We zijn in Schotland: 11) Return to Oban

Ik hou van kamperen. heerlijk om naast de tent te ontbijten. Koffie, oatcakes en kaas, wat wil een mens nog meer?

Zo 13 augustus Dunoon, Cowal peninsula
Het zou mooi weer worden vandaag, ik word wakker van de regen op de tent. 7:30 sta ik op, om in het kantoortje een verslag voor Facebook te schrijven. Uploaden lukt me later nog wel. Een heerlijk zonnetje komt erdoor, ik kan naast de tent koffie maken en ontbijten met oatcakes. Het leven is goed! Droog en met een waterig zonnetje jaag ik Ad zijn bed uit en pak ik de tent in. In de regen rijden we richting Oban. In Inveraray stoppen we voor koffie. Als ik nog ff naar buiten ga om iets uit de motor te halen komt de regen echt met bakken vol uit de lucht gestort. Fijn dat ik alles apart in plastic zakken verpakt heb.
Eindelijk wordt het definitief droog. Het is heerlijk motorrijden. De weg is goed, het uitzicht magnifiek. Heel veel andere motorrijders, eerst vooral bij de tegenliggers. Wat later lijkt het of er een helikopter achter me rijdt. Jawel, twee zware jongens en al snel zoeven ze me voorbij. Motor voorbij motor is niet zo lastig, geen scherpe bocht houdt ze tegen.
Onder een stralende zon rijden we Oban binnen, diverse locaties met bordje
‘Vacancies’ negerend. Ook Ad wil naar een plek met een mooi uitzicht. Oban Caravan & Camping Park heeft dat plenty. We rijden er linea recta heen, voor minimaal 2 nachten.
Terug in Oban shoppen we bij Tesco. Onze favoriete co-op is er niet meer. Doel is om vast “wat te gaan proeven” bij een local Seafood kraam. Het wordt uiteindelijk een complete maaltijd. Garnalen sandwich, scallops & garlic butter, steamed mussels en hot smoked salmon, een feest! Bij de tent heb ik geen zin meer in koken.

We zijn in Schotland: 10) Dunoon en Bute

Za 12 augustus. Camping Cots House, Dunoon.

Er zijn nieuwe pond munstukken. Blijkbaar niet geschikt voor de wasmachine

Heerlijk droog weer. Ad slaapt uit tot 9 uur. Ik ga in het kantoor- en washok vd camping zitten schrijven. Droog, stopcontact voor mijn smartphone, af en toe contact met de provider. Ik schrijf 2 babykaarten naar mijn kleinzoon. Langzaam wordt de lucht overwegend blauw. Bij de pompwinkel test ik de Costa koffie, niet slecht. De sandwiches zijn te duur.

We zijn er al een paar dagen en het voelt alsof we nooit weg waren. Facebook kwam vanmorgen met een post uit het verleden. Vaak zijn ze leuk maar deze….. is nu even niet geschikt. Het is de foto van mijn Suuz op Kennacraig…. Vorig jaar deze tijd hadden we pech met een kapotte Suzuki op de terminal van Kennacraig. In de regen en ANWB had Zeven uur nodig om hulp te sturen.
(na arriveren van de hulptroepen was het zo gefixt)

Thuis is dat een avontuurlijk verhaal, nu niet. Gisteren op de terugweg van het eiland Bute was ik achterop geraakt en bij een 3-sprong wist ik het niet meer. Komt ervan als ik alleen maar veilig achter Ad aanrij en slecht oplet. Volgens het bord was Dunoon rechtsaf. En we hadden vanmorgen op de heen weg een afslag gehad, was dat hier? Ik sla af, het is eerst normaal brede weg. Later wordt meer tricky en verschijnen de passing place borden. Het is niet de juiste weg maar na een 22% daling is omkeren geen optie. Bellen, sms’en, appen, het kan allemaal niet. Ik weet dat Ad verschrikkelijk ongerust en boos zal zijn maar ik weet niet waar hij nu is. Doorrijden lijkt me het beste. Er komen geen 22% hellingen meer. Ik ben iemand die dit soort afgronden in der eerste versnelling en met beide remmen langzaam naar beneden afdaalt. Ad vertelde later dat hij daar 80 reed in zijn vier.

