20160805_080236Bij opstaan regent het. Tussen de buien door met de spiritus brander koffie gemaakt. Humeur van Ad is onder nul. In Dunbar gaan we voor een koffie en ik scoor er een BLT sandwich bij. In de bibliotheek Oban geprobeerd het e-mail account van Ad te deblokkeren. Tevergeefs.

We hadden kaartjes voor de Edinburgh Tattoo. Ad had thuis iets gezien op youtube en moest en zou er heen. £45,- pp kon hem geen ruk schelen. De rest van de vakantie hebben we er omheen georganiseerd. Dwz, hij vond op Internet een stadscamping in Edinburgh, Morton Hall en, helemaal op dreef reserveerde en betaalde 2 nachten van te voren. Zaterdag gingen we naar de Tattoo, vrijdag gingen we naar de camping. Ver was het niet vanaf Dunbar. In de buitenwijk stond de camping zowaar duidelijk aangegeven op de borden.

https://lothianbuses.co.uk/timetables-and-maps/timetables/11
Hoe moesten we vanaf de camping de binnenstad bereiken? En nog veel belangrijker hoe kwamen we zaterdagnacht weer terug? Receptie gaf ons een folder met de dienstregeling van lijn 11. Die ging langs de camping de stad in en weer terug. We gingen het meteen uittesten. De bushalte voor de ingang van de camping was van de bus uit de stad. Maar de halte aan de overkant was niet te zien. Er was ook een groepje blondjes op weg naar een feest, uniform in zwarte rok, witte bloes en een roze sjerp. Volgens hen moesten we rechtsaf, een van hen had het gevraagd. Zeker 1½ km verder nog steeds geen bushalte. Wij hadden normale schoenen aan maar de meidenparty liep op wankelhakjes. Ze gingen steeds langzamer. Zelfs Ad liep ze eruit. Eindelijk kwamen we een andere voetganger tegen. Ja, inmiddels konden we beter doorlopen zei hij, maar vanaf de camping was het linksaf 200 m rechtsaf 2 km. Eindelijk kwam de bushalte in beeld, de meidengroep (van ± 40 jr.) hadden we al achter ons gelaten. Yes en toen de bus. Vanwege de overvallen kun je als je contant betaald alleen gepast betalen en je geld verdwijnt gelijk in een of andere ingebouwde kluis bij de chauffeur. Hij doet er niets mee. £1,60 pp bracht ons in de stad.

Het Edinburgh festival was in volle gang. Twee keer dachten we dat we de rijen voor de Edinburgh Tattoo ergens zagen maar stonden mensen voor een ander feest in de rij. Het was ff zoeken voor we de juiste plek gevonden hadden. Verder vragen leverde op dat er nachtbussen gingen, elk uur vanaf het moment dat de reguliere bussen niet meer gingen. Wauw! Alles in kannen en kruiken.
Terug op de camping regende het. Goede reden om in het restaurant naast de camping te gaan eten. We hadden geen grote trek. Ad zag op de kaart dat ze een grote en een kleine Fish & Chips verkochten voor £ 5,95. Dat bleek nog een hele hap.
Toetje: whisky bij de tent.

The John Muirs Way – met de trein terug. (lang)

Do 4 augustus Dunbar.

20160804_091909bVanaf het moment dat we Dunbar als eerste bestemming in de planning opnamen wist ik dat het een stuk van het John Muir pad wilde gaan lopen. Via de Wandelwinkel in Deventer had ik de kaart gescoord. Officieel begin van de John Muir Way (niet te verwarren met het John Muir Trail; dat ligt in het Yosemite National Park in the States) voor het John Muir’s Birthplace. Dat moest makkelijk te vinden zijn.

Donderdagmorgen vroeg vertrok ik met motor naar station Dunbar om daar op het station te parkeren. Handig als ik later met de trein terug kom. Op de camping begint het gelijk al goed, de slagboom gaat niet open. Ook niet als ik Suuz op de standaard zet en vanaf de andere kant de code intik. Rotding! Het is nog erg vroeg. Ik sta net te kijken of een zijopening van het hek breed genoeg is om mij met motor en al door te laten als een van de parkassistenten wakker wordt en komt helpen. Hij krijgt de boom ook niet in beweging en ook zijn idee is dat ik via het veld er langs rij. Ik ben net aan het maneuvreren over het natte gras als de #@!boom toch open gaat.

