Van Lamlash naar Brodick, en terug.

20160817_120024We hebben twee dagen voor Arran. 2014 waren we hier ook. Verschrikkelijk heet was het, 30°C! Ik weet niet meer waar ik de informatie vandaan had maar er zou een wandelpad zijn tussen Lamlash waar we kampeerden en Brodick waar de boot aankomt. Op goed geluk ging ik onderweg. Het bleek simpel, daar waar de stoep ophield begon het pad. Daarna was het een kwestie van ‘immer gerade aus’ doorwandelen.

Twee jaar later en ik heb de smaak van wandelen goed te pakken. Op vakantie zijn de uitzichten nog veel mooier. Ad vindt het blijkbaar prima om af en toe alleen zichzelf te vermaken en lekker alleen te gaan toeren. Dus; ik zie mijn kans en ik ga nog een keer het mooie pad naar Brodick lopen. En terug.

Ad heeft ook een doel vandaag: het avond eten. Bij aankomst gisteren vond hij een verlaten wegwerp-BBQ. Alleen met de belofte dat ik ‘morgen wel’ wilde bbq-en kon ik hem weerhouden dat ding ter plekke aan te steken. Nog een geluk. Hij liet de BBQ dus liggen. Andere kampeerders namen hem later mee en staken hem aan. Dat leverde een intens  rookgordijn op…….  Anyway, Ad is helemaal happy met zijn doel. Ik laat het helemaal aan hem over alleen of hij eraan wil denken dat we de koelkast niet bij ons hebben. Dus: niet meer inkopen dan wij op kunnen eten. Zou dat lukken?

Niet alleen is het weer beter, mijn conditie is ook veel beter. Ik ben vrij snel in Brodick. Aan het eind van het pad staat een huis in de steigers. Ook hier werken de bouwvakkers met een radio hard aan. Erg hard, duidelijk herken ik de stem van Jeremy Vine die een op tv het BBC2 programma ‘Eggheads’ presenteert.

Bij ‘the Little Rock’ bestel ik wat te drinken. Geen koffie mijn dorst is aan een groot glas Cola light toe. Ik kijk om me heen en wie zit er aan het tafeltje schuin tegenover mij? Hij kijkt ook net toevallig mijn kant op, de man die net een sms wilde sturen, Ad.2016-08-17-18-33-22

Goodbye Islay! Tot de volgende keer…..

Camping Port Mor - Islay

Camping Port Mor – Islay

De laatste ochtend op Islay en het weer is prachtig. We gaan koffie dringen bij Tim en Margaret aan de overkant. ± 8:30 heb ik alles ingepakt, vastgebonden of klaargelegd. Ad is iets langer bezig, hij heeft de tent op zijn motor en die kan hij pas vastbinden als ik de tent ingepakt heb.

De tent is mijn taak. Samen een tent op- c.q. afbreken is niet zo goed voor onze relatie. Ik vind het leuk om een tent op te zetten en Ad vind het vreselijk. Combineer je dit met een zwerm bloeddorstige mitsies dan hebben wij zo ruzie….. dus: ik doe het alleen. Het kleine tentje opzetten is een fluitje van een cent. Een keer terwijl was ik lekker bezig, zag ik een vrouw in de auto ontzettend boos naar me zat te kijken. Ik heb haar niet gevraagd waarom. In mijn verbeelding zou het maar zo kunnen zijn dat zij het aan haar man overlaat omdat het ‘mannenwerk’ is. Tja, dan komt het niet goed uit als een andere vrouw wel de tent opzet….. wie weet heb ik dat helemaal niet goed gezien, haha.

Bij Tim en Margaret staat nog een rode BMW motor voor de deur. Zijn bestuurder gaat ook weg, met de boot vanaf Port Ellen. Ad was er nog stellig van overtuigd dat wij in Port Askaig moesten zijn. Even de dienstregeling van Calmac gecontroleerd…… oeps, ook wij moeten naar Port Ellen. Gladjes rijden we ernaar toe. Onderweg geniet ik van de uitzichten over de peatvelden. De weg langs het vliegveld van Islay is kaarsrecht en het lijkt net of we in een Amerikaanse film rijden. Voor de overtocht naar Kennacraig had Ad telefonisch gereserveerd. Aangemeld bij de ticketoffice en daar is alles in orde. Alleen, de man van Calmac die de rij controleert wil een kaartje hebben! Ad weer terug naar binnen voor een kaartje, tot grote ergernis van de medewerkster achter het loket en zo gaat Ad van het kastje naar de muur. Door dit getouwtrek gaat Ad de laatste aan boord.

Altijd fijn als ze de motor voor je vastzetten.

Altijd fijn als ze de motor voor je vastzetten.

Vanaf Kennacraig waar het ook prachtig weer is (ja na drie dagen regen aan een stuk waardeer je dat nog meer) rijden we heerlijk relaxed naar Claonaig. Een verlaten en onbemande terminal aan de Sound of Bute.20160816_15262220160816_152752

Een simpele veerboot naar Lochranza op Arran. We blijven bij de motor. Geen koffie…. Op Arran gaan we lekker makkelijk naar de camping bij Lamlash. Daar waren we eerder in 2014 en toen beviel het goed. Langs de A841 rijden we naar Lamlash. Tot mijn grote schrik is een flink stuk net met vers gravel bedekt. Onze snelheid (vooral de mijne) zakt naar 20 km/uur. Ik verlies Ad af en toe uit het oog maar dat is niet erg, de weg gaat maar één kant op en we zijn hier eerder geweest.20160816_200349