Op stap

???????????????????????????????

foto: Karen Stork

Alles bij elkaar 167 km gereden. Zwolle over de A50, A1 en de N304 naar Ede. Eerst ging ik op goed geluk bij een vriendin langs. Ze was zomaar thuis. Soms heb je mazzel. Bij gekletst, hond uitgelaten over de Ginkelse heide en even kijken bij het paard-met-pensioen. Tot slot een ijsje eten in Wekerom bij het “Witte Paard”. Mijn eerste ijsje van het seizoen en het was heerlijk.

Ik kwam niet weg zonder op de foto te gaan. Ik vind ze leuk geworden.

Vanaf Wekerom over de N801 naar Otterlo, vanaf daar verder over de N304 richting Zwolle.

Het jaar van de Draak

Binnenkort begint het jaar van de draak. Ik zag de eerste drakendans voorbij komen op het journaal. Elk jaar als we bijgekomen zijn van onze eigen feestelijkheden komen de Chinezen met hun eigen feest voorbij.

12 jaar geleden (of 11 kan ook) had ik mijn zoons na een dag werken beloofd dat ik een afhaalmaaltijd bij de Chinees zou halen. Met Ezra voorop de fiets reed ik van de Crèche naar winkelcentrum de Bellestein. Helaas onze favoriete restaurant was gesloten, wegens: “Het Chinese Nieuwjaar”. Wat nu?

Oplossing was heel simpel, twee straten voorbij mijn huis was nog een afhaalchinees. Zou die open zijn? Jawel, samen met een goedgehumeurde Ezra gingen we naar binnen.

Daar legde Ezra het even heel subtiel doch duidelijk met een stemmetje als een lintzaag aan alle aanwezigen uit;

“DE ANDERE CHINEES WAS DICHT!!!”

Schetterde hij met een stemmetje als een lintzaag door de zaak. Fijn, iedereen wist nu dat de afhaalchinees van de Lindenhorst voor ons 2e keus was. De scooterjongens die zaten te wachten om een bestelling weg te brengen lagen dubbel van de lach. De Patron achter de toonbank probeerde eerst nog verbaasd en verontwaardigd te doen. Tja, tegen een stralende 2-jarige kon hij niet op. Ik hield mijn mond!

Toen mijn bestelling klaar was kon de Patron weer lachen. Ik lachte terug en maakte dat ik weg kwam.

Het paard van Sinterklaas?

Zaterdag 16 november 1996

De traditionele Sinterklaasintocht was die zaterdag in november aan mij voorbij gegaan. Mijn zonen, een 7-jaar-oud en gelovig, een 10-jaar-oud en al van zijn geloof gevallen, waren bij hun vader in het verre Limburg. Het was een prachtige zonnige
novembermiddag. Net als vandaag.

Ik was zoals vaak op zaterdagmiddag met mijn Fjord Zodielia gaan rijden in het Bennekomse bos. Voor wie het nog niet weet, Lees verder

Waarom ik een hekel heb aan telefoneren (Lang!)

Weet je*) nog dat ik zou uitleggen dat ik een verschrikkelijke hekel aan telefoneren heb? Dat daar een verhaal achter zat dat ik nog zou vertellen?

Thuis heb ik een verschrikkelijke hekel aan de telefoon. Niet aan het ding zelf, ik ben jarenlang telefoniste/secretaresse geweest en daar is de telefoon een essentieel stukje gereedschap. Lees verder

Een school kiezen, dat kan simpel lijken en toch anders uitpakken.

Hoi Luuk, 

Het christelijk lyceum is dat een andere naam voor het Carolus Clusius College? Ook christelijk, ook aan de Veerallee in Zwolle. Dan hebben wij op dezelfde school gezeten. 

In 2003 verhuisden wij van Ede naar Zwolle. Mijn oudste zoon deed in Ede aan het Marnix college 4 Havo en ging over naar 5 Havo. Ik had voor mijn beide oudste zonen besloten dat ze naar het Van der Capellen gingen. Net als de zonen van echtgenoot, op loopafstand van ons nieuwe huis. Zonen vonden het best. Lees verder

Van Ede naar Maastricht en weer terug, op één dag

Zeven jaar had ik een relatie met P.

En samen kregen we twee zonen. In die jaren hebben we af en toe bij zijn ouders gelogeerd. Heen en weer van Lunteren naar Maastricht was veel te ver met een oude eend die bij tegenwind niet harder ging dan 70 km/uur. Ik vond hen aardiger dan mijn eigen ouders. Enig nadeel van in Maastricht slapen was de RK Kerk in de straat. Zomer en winter, alle 7 dagen van de week beierden om 7:45 de klokken bijna de logeerkamer binnen.