Ik weet niet of ik dat geloof.

We zijn in Schotland: 7) Kamperen tussen de kippen

Vrijdag 11 augustus – Naast de Catrine Ice Cream Parlour

(Yes! Een kleinzoon vannacht geboren).
Hoe waren we hier gekomen? Eerst weer een snelwegrit, de M6 naar Carlisle. Niet zo druk als eerder in het industrie gebied, toch niet echt fijn rijden. Vrachtwagen chauffeurs hebben weinig geduld. Bij het eerste invoegen raken we gescheiden. Ad rijdt dan minder hard zodat ik bij kan komen. Meteen gaan 2 big fellows hem voorbij. Uren hebben ze op 2-3 sec. afstand voor ons gereden. Later een bochtige 2-baans slingerweg, de A76 volgens Ad. Tegen de inhalers is weinig te doen, of ik zou mijn motor aan het achterlicht van Ad’s BMW vast moeten maken. Ik houd een minimale afstand. Soms iets meer omdat ik langzamer naar beneden rijdt dan Ad en daar rammen deze testosteronrijders hun auto ‘gewoon’ tussen. Er was er zelfs een van plan om ons alle 2 in een keer in te halen. Dat bleek een slecht idee, slippend op het asfalt kwam hij er toch maar tussen ons. Drukkend en wachten op de volgende kans.

Bij Sanquhar tearoom pauzeren we. Ik ben helemaal kapot. Pijn in mijn nek van de rijwind op de snelweg en de bochtige wegen zijn heel inspannend rijden. Er zou in Sanquhar een camping zijn. Op aanwijzingen van bewoners volgen we een uitvalsweg en ja daar staat het bord onderaan een klein kronkelweggetje. Ad rijdt er wel even alleen naar de receptie. Geen plaats voor tenten, maar we kregen een nieuwe tip: naast de Catrine Ice Cream Parlour, ongeveer een kwartier rijden. We vonden het zonder problemen. Bord camping stond er. Heel veel lege sta‑caravans. Geen levende ziel te bekennen. Bijna waren we weg gereden toen er een man aan kwam die bevestigde dat we konden kamperen. Maar het was zijn moeder die er echt over ging. Uiteindelijk vonden we de “Lady‑of‑the‑house” tussen een paar vervallen schuren/gebouwtjes. Een dame op leeftijd, heel aardig. Ze kwam gelijk met de prijs £5,- Daar deden we het voor. Het gras was keurig gemaaid, zoals het hoort op een Britse camping en er was een wc/douche. Ik ben nooit zo kritisch over het sanitair, als het er maar is. Deze instelling had ik hier zeker nodig. Wc had ik allang gebruikt aangezien ik met hoge nood de camping was komen oprijden en bij de zoektocht naar the Lady of the house de wc al gevonden en gebruikt had.

Heerlijk rustig stonden we daar op een leeg veld met vnl. lege stacaravans. Eindelijk een keer koken (nou ja koken, ravioli opwarmen) bij de tent. Terwijl ik een appel sneed en at werd ik door een paar wildvreemde ogen kritisch bekeken, er liepen drie kippen. Echte Barnevelders leghennen.

Het geluid van regen op de tent maakt me wakker. Gelukkig zie ik op mijn smartphone dat het regenfront bijna voorbij is. Het wordt zo droog. Koffie wil ik bij de Ice Cream Parlour halen. 10 uur gaan ze open. Ad jaag ik zijn bed uit, ik wil droog inpakken! Het lukt hij komt eruit. Op het dak vd schuur verzamelen de zwaluwen zich. Er zitten heel wat jonge vogels bij die twitterend en fladderend voer eisen van hun ouders.
9:42 zijn we klaar. Wachten we op de koffie? Ik besluit te gaan vragen of we vast een koffie kunnen scoren. De deur staat open en super vriendelijk vraag ik of we alvast mogen bestellen? Het mag. Twee Americano’s zetten we weg en bij het afrekenen spreek ik nog eens mijn waardering uit voor de flexibele opstelling.