Het logische en eenvoudige idee om in Dunbar bij het station te parkeren gaat niet door. Ondanks de borden kan ik het station niet vinden. Dan maar op een andere parkeerplaats dichtbij. Vanavond vind ik Suuz wel weer.

Voor het John Muir’s Birthplace House staat niets wat het begin van een wandelpad aangeeft. Ik weet welke kant ik op moet en gelukkig staat er op mijn kaart een kleine uitlichting van Dunbar. Zo weet ik met veel gepuzzel het begin te vinden. Het eerste bordje is voorlopig ook het laatste. Ruim drie kwartier volg ik op goed geluk een pad langs de golfbanen. Aan het eind spreek ik een lokale wandelaar met hond aan met de vraag of hij weet of ik nog op het J.M. pad loop. Gelukkig, ik loop nog goed. Het is heel mooi wandelen tussen strand, duinen en golfbanen. Eerst veel uitzicht op de Bass Rock, later kwam N.Law, een steile punt bij North Berwick in beeld. Heel af en toe zag ik een bordje. Veel keuzes heb ik op de gok gemaakt. Een keer ben ik terug gelopen.

20160804_101404b

Scouts in Schotland. Net toen ik langs kwam werden ze geïnspecteerd.

Tegen het middag uur kwam ik in East Linton. Koffie dat wilde ik. De weg kwam in het plaatsje op een T-splitsing uit. Links of rechts voor het centrum. Ik koos rechts. Nee voor koffie had ik de andere kant op gemoeten vertelde een man aan wie ik het vroeg. Hij was ook onderweg naar het centrum. Waar of ik vandaan kwam?
‘From the Netherlands’.
‘Where in the Netherlands?’
‘Zwolle’ antwoorde ik in de verwachting dat hij er nog nooit van gehoord zou hebben.
Yes, Zwolle kende hij.
‘YOU know Zwolle??’ antwoorde ik stomverbaasd.
‘They have a footballclub!’ was zijn simpele verklaring.
Tsjonge jonge. Dankzij PEC staan we op de kaart.

De koffie met Brownie ging er bij mij goed in. Het was mijn eerste bakje koffie van die dag. Ik had gehoopt op horeca onderweg….. tevergeefs. De Co-op verkocht een Sandwich Shrimps & rocket salad met een scherp fris citroenachtig sausje ertussen. Subtiel en lekker!

In de verte N.Law. Een vulkaankegel in North Berwick

In de verte N.Law. Een vulkaankegel in North Berwick. Langzaam maar zeker kwam ik dichterbij.

Een keer ben ik echt verkeerd gelopen. Een bord aan een B-weg stuurde me links af. Het hekje in de muur eronder zag ik over het hoofd en ik liep eindeloos te zoeken naar het pad rechtsaf. ± 1km verder ging ik weer terug. Het pad liep achter de muur!

Dit hekje had ik in eerste instantie niet opgemerkt.

Dit hekje had ik in eerste instantie niet opgemerkt.

