Loch Awe 1 – de nachtboot

Ik weet het niet zeker meer maar ik denk dat het 2002 was. Ad had een aanbieding gezien, op zijn werk nog om te gaan Xmas shoppen in Newcastle. Met de boot heen en weer voor een prikje. Jongste zoon ging bij Opa en Oma logeren. Auto ging ook mee. Een hele dag geshopt maar niets gekocht in Newcastle, iets wat we daarna nooit meer gedaan hebben. En het was geweldig. Slapen op de boot was iets nieuws voor mij. Slapen in een echte hut bedoel ik. Dat ik in 1980 mijn slaapzak over drie klapstoeltjes gelegd heb op de nachtboot van Liverpool naar Dublin en zo sliep tel ik niet mee.

’s Morgens terug naar IJmuiden zat ik van mijn koffie te sippen in het café aan boord. Wachten tussen slaperige wachtende mensen. Echt heel spannend zag het er niet uit. Toch dacht ik: “Dit is het! Als dit nou eens een routine voor ons zou kunnen worden……”

 

Hmm ik denk dat het gelukt is. Ik heb ergens in Excel een spreadsheet waar ik kan opzoeken hoe vaak we nu al samen een boot naar het Verenigd Koninkrijk genomen hebben. Ff zoeken… we gaan voor de 26e keer met de nachtboot. Zeker niet voor de laatste keer

wordt vervolgd,

 

Onderweg naar Glencoe I

Uitzicht in IJmuiden.

Uitzicht in IJmuiden.

DFDS heeft twee boten op de route IJmuiden – North Shields. De King en de Princess. De King is groter maar wij varen liever met de Princess. Zij heeft zeezicht hutten met 2-persoons bedden voor maar een tientje meer. Andere hutten hebben de bedden apart. Voor onze vakantie schuiven we net zo lang met vertrek- en aankomst data tot we heen en weer mogen op de Princess Seaways.
Nu gaan we naar een self-catering cottage in Glencoe. Huisjes gaan van zaterdag tot zaterdag en dus boekten we de boot voor vrijdagnacht. De King dus. Een donkere binnenhut met bedden boven elkaar. Ach, daar slapen we ook goed. Ik slaap boven.
Ad had zich al weken op een pizza verheugd. Hij wist al welke, de ‘frutti di mare’. Ik koos er een met champignons en verse mozzarella. Ik kreeg mijn pizza, voor Ad kwam een bord spaghetti ‘frutti di mare’.
Eén seconde ging zijn wenkbrauw omhoog toen pakte hij zijn bord aan met de gedachte: spaghetti ook lekker.
In de Navigator bar staat de troubadour de sterren van de hemel te zingen. En dan; ‘the pianoman’ van Billy Joel. Dankzij de reclame associeer ik het lied met trein naar Londen, toch zit ik nu aan boord van de boot naar Newcastle. Later zit ik alleen te luisteren. Twee stoelen (ik zit in een soort kwartet) worden bezet door een onbekend stel.
“Is your husband Scottish?” kreeg ik als vraag want Ad in zijn Schotland T-shirt hadden ze al gezien.
“No, but he wants to be” was mijn antwoord. Waar of hij vandaan kwam? Hij was een Schot, onderweg naar huis. Weekje Duitsland achter de rug. Of ik Duits sprak? “Natürlich!” en hij schakelde naadloos in perfect Duits over. 40 jaar had hij in Duisburg gewoond en gewerkt. Getrouwd, gescheiden en een dochter die in Duitsland geboren en opgegroeid was. En opeens was hij weer terug gegaan naar Schotland, dochterlief had later ook het huis verkocht en woonde nu ook in Schotland. Alleen zijn broer die een keer op bezoek naar Duisburg gekomen en meteen gebleven was woonde er nu nog. Handig voor zijn vakanties in Duitsland.
Ad was inmiddels terug. De troubadour zong nog steeds de sterren van de hemel en het gesprek ging over taal, Duits, Engels en Scotts en alles wat je daarbij kunt halen. Zij woonden nu aan de kust ten westen van Glasgow en de wortels lagen in Inverness. Dat ik Inverness kende en meermalen aan de Beauly Firth gekampeerd had maakte indruk.

Een heel aantal drankjes verder val ik in slaap boven in mijn stapelbed.

Zo'n boot vaart natuurlijk niet zomaar van A naar B. Ad wil altijd meer weten, zoals hoe hard varen we etc etc. Deze vaart mocht hij deze informatie lezen. Meenemen mocht niet, dan maar een foto gemaakt. Nu weten we het. 0:30 C.E.T. komen de Princess Seaways en de King Seaways elkaar tegen.