We gaan naar Schotland: 4) Loughborough – Settle

Woensdag 9 augustus
De Travelodge ligt midden in de stad, ik ga op zoek naar een koffie terwijl Ad uitslaapt. Tesco verkoopt geen koffie, het wordt de Muffin waar ik met een Americano en mijn Smart Phone langzaam wakker wordt. The Peakdistrict hebben we gisteren links laten liggen. Vandaag beginnen we direct aan een zware M1 etappe. Regen houdt op maar de wind (tegen) trekt aan. Het is moeilijk om met Suuz op de juiste baan te blijven. Grote vrachtwagens links en rechts van me, duidelijk is dat we door een industrieel gebied rijden. Vooral op de open stukken is de wind erg hard. Gelukkig geen zijwind. Voor me zie ik een zwarte wolk. De BMW van Ad laat een dikke zwart/blauwe stinkende wolk achter. Als ik hem laat stoppen zien we verbrande oliesporen op de uitlaat. Iets lekt maar wat?

Vlak na de koffie rijdt Ad weer de oprit van een Services op. Alweer koffie? Vroeg ik me af? Nee. Benzine, mijn teller stond op 300+. Zover had ik nog niet durven rijden.
De snelweg naar het Noorden houdt bij Bradford op om noordelijk v/d stad weer verder te gaan. Ad hoopte dat aangegeven zou staan hoe je het beste door de stad kon rijden. Niet dus. Op gevoel
(niet het mijne dan reden we daar nu nog)
heeft hij de weg naar Skipton gevonden. Buiten de stad worden we beloond, daar begonnen de Yorkshire Dales met schitterende uitzichten. Doel vandaag wordt een camping in Settle. Daar waren we al eerder. Buiten het stadje herken ik de oprit naar de camping. Tot mijn verbijstering rijdt Ad  hem straal voorbij. Er is nog een camping, een met restaurant had hij op zijn app gezien…

Rechts komt net een ploegje scouts binnen

Een km verder gaat hij een klein weggetje linksaf. Er staat wel een bordje “unsuitable voor HGV”*) het is heel smal en gaat bijna loodrecht naar beneden. Met hier en daar een bergje gravel. Voor omkeren is het te laat. Mopperend volg ik naar beneden. Bij de camping aangekomen is de (modern aangelegd dat wel) oprit naar receptie stijl, schuin met een bocht over gravel naar een parkeerplaats. Ad scheurt dat zo naar boven, ik bedank. Hij gaat maar alleen onderhandelen met de campingbaas. Knights Stainforth Hall, wat ik ervan kan zien ziet er tof uit. We blijven. Het is een Ge-Wel-Dig restaurant en we eten er heerlijk.

Penne pasta with roasted vegetables & Tomato Sauce topped with chees finished under te grill. Zo lekker!

 

*) HGV = Heavy Good Vehicle. Zoals een camper bv

De wasmachine draait

Loughborough, woensdag 9 augustus, 9:39

We zijn weer thuis. 2308 km staan erbij geschreven op de teller. En al was het met stip de natste Schotlandkampeervakantie die ik meegemaakt heb, voorop staat dat het geweldig was. Later meer. Deze foto geeft mijn gevoel over het rijden in de regen prima weer. Gewoon blijven lachen!

We will be back!

Vrijdag gaan we weer weg. Naar Scotland (uiteraard voegt Ad toe). Een self-catering cottage in Glencoe. Een van mijn plannen, twee stukken van de West Highland Way te gaan lopen. De wandelweg komt op een paar km afstand langs Glencoe. Verder zien we wel. Het zal vast wel een dagje regenen.