Met hen en met de rest van de familie kon ik het altijd prima vinden, ook nadat P. en ik in ’90 uit elkaar gingen. Ze zijn ook nog vaak op de verjaardagen van kleinkinders geweest. Pas toen P. ook in Limburg ging wonen verwaterde het. Ik begreep het wel.

Voorjaar 2001, overlijdt mijn ex-schoonvader aan de gevolgen van prostaatkanker. Bijna 80 jaar is hij geworden. EN, de opa van mijn oudste zonen. Dus ik wil en ga naar de begrafenis, regel een vrije dag bij mijn werkgever (had ik geen recht op omdat P. en ik niet getrouwd waren, maar goed, ik krijg hem wel) en ik geef mijn P. door dat we met de trein komen. Tas zou die dag op school een euritmie uitvoering hebben maar ja de begrafenis van opa is belangrijker. Tas zegt verder niets meer over de voorstelling.

De begrafenis is om 13:00 in Maastricht en om ± 9:30 staan we klaar op station Ede‑Wageningen te wachten op onze trein naar Arnhem. Het begint gelijk al goed: er wordt omgeroepen dat onze trein helemaal niet komt. Niet een beetje vertraging of zo, de trein komt gewoon niet. Terwijl ik nog verbijsterd in de verte staar komt de trein uit Arnhem naar Utrecht het station binnenrijden. Vanaf Utrecht kun je ook naar Maastricht flitst door me heen en we stappen in. In Utrecht zien we wel weer verder.

Dat gaat daar een stuk beter, ik ga naar informatie en die zoeken het snel voor me uit. No problem, 5 minuten later vertrekt van een perron naast het loket de trein naar Maastricht. 13:00 in Maastricht, we moeten het kunnen halen.

12:40 zijn we op het station van Maastricht. Gelukkig weet ik de weg, we lopen rechtstreeks naar de juiste kerk en op het nippertje komen we binnen. Mijn oudste zonen, 12 en 14, kleinzonen van de te begraven opa gaan direct bij hun vader voorin de kerk zitten. Daar zit ook de rest van de familie, waaronder hun nichtje Marie van 4.

Ik ga achterin de kerk zitten. Niet vanwege mezelf, maar ik heb Ezra ook nog bij me. Hij is geen familie, en veel erger, hij is 2½ en zit voor het eerst in een kerk. Ik weet niet of hij het concept ‘stil blijven’ al aan kan. Voor alle zekerheid heb ik een geheim wapen in mijn tas; een lolly.

De lolly werkt niet. Met sussen en afleiden hou ik het een half uur vol in de kerk. Dan kan ik de afkeurende blikken niet langer negeren en ga ik naar buiten. Daar wachten we wel op het volgende deel.

Een van de afkeurend kijkende dames komt ook naar buiten. Niks niet afkeuren, dat bleek mijn invulling en ze vond Ezra een schatje. Ze moest weg en stond te wachten op haar dochter. Zelf was ze ook al oma, dochter woonde samen met een andere vrouw en dankzij KI had ze 2 kinderen, 3e opkomst en zij vond het allemaal prachtig. Ik overweeg om haar van mijn BAM-groep te vertellen maar ik doe het toch maar niet. Even later wordt ze afgehaald en samen met Ezra wacht ik tot het afgelopen is.

Na de mis komt iedereen naar buiten. Ik heb mijn ex-schoonfamilie al een paar jaar niet gezien. José, de huidige vriendin van P. spreekt me aan

“Karin, dit zijn mijn ouders” en tegen hen;

“Dit is de moeder van Jos en Tas”. Aha, de moeder van hun stief kleinzonen daar zijn ze na al die jaren wel nieuwsgierig naar. Ik geef beleefd een hand. Ik ben ook aangenaam verrast, zo kan het ook en waarom niet? Toch blijf ik ook verbaasd. Maar daar blijft het niet bij.

Ook mijn ex-schoonzus stelt trots haar ‘nieuwe’ man + zonen aan mij voor. Ik had wel van hem gehoord, leuk om hen ook te zien.

Gon de ex van schoonzus spreekt me aan, ik herken haar niet. Toen we nog ‘familie’ waren had ze kort stekel haar, nu een half lang bobkapsel. Het staat haar erg goed, ze lijkt 10 jaar jonger ipv 10 jaar ouder, vandaar dat ik haar niet herken.