In de middag liep ik beter door. ’s Morgens had ik uitgerekend dat ik tussen 5 en 6 uur in North Berwick kon zijn. N. Law werd langzaam steeds groter. 20160804_151212
20160804_15452315:45 liep ik langs de toegangsweg naar de top van de N.Law (een vulkaankegel van 187 m hoog) aan de rand van North Berwick. Ik liet de bordjes voor wat ze waren en ging meteen op zoek naar het trein station. North Berwick heeft een kopstationnetje de vertrekkende trein heeft maar één richting: Edinburgh. Ik was van plan het volgende stationnetje, Drem over te stappen op de stoptrein naar Dunbar. Op de kaart leek het heel simpel.
Ik vertelde dit alles aan de conductrice en ze ging aan het werk met haar kaartjescomputer. Het duurde lang. Erg lang. Ze kwam er niet uit. Toen moest eerst de trein vertrekken uit North Berwick en andere passagiers van een kaartje voorzien worden. Bij mij terug ging ze verder met het gevecht met haar kaartjescomputer. Volgens de computer moest ik naar Edinburgh Waverly want op Drem stopte geen trein die ook naar Dunbar ging. Op Edinburgh kon ik wel met de stoptrein naar Newcastle en bij Dunbar uitstappen. Prijs: £16, -! Dat vond ze voor de afstand North Berwick – Dunbar te gortig. Ik ook ze liggen op loopafstand van elkaar….. ik mocht gratis naar Edinburgh Waverly en daar moest ik een kaartje naar Dunbar kopen.
Oké!
Bij het uitstappen op Edinburgh liepen de passagiers in een controle fuik. Iedereen die nog geen kaartje had moest achteraan aansluiten. Met de houding van de NS in het achterhoofd werd ik daar niet vrolijk van. Zou het een probleem zijn dat de conductrice me zonder kaartje had laten reizen? Wat opviel was dat er geen onvertogen woord viel. Veel mensen hadden geen kaartje. Na opgave van reisbestemming kocht men een kaartje, rekende af en liep verder. De kaartjes verkoopster bij wie ik aan de beurt was zelfs heel blij dat ik gepast met veel losse ponden afrekende. Pfeww! Hoefde ik ook niet meer te zoeken naar de kaartjes loketten. Nu nog het perron zien te vinden waar de trein naar Newcastle vertrok. Perron 19. Ik had zelfs nog tijd om bij de Costa een koffie te scoren.20160804_171929

Op het perron verscheen later een man met een trom. Niet echt met een trom, maar wel duidelijk roepend en uitleggend dat we verkeerd stonden. Het was niet zomaar een trein die eraan kwam, maar de Caledonian Sleeper*) naar London Kings X! Zo verschrikkelijk lang zou die zijn dat de ‘gewone’ reizigers achter hem aan moesten lopen een flink eind verder op het zelfde perron. Oké, zolang ik maar in Dunbar uit mocht stappen? Tuurlijk, dat was het eerste station waar de trein stil zou staan.
20160804_175626bZonder problemen kwam ik in Dunbar aan. Mazzel dat ik vanmorgen met motor het station niet gevonden had, op het station moest betaald geparkeerd worden. Nu moest ik 5 min verder lopen naar de gratis parkeerplaats.

±18:00 was ik weer op de camping. Weer met motor heb ik Indian Take away gehaald. Een Saag Lamb met 2 naan broodjes erbij. Het was heerlijk afgezien van de naan die vooral droog en smakeloos was.
Toetje: Whisky bij de tent.

*) die hadden we de afgelopen jaren al eerder gezien o.a. in Fort William waar hij vertrekt. Een van onze nog uit te voeren reiswensen zijn om met openbaar vervoer naar London te reizen en vanaf daar met de Caledonian Sleeper naar Schotland te reizen. We zijn al eens eerder met het ov door Schotland getrokken en dat was fantastisch!

Dunbar

Met Passing Point.

Met Passing Point.

Ad reed er zo naar toe. De laatste afslag vanaf de A1 was wat tricky. We zagen het bord laat, ik moest flink remmen. Voor me zag ik hoe Ad naar rechts(!) keek voor hij in de slipstream van een andere auto de rechter rijbaan overstak. Ik stond stil op het voorsorteer vak en realiseerde me dat ik naar links moest kijken om te zien of de weg vrij was. Niet dus. Het duurde even voor ik kon oversteken.

Na het razen over de A1 heeft het single-lane-weggetje naar de camping een hoog “weg‑van‑de‑snelweg” gehalte. Schitterend duinlandschap. Het langzame rijden waarbij je bij ieder passingpoint moet wachten op de tegenligger die eerst komt heeft een rustgevend effect.

Over koken op de camping hebben we de volgende afspraak: bij droog weer draai ik op de Trangia iets simpels, bij regen halen we ergens eten. De aankomst dag in Dunbar was het mooi weer. wisselend bewolkt en droog. Bij een van de twee Co-op winkel die het klein plaatsje rijk was haalde ik een zakje gare rijst, Co-op Tikka Massala en een pakje worstjes. Thuis had ik de Trangia al getest. Het duurt heel even voor hij warm is, daarna gaat het hard.

Na enige tijd kunnen de andere ingrediënten erbij;

Toetje: Whisky bij de tent.