Ik ben benieuwd of ik nog nieuwe inzichten vind. Elke reis vind ik er een paar. Zoals,

  1. Koffie: in het UK kun je beter de Americano met een kannetje melk bestellen. Cappuccino daar doen de Britten veel te veel melk door. Het is vaak warme melk met een paar druppels koffiesmaak.
  2. Takeaway: op de camping is een portie groot genoeg voor ons twee. Staat er thuis een mooie koelkast klaar voor de restanten die de volgende dag ook nog lekker zijn….. op vakantie werkt dat niet.
  3. Her-sluitbare zakjes zijn reuze handig voor alles wat droog moet blijven. Medicijnen, koffie, tickets, snoertjes, telefoons, kaarten.
  4. We are not joined at the hip. Ad gaat op stap, ik ga wandelen.

    Reuze handig voor elke reiziger.

    Reuze handig voor elke reiziger.

Oban revisited.

Zondag 7 augustus
Na de Tattoo was ik helemaal klaar met Morton Hall. Prima camping als je in Edinburgh wil kamperen. Met de bus ga je zo de stad in. Verder was er niets te beleven. Zondag rijden we dapper weg. Er is een probleem: de harde wind van zaterdagavond is een heuse storm geworden. Rijden over de rondweg rond Edinburgh is voor ons op de motor een hachelijke zaak en we keren terug naar Morton Hall. Op Internet lees ik dat er een ‘Code Yellow weather warning’ van kracht is. Tevreden doen we een avondje niets.

Pauzeren doen we in Doune. Bekend van Doune Castle bekend van Monty Python and te Holy Grail. Recent bekend als Castle Leod in 'Outlander'

Maandag pauzeren doen we in Doune. Bekend van Doune Castle bekend van Monty Python and the Holy Grail. Recentelijk is het kasteel bekend als ‘Castle Leod’ in ‘Outlander’. Heerlijke Asperge & Peas & Mint soup, heerlijk.

Op maandagochtend vertrekken we opnieuw, de wind is grotendeels gaan liggen. Oban is ons volgend doel. Een leuk klein stadje aan de Westkust. We waren er al vaker. Vorige keer kwamen we per boot aan, daarvoor per trein. Het is alweer een paar jaar geleden dat we per auto aankwamen, dat is wellicht de reden dat de A85 nieuw lijkt. Onderweg zag Ad het bordje ‘Visitor Centre” van ´the Hollow Mountain´ voor het eerst. We zijn net op tijd voor de laatste rondleiding van de dag. Het is dat Ad al meermalen de principes achter deze Quick Response plant uitgelegd heeft, als ik het alleen met het verhaal van de twee moeilijk te verstaanbare gidsen had moeten doen had ik er niet veel van begrepen. We zijn de laatsten die de parkeerplaats afrijden, achter ons word het hek dicht gedaan.

Begin v/d avond komen we aan en krijgen we een plek op de ‘Oban Camping and Caravanning Park’. In een stralend zonnetje zet ik de tent op. Ooit deden we dat samen maar dat is niet zo goed voor ons huwelijk. Tent opzetten vind ik leuk, daarom is dat mijn taak geworden, Ad is verantwoordelijk voor het luchtbed.

Uitzicht over de camping bij Oban

Uitzicht over de camping bij Oban

IMG_9097

Huidig luchtbed heeft 2 kamers. het idee erachter is dat als een slaper opstaat het luchtbed onder de uitslaper net zo hard blijft….

Onderweg naar Morton Hall Edinburgh

20160805_080454vrijdag 5 augustus
In de nacht moet ik piesen. Ik zie een zwarte labrador duidelijk op zoek naar eten. Bij de camper van de buren is hij druk bezig met de voerbak van de buurhond. Later vraag ik de buren of er misschien nog hondenvoer lag? Nee, dat was onmogelijk buurhond liet nooit iets over. De zwarte lab liet via het hondenrondje verder. Hij leek lief. Geen baas verder te bekennen.
20160805_080236Bij opstaan regent het. Tussen de buien door met de spiritus brander koffie gemaakt. Humeur van Ad is onder nul. In Dunbar gaan we voor een koffie en ik scoor er een BLT sandwich bij. In de bibliotheek Oban geprobeerd het e-mail account van Ad te deblokkeren. Tevergeefs.