Daarna is er de crematie. Dat is moeilijk voor de familie en ex-schoonzus verteld namens de familie over haar vader. Ik houd Ezra met moeite stil, we staan veel op de gang.

Gelukkig word de stemming daarna minder zwaar. Naar goed Zuid-Limburgs gebruik is er een ruim gedekte koffietafel. Niksnie een zielig plakje cake, er is een uitgebreide koffietafel met veel Limburgse vlaai. Daar komt Marie van 4 aanlopen, ze komt heel duidelijk met een doel: Ezra met haar mee te nemen. Opeens zijn ze verdwenen. Aan de reactie van de mensen kan ik zien dat ze samen onder de tafels door kruipen, aan de verbaasde reacties van de andere mensen kan ik zien waar ze ongeveer zijn.

Tijd om naar huis te gaan, P. zal ons afzetten op het station. Hij heeft een oude groene vw-bus. P. & partner, baby dochter Ragna van een paar maanden, Jos, Tas, Ezra en ik stappen in. Ik praat met José over haar dochter, Jos haalt een CD uit zijn tas die P. in de in de stereo moet doen. Dit alles nog voor we het terrein afgereden zijn.

P. en familie moeten naar Reuver (Noord Limburg) en hij zal mij en de jongens op een station dichtbij afzetten. Ik praat verder met José. Later realiseer ik me dat we al een hele tijd rijden….. nog niet bij het station? Oh nee, hij was van gedachten veranderd over het meest geschikte station en het zou een ander station worden. Oké, ook goed.

Ergens in Noord-Limburg nemen we om een uur of 5 de trein terug naar Ede. Tas vraagt zich af of we om 8 uur in Ede op school kunnen zijn. Ik verwacht niet dat we dat halen en eigenlijk wil ik er niet over nadenken. Ik ben helemaal gaar van de lange dag die nog niet afgelopen is. Heen en weer naar Maastricht op een dag, iets wat ik nog samen met P. altijd geweigerd had omdat ik dat te ver en te veel vond.

Tas houdt er niet meer over op. Ik probeer het te negeren. Maar naarmate we dichter bij Ede komen wordt duidelijk dat we wellicht wel kunnen halen…… ik zeg tegen Tas dat we ons best gaan doen. Tien over 7 zijn we in Ede. Het is een dik half uur lopen. Ezra zit als een prinsje in zijn wandelwagen op luchtbanden en laat zich rijden.  In paradepas lopen we naar de Vrije School aan de Nachtegaallaan. Jos gaat halverwege naar huis. Hij is 14 en zit op de Middelbare school en is niet van plan ooit nog terug te gaan naar zijn lagere school. Ook niet voor een euritmievoorstelling van zijn broer. Voor een discussie hebben we geen tijd dus we zeggen dag tegen Jos die de kortste route naar huis neemt. Wij gaan naar school.

19:45 komen we aan op het schoolplein, Tas schiet als een komeet door naar zijn klas om zich te verkleden, verbaasd nagekeken door zijn juf die we op het schoolplein tegen komen. Ezra heeft op dat moment een heel erg lange dag achter de rug. Hij is net twee jaar oud, ik twijfel of ik hem mee moet nemen naar de voorstelling. Wel licht wordt dat een drama en verstoren we de voorstelling? Twijfel twijfel. Kijken is wel leuk natuurlijk. De voorstelling is in de grote zaal en die heeft een achteruitgang naar buiten. We gaan kijken, ik laat Ezra in zijn wagen zitten en ik zoek een plekje vlakbij de deur.

Het gaat helemaal goed. De uitvoering is een groot succes en iedereen geniet. Ezra zit ook lief en stil te kijken. Ik ben blij dat ik gebleven ben. Het is 20 minuten lopen van school naar huis. Als ik met Tas en Ezra tegen 10 uur naar huis loop zeggen we niet zo heel veel meer.

Bekaf komen we thuis en de jongens gaan meteen naar bed. Helemaal ‘wired’ zit ik achter de pc mijn mail door te nemen. Wat een dag! Ik schrijf het op en verbaas me al schrijvende wat er allemaal voorbij gekomen was op één dag.

Helaas helaas ben ik het verslag wat ik op die avond schreef kwijt. Ik heb mijn geheugen gebruikt een nieuwe versie. Hoe de treinreizen, Ede naar Maastricht en weer terug niets meer herinneren, het lijkt alsof die in een droom voorbij gegaan zijn.