Zo’n boot vaart natuurlijk niet zomaar van A naar B. Ad wil altijd meer weten, zoals hoe hard varen we etc etc. Deze vaart mocht hij deze informatie lezen. Meenemen mocht niet, dan maar een foto gemaakt. Nu weten we het. 0:30 C.E.T. komen de Princess Seaways en de King Seaways elkaar tegen.

 

Onderweg – IJmuiden

The Princess Seaways.

The Princess Seaways.

Di 2 augustus 2016 – km stand 68.489,4
Ongeveer 12 uur hadden we alles ingepakt. Ik had het al dagen lang klaar staan, voor Ad was het last minute werk. Op Google Earth had ik de route naar IJmuiden goed bekeken voor het geval ik Ad kwijt zou raken. Vanaf knooppunt Velsen konden we de borden IJmuiden volgen daar na zou het een makkie moeten zijn. Zeker nu de Velsertunnel gesloten is. Kan ik daar ook niet per ongeluk inrijden*).
Het liep anders. De afrit naar de A202 was er niet volgens Ad en via Velsen zijn we naar IJmuiden gereden. Fijn om ruim een uur reservetijd te hebben.
Wat heel gaaf is zijn de meekleurende brillenglazen. Ik ga met maar één bril op reis. Op de motor is het extra handig. Voorheen werd het voor mij erg donker als de zon achter de wolken verdween. Nu kan ik ook zien dat er nog heel veel uv-licht door de wolken komt. We stonden met donkere brillen in de motregen tussen de andere motorrijders te wachten.
Aan boord ga ik vaak voor een koffie met cinnamon roll halen in de Lighthouse café. Geen cappuccino meer. Aan boord bij DFDS betekent dat een slappe bak warme melk met een vaag koffie aroma. Ik vraag om zwarte koffie, die raakt het plekje beter. 
 
20160802_160418

*) ooit met de auto zat ik achter het stuur onderweg naar IJmuiden. Of ik lette niet op of de TomTom gaf het niet goed aan maar tot verbijstering van Ad reed ik zo de Velsertunnel in……. Verkeerd!

Terug naar huis en Pech onderweg II

De Noordzee, de Noordzee .....

De Noordzee, de Noordzee …..

Mijn aantekeningen hielden bij 28/8 op. Thuis gekomen heb ik niet de moeite genomen de laatste dag op te schrijven.
Het begon als een stralende dag. Ad kon niet wachten om terug te gaan zijn motorfiets om te controleren of de band nog hard genoeg was. Dat was tie, alles zou goed komen! Lees verder

(blind date) NOT (Schotland in januari II)

Met een katerig gevoel zit ik achter mijn eigen computer. Terwijl ik aan de bar van de Princess Seaways hadden moeten zitten met een Gin-tonic.

Gepakt en bezakt waren we met de auto op weg naar IJmuiden. Amsterdam is dan maar een klein stukje om en we gaan eerst even mijn zoon en kleinzoon langs. Gezellig, we drinken koffie, ik zing ‘slaap kindje slaap’. Twee liedjes lang luistert hij ademloos, dan begint hij toch om zijn moeder te huilen.

Verder naar IJmuiden. Onderaan de flat zie ik het meteen, het rechterachterruitje is ingeslagen. Ad praat vrolijk verder, tot ik zeg;
“ZIE je het niet?”
Onze weekendtassen zijn weg. In de mijne zitten alleen maar kleren, echter in de zijne zit ook zijn paspoort. Dat wordt lastig op vakantie naar Great Britain. Volgens de politie kan de marechaussee voor een noodpaspoort zorgen. Als de wiedeweerga rijden we naar de dichtstbijzijnde Carglass. Daar worden we voortvarend geholpen. Snel en vakkundig wordt er een stuk plexiglas op maat gesneden, vastgeplakt en met een geweldige stofzuiger haalt hij het meeste glas weg.

Zo hard als ik mag rijden we naar IJmuiden. Een onbekende route, verblind door de laagstaande zon. Op de terminal legt Ad alles uit aan de marechaussee. Hmm ze zullen zien wat ze kunnen doen ……
“Heeft u een pasfoto bij u?”
Nee helaas.
Het is allemaal voor niets. En dat lag niet eens aan de ontbrekende pasfoto. Het kan gewoon niet zo snel in het resterende half uurtje wat we nog hebben. Gelukkig hebben ze bij DFDS Seaways begrip voor onze pech, we mogen deze week nog overboeken.