We hadden kaartjes voor de Edinburgh Tattoo. Ad had thuis iets gezien op youtube en moest en zou er heen. £45,- pp kon hem geen ruk schelen. De rest van de vakantie hebben we er omheen georganiseerd. Dwz, hij vond op Internet een stadscamping in Edinburgh, Morton Hall en, helemaal op dreef reserveerde en betaalde 2 nachten van te voren. Zaterdag gingen we naar de Tattoo, vrijdag gingen we naar de camping. Ver was het niet vanaf Dunbar. In de buitenwijk stond de camping zowaar duidelijk aangegeven op de borden.

https://lothianbuses.co.uk/timetables-and-maps/timetables/11
Hoe moesten we vanaf de camping de binnenstad bereiken? En nog veel belangrijker hoe kwamen we zaterdagnacht weer terug? Receptie gaf ons een folder met de dienstregeling van lijn 11. Die ging langs de camping de stad in en weer terug. We gingen het meteen uittesten. De bushalte voor de ingang van de camping was van de bus uit de stad. Maar de halte aan de overkant was niet te zien. Er was ook een groepje blondjes op weg naar een feest, uniform in zwarte rok, witte bloes en een roze sjerp. Volgens hen moesten we rechtsaf, een van hen had het gevraagd. Zeker 1½ km verder nog steeds geen bushalte. Wij hadden normale schoenen aan maar de meidenparty liep op wankelhakjes. Ze gingen steeds langzamer. Zelfs Ad liep ze eruit. Eindelijk kwamen we een andere voetganger tegen. Ja, inmiddels konden we beter doorlopen zei hij, maar vanaf de camping was het linksaf 200 m rechtsaf 2 km. Eindelijk kwam de bushalte in beeld, de meidengroep (van ± 40 jr.) hadden we al achter ons gelaten. Yes en toen de bus. Vanwege de overvallen kun je als je contant betaald alleen gepast betalen en je geld verdwijnt gelijk in een of andere ingebouwde kluis bij de chauffeur. Hij doet er niets mee. £1,60 pp bracht ons in de stad.

Het Edinburgh festival was in volle gang. Twee keer dachten we dat we de rijen voor de Edinburgh Tattoo ergens zagen maar stonden mensen voor een ander feest in de rij. Het was ff zoeken voor we de juiste plek gevonden hadden. Verder vragen leverde op dat er nachtbussen gingen, elk uur vanaf het moment dat de reguliere bussen niet meer gingen. Wauw! Alles in kannen en kruiken.
Terug op de camping regende het. Goede reden om in het restaurant naast de camping te gaan eten. We hadden geen grote trek. Ad zag op de kaart dat ze een grote en een kleine Fish & Chips verkochten voor £ 5,95. Dat bleek nog een hele hap.
Toetje: whisky bij de tent.

Dunbar

Met Passing Point.

Met Passing Point.

Ad reed er zo naar toe. De laatste afslag vanaf de A1 was wat tricky. We zagen het bord laat, ik moest flink remmen. Voor me zag ik hoe Ad naar rechts(!) keek voor hij in de slipstream van een andere auto de rechter rijbaan overstak. Ik stond stil op het voorsorteer vak en realiseerde me dat ik naar links moest kijken om te zien of de weg vrij was. Niet dus. Het duurde even voor ik kon oversteken.

Na het razen over de A1 heeft het single-lane-weggetje naar de camping een hoog “weg‑van‑de‑snelweg” gehalte. Schitterend duinlandschap. Het langzame rijden waarbij je bij ieder passingpoint moet wachten op de tegenligger die eerst komt heeft een rustgevend effect.

Over koken op de camping hebben we de volgende afspraak: bij droog weer draai ik op de Trangia iets simpels, bij regen halen we ergens eten. De aankomst dag in Dunbar was het mooi weer. wisselend bewolkt en droog. Bij een van de twee Co-op winkel die het klein plaatsje rijk was haalde ik een zakje gare rijst, Co-op Tikka Massala en een pakje worstjes. Thuis had ik de Trangia al getest. Het duurt heel even voor hij warm is, daarna gaat het hard.

Na enige tijd kunnen de andere ingrediënten erbij;

Toetje: Whisky bij de tent.