 

 

Jonge schaakdichter

Toen ik me in de winter verveelde en de pijltjes het dartbord niet meer wilde raken
Ging ik met mijn broertje een partijtje schaken

Mijn broertje is er goed in, ik niet zo
Je hoeft maar even niet te kijken en, ho ho

Mijn broertje was er goed in, ik blijkbaar ook
We sloegen sloegen sloegen alles overhoop

Ik had geen stuk meer over alleen natuurlijk de koning anders had je verloren
Maar ik en hij had verder geen pion of toren

Mijn broertje zei ik ga spelen met Lise
Want we spelen toch remise

En ook al is mijn broertje zo aan het zeuren
Het zal me lukken het zal gebeuren

 

 

Ede, 10 oktober 1998
Tas, 10 jaar

 

 

 

 

 

Joris speelt met zwart

untitled
Jos (7 maanden) zet zijn eerste zet met zwart.
Schaken.
Mijn oudste jongens schaken en dat hebben ze niet van mij. Ik weet hoe de stukken over het bord moeten, ik beheers de regels van het spel. Vroeger heb ik het wel gespeeld. En gewonnen als de tegenstander nog slechter was dan ik.

Mijn ex heeft een grotere aanleg en liefde voor het spel en dat hebben Jos en Tas van hem meegekregen. Toen Jos & Tas 3 en 1 jaar oud waren gingen we uit elkaar en is  hun schaakopvoeding aan mij voorbij gegaan.

In de zomer van ’90 was ik met Tas, ruim 1½ jaar oud bij vrienden op bezoek. Tas praatte nog niet maar omdat Jos dat op die leeftijd ook nog niet deed en daarna in een spraakwaterval veranderde maakte ik mij daar geen zorgen over.

Mart en Ineke woonden in een klein flatje in Utrecht. Tas ging op onderzoek uit en ontdekte het schaakspel. Daar wilde hij mee spelen.

“Doe maar niet” was het antwoord van Mart en zeker 15 minuten hebben Mart en ik geprobeerd Tas bij dat schaakspel waar hij nog veel te jong voor leek vandaan te houden. Hoe het ging weet ik niet meer maar het was duidelijk een geval van de aanhouder wint en na enige tijd mocht Tas toch met het schaakspel spelen.

Toen gebeurde het. Tot stomme verbazing van de vriend en van mij ging Tas de stukken op het bord zetten. Niet efficiënt, maar de stukken kwamen wel op de juiste plek, hij wist waar ze moesten staan. In klap werd ons (Mart kende Ex van de schaakclub) duidelijk dat ex allang begonnen was met hem te leren schaken. Later heb ik nog wel eens, als het gesprek over schaken ging verteld over mijn zoon die al voor hij kon praten de schaakopstelling op het bord kon zetten.

We woonden een paar jaar in Ede toen Jos van zijn vader een schaakboek voor zijn verjaardag kreeg. Vol met stellingen en opdrachten die opgelost, dan wel uitgewerkt moesten worden. Hij ging er mee naar bed en hij stond er mee op. Snel wilde hij toen ook op een schaakclub. Hij had mazzel, Ede had een schaakclub en die was nog in de buurt ook nog, hij kon er lopend heen. Hij ging toch fietsen natuurlijk. De clubleider verkocht het schaakboek dat Jos al zelf had. In dat schooljaar, iedere keer als hij een jarige klasgenoot had en Jos op het feestje mocht komen bestelde hij een exemplaar van het boek om als kadootje te geven.

“Jor wat doe je toch met al die boeken?” vroeg de clubleider na het 3e boek. Jos vond het wel een goede mop en gaande weg had hij in de klas diverse vriendjes die graag een spelletje schaak speelden.

Op een dag bedacht een andere schaakclub een schriftelijke schaakwedstrijd. Jos zat inmiddels in klas4/groep6. En klas 4 deed mee. Alle kinderen uit groep moesten vragen en stellingen beantwoorden die door juf terug gestuurd worden. Na een paar weken kwam de uitslag. Uit de klas van Jos waren zoveel goede antwoorden gekomen dat ze van alle klassen4/groepen6 in Ede die mee deden het beste resultaat hadden. Hoofdprijs: een video van de schaakfilm “Leve de koningin” van Esmé Lammers.

Een paar jaar later werd het schaakclubseizoen afgesloten. Er werd een sterke schaker uitgenodigd die met alle kinderen simultaan zou gaan schaken. Tas ging toen nog niet naar de schaakclub, hij zat op de duikclub, op dezelfde avond. Dat was iets eerder klaar en we zouden even gaan kijken naar het simultane schaakgebeuren dat al een half uurtje aan de gang was. Om te kijken was dat vreselijk saai. Ik denk dat we het hooguit 5 minuten vol gehouden hebben toen Tas en ik het roerend eens waren dat we beter naar huis konden gaan. Terwijl we door de deur naar buiten liepen vroeg Tas:

“Heb jij het ook gezien?”

Ik wist precies wat hij bedoelde, ik had het ook gezien.

Binnen zaten ± 15 jongens achter tafels in een hoefijzer opstelling. In het midden liep de schaker langs de tafels. Bij elke schaker achter een schaakspel stond hij één seconde stil, deed één zet en liep verder naar de volgende jonge schaker. Overal had hij aan één seconde genoeg om de volgende zet te plaatsen. Tot hij bij het bord van Jos aan kwam.

Hij keek, krabde nadenkend achter zijn oren en had zeker een volle minuut nodig om na te denken over de volgende zet. Om bij de volgende schaakborden weer één zet per seconde neer te zetten. Die avond kwam Jos later dan gebruikelijk thuis. Glimmend van trots. De simultaanschaker had van iedereen gewonnen behalve van hem. Het had allemaal veel langer geduurd dan de bedoeling was en de simultaanschaker was weggegaan toen de partij nog niet afgelopen was. De clubleider had het overgenomen en die had ook niet meer van Jos kunnen winnen. Remise is het geworden.
 

 

Kerst in Swalmen

Mijn oudste zonen vieren Kerst in Limburg bij hun vader, mijn ex. Ze zijn 21 en 19 jaar oud en omdat ze studeren hebben ze een ov kaart. Dus ze pakken hun tas en gaan weg. Mijn oudste zoon vertrekt al vroeg vanuit Zwolle omdat hij via Amsterdam gaat om zijn vriendinnetje op te halen, middelste zoon stelt zijn vertrek uit tot eind van de middag.

Zo gaat het al jaren. Ezra zit erbij en luistert mee als ze het erover hebben. Wie het voorstelde weet ik niet meer maar zou Ezra mee mogen. Ezra (10) straalt, mee met zijn grote broers naar mijn ex, zijn vriendin en dochter (7) geweldig! Van mij mag het ook natuurlijk, maar de beslissing ligt vanzelfsprekend bij mijn ex en partner. Middelste zoon zal het zijn vader vragen. Ik reken nergens op maar als ik terug kom van een boodschap maandag tref ik een stalende Ezra. Ex had terug gebeld en hem zelf verteld dat hij mee mocht. ”Er gaan hier zoveel mensen komen daar kan jij ook bij!”

Ik pak zijn rugzak met kleren, tandenborstel en pyjama en druk hem op het hart om goed te luisteren naar mijn zoon onderweg in de trein en aangekomen naar mijn ex en partner en naar
”Ja ja ja!” krijg ik  te horen en word ik afgekapt. Een beetje bezorgd ben ik wel. Ik weet hoe druk het kan worden als hij met andere kinderen gaat spelen. Eind van de middag leveren we ze af op het station Zwolle en ze lopen zonder omkijken het station in.

Afijn, 1e Kerstdag gaan wij ook op stap zonder kinderen. Altijd leuk samen op stap.
Gisteravond kwamen we laat thuis. Een mailtje van mijn ex. Sowieso een bijzonderheid dat hij een mailtje stuurt. Meer dan één per jaar zal ik er tot nu niet gehad hebben. In het mailtje staat weinig tekst, 3 foto’s.
Hier leest Ezra voor aan Ragna, dochter van ex.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Op de pc heb ik de foto uitvergroot, ze lezen uit “Maria’s Kleine Ezel” Ik denk dat het helemaal goed gaat daar in Swalmen.
Ze lezen “Maria’s ezel’.

 

 

Flip de schoolbeer

flipdebeerIk had een archiefdoos met diskettes vol e-mails, brieven en andere teksten. Ik had vaak een diskette in mijn tas, voor als ik aan een brief of mail wilde schrijven. Bij elkaar is dat een aardig dagboek, daarom had ik ze bewaard. Om te voorkomen dat het verloren zou gaan heb ik al die diskettes op mijn pc gezet, zodat ik ze op een CD kan branden en bewaren. Leuk om brieven van 5 jaar geleden of zo weer eens te lezen. Daar vond ik ook het avontuur van Beer Flip. Lees verder