England Culinair

???????????????????????????????

Al jaren kwamen we er langs en wilde Ad er een keer heen.

(6/8/14) In de nacht gaat het regenen. Ik ben zes uur waker, zeven uur sta ik op. Er is nog een salade over, dat is mijn ontbijt. In de voortent is het gras nog droog. Daarna maak ik een bakje oploskoffie met de Trangia. Ik ga die schotse oplos meuk bijna waarderen. Lees verder

Kwikstaartje op bezoek – Wildlife II

???????????????????????????????Voor ons avond eten haal ik boodschappen bij de Asda. Ik heb zin in veel groente en dat krijg je bij de take away niet. In het gras maak ik een grote salade. Een en ander valt in het gras.

???????????????????????????????Na het eten zitten we voor de tent in het gras. Zomaar opeens loopt er een kwikstaartje tussen de pannen door en doet zich tegoed aan gemorste snippertjes wortel alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Alsof wij er helemaal niet zijn. Ad heeft een broekzak camera en maakt foto’s. Helaas ligt mijn mooie camera 2 meter verder in mijn rugzak. Ik wil niet opstaan en het kwikstaartje wegjagen.

??????????????????????????????? ??????????????????????????????? IMG_1647

 

 

 

De volgende morgen ± hoor ik gerommel als ik lig te lezen. Zwarte gestalten lopen langs het venster van de voortent. Een groepje kraaien inspecteert ons serviesgoed.

Het John Muir pad (waarschuwing: veel te lange foto impressie)

(5/8/14) Deze vakantie wilde ik veel meer gaan wandelen. Veel kansen waren er niet. Omdat we eerder in Dunbar waren weet ik dat vlakbij het John Muir pad begint. We hebben twee dagen, ik loop dit jaar wel door langs de golfclub naar Dunbar en terug. Voor een ieder die het ooit wil proberen: aanrader!

De weg door de duinen.

De weg door de duinen.

IMG_0201Waarschuwing: ik kon moeilijk kiezen uit de foto’s die ik die dag maakte. Lees verder

Terug naar huis en Pech onderweg

IMG_6808

Wachtend op ons: The King of Seaways.

 

Op de grens Schotland/Engeland drinken we bij de cholesterolkar een kop koffie, later in Bamburgh nemen we nog een bakje bij een etablissement waar we al eerder geweest waren. In Newcastle gaan we naar een grote Tesco voor boodschappen. Voor Cider, Haggis en maaltijdsalades voor eten aan boord. Helaas de Tesco, (tja we zijn in Engeland) verkoopt geen Haggis. Volgens een medewerker zou Morrisons zou wel Haggis verkopen. In de hopeloze zoektocht naar de Morrisons verdwalen we en kunnen we ook de weg naar Coble Dene, de haven niet meer vinden.

Bij een garage vraagt Ad de weg. We gingen de verkeerde kant op en Ad maakt een halve draai op de weg. De garagehouder kijkt hem na en ziet iets …..? Hij schreeuwt en wijst naar de achterband. Lees verder

A pitch with a view, and you and…………..

Ma 26/8 van Blairgowrie naar Dunbar. Via Dundee

Ad wilde over de Tay Road Bridge, dat leek hem mooi. Voor we erover gingen even stoppen bij een viewpoint voor een footootje. Alleen later bleek dit de RAILWAY TAY BRIDGE te zijn en reden we over een andere brug naar het Zuiden

Dundee – Ad wilde over de Tay Road Bridge, dat leek hem mooi. Voor we erover gingen even stoppen bij een viewpoint voor een footootje.  Alleen toen we verder reden, de bordjes Edinburgh volgend en gingen we een heel andere brug over naar het Zuiden. Dit bleek achteraf de Railway Bridge te zijn.

IMG_6730

Edinburgh – Links de Forth Road Bridge, rechts de Forth Railway Bridge. In 2012 stonden we aan de overkant te kijken.

Er is vrij weinig te beleven rondom en op de camping in Alyth, we kiezen we ervoor verder te gaan. Wie weet is de volgende camping spannender. In de folder zoek ik een camping uit in North Berwick. Ik word verleid door een mooie foto van de campingsite aan het strand met uitzicht op Bass Rock. Lees verder