Onderweg – IJmuiden

The Princess Seaways.

The Princess Seaways.

Di 2 augustus 2016 – km stand 68.489,4
Ongeveer 12 uur hadden we alles ingepakt. Ik had het al dagen lang klaar staan, voor Ad was het last minute werk. Op Google Earth had ik de route naar IJmuiden goed bekeken voor het geval ik Ad kwijt zou raken. Vanaf knooppunt Velsen konden we de borden IJmuiden volgen daar na zou het een makkie moeten zijn. Zeker nu de Velsertunnel gesloten is. Kan ik daar ook niet per ongeluk inrijden*).
Het liep anders. De afrit naar de A202 was er niet volgens Ad en via Velsen zijn we naar IJmuiden gereden. Fijn om ruim een uur reservetijd te hebben.
Wat heel gaaf is zijn de meekleurende brillenglazen. Ik ga met maar één bril op reis. Op de motor is het extra handig. Voorheen werd het voor mij erg donker als de zon achter de wolken verdween. Nu kan ik ook zien dat er nog heel veel uv-licht door de wolken komt. We stonden met donkere brillen in de motregen tussen de andere motorrijders te wachten.
Aan boord ga ik vaak voor een koffie met cinnamon roll halen in de Lighthouse café. Geen cappuccino meer. Aan boord bij DFDS betekent dat een slappe bak warme melk met een vaag koffie aroma. Ik vraag om zwarte koffie, die raakt het plekje beter. 
 
20160802_160418

*) ooit met de auto zat ik achter het stuur onderweg naar IJmuiden. Of ik lette niet op of de TomTom gaf het niet goed aan maar tot verbijstering van Ad reed ik zo de Velsertunnel in……. Verkeerd!

Er hangt geen dienstregeling voor de ferry naar Jura

Het uitzicht op Kintra Farm bleek geweldig.

Het uitzicht op Kintra Farm bleek geweldig.

(28/7/14) In schril contrast met de dag ervoor is het weer stralend. Vakantieontbijt  met meegebrachte Nescafe, oatcakes en voor Ad een stukje vergeten kip. ???????????????????????????????Doel I is Coal Ila (spreek uit: ko lila) Lees verder

Op zaterdag is de boot vol.

Wachten op de boot naar Kintyre.

Wachten op de boot naar Kintyre.

(26/7/14) We rijden verder op weg naar Islay. Eerst met de ferry van Lochranza op Arran naar Claonnaig op Kintyre. Van een echte terminal is geen sprake. Een parkeerplaats met 13 genummerde plaatsen. Er kunnen ±13 auto’s op de Ferry. We kunnen op plaats 12 achteraan aansluiten. Als er nog een motorrijder aankomt, gaat hij ijskoud de rij voorbij en stelt zich vooraan op. Kijk, dat vinden wij een interessante aanpak. Deze Duitser die we nog vaker tegen zullen komen verteld ons dat hij dat op aanraden van de Calmac medewerkers doet. Zo kunnen ze beter schatten hoe ze de boot maximaal kunnen vullen. Kijk, het wordt steeds interessanter. Het aantal wachtende auto’s is opgelopen tot zeker 20. Het is een kleine ferry, reserveren behoort niet tot de mogelijkheden. Wie het eerst komt het eerst maalt tenzij je met de motor bent. Soms zit het mee. Bij het boarden wil mijn motor niet starten. Gelukkig gaat de helling naar beneden. Al moet ik lopen, we gaan met deze boot mee! De boot wordt vakkundig volgepropt.

Op de ferry van Arran naar Kintyre

Op de ferry van Arran naar Kintyre

Omdat het zaterdag is varen er minder boten. Lees verder

Auchentoshan

We rijden de hele dag door. Van Newcastle naar Carlisle, door Galloway en Dumfries. Dan een stuk binnendoor over de ‘sheeptrail’ richting Maybole. Hopen dat er plaats is op Culzean Castle Campsite. De campsite is niet zo idyllisch als hij op Internet leek. Ook niet goedkoop. Erg goed georganiseerd en een plekje aan de cliff was out of the question. Eten halen we in Girvan bij onze vertrouwde Asda. Maaltijd salades en een portie verse ravioli. Stilton kaas en Scrumpy Jack troebele cider. Onze buren zijn ook op de motor. Fransozen, vader en dochter op een motor, moeder op eigen motor. Het is warm. Omdat de camping hoog ligt hebben we ook vanaf onze plek uitzicht op Arran aan de overkant van het water. Lees verder

Schotland 2014 – We zijn weer thuis

IMG_9722

Culzean Camping en Caravanning Club aan de kust van Ayrshire. Niet goedkoop.

Ik heb zojuist de tent opgezet op ons voetbalveld. Drogen duurt niet lang en ze kan zo droog weer ingepakt. Misschien voor de laatste keer, ons mooie klein trouwe tentje toont tekenen van ernstige slijtage. In St. Andrews kwam een grote lengte barst in een v/d stokken. Met duc tape is het gerepareerd, alleen er zijn meer mankementjes. In het elastiek in de stokken zag ik diverse zwakke plekken en de elastieken waar de haringen doorheen gaan zijn versleten en slap. Lees verder

Back Home (Schotland in november VI)

Boek 'the Help' bijna uit.

Boek ‘the Help’ bijna uit.

Dinsdag rijden we naar huis. In Newcastle hebben we tijd over voor boodschappen bij een Tesco. De prijzen aan boord zijn zo excessief hoog dat we liever een en ander van te voren inslaan. Zo ook de Gin&Tonic. Ad neemt zijn verantwoordelijkheid, in de super splitsen we op. Hij zorgt voor de drank. Gin had hij zo gevonden natuurlijk. Maar aangekomen op de limonade afdeling was tussen de rekken vol cola en orange de tonic nergens te vinden. Dan maar vragen?
“Tonic? Dat drinken we hier alleen met Gin. Het staat dus naast de Gin!”

IMG_4603

Robert Burns (november in Schotland IV)

Het was er zo stil als het lijkt.

Het was er zo stil als het lijkt.

Zondag 19/11 begint de dag koud. De kachel doet het niet. Het huisje heeft alleen elektriciteit en ons was uitgelegd dat we de kachel niet vol continu aan moesten laten omdat ze alleen ’s nachts een paar uur opladen. Maar de kachel in ons huisje doet helemaal niks nada en ± 9:00 loop ik naar het huis van de beheerders. Meteen komt de beheerder langs met een reserve kachel en om de onze een herstart te geven. Blijkbaar was hij niet goed aan. Ad was om 7 uur opgestaan. Waarom? Ik weet het niet meer.

Uit de folders kies ik voor het Robert Burns museum in Alloway. Deze streek staat in het teken van de Schotse dichter Robert Burns. In Ayr waar we eerder in een B&B verbleven staat een standbeeld van Robert tegenover onze stamkroeg
“The Twa Dugs” (de twee honden) naar een titel van een gedicht van Burns. Ik had me al eens voorgenomen meer over Burns te lezen. Het Burns museum is geweldig. Modern, en een bevlogen gids die ons heel veel vertelde over haar grote favoriete dichter. Daarna wandelden we verder naar het huisje waar Robert ooit geboren was.

Zwaar gerestaureerde Burns Cottage.

Zwaar gerestaureerde Burns Cottage.

De kat hoorde niet bij het museum maar maakte gebruik van een deur die open stond en de gids maakte zich er niet druk om.

De kat hoorde niet bij het museum maar maakte gebruik van een deur die open stond en de gids maakte zich er niet druk om.

Het geheel, museum/wandeling naar het huisje/het huisje/the auld kirk/Brig of Doon, alles op loopafstand van elkaar in Alloway (Ayr) is een dag vullende ervaring. Aanrader!

Voorstelling uit een van de verhalen van Burns.

Voorstelling uit een van de verhalen van Burns.

Voorstelling uit een van de verhalen van Burns.

Voorstelling uit een van de verhalen van Burns.

Het museumcafé is goed voor een heerlijk kopje soep. Terug in Girvan shoppen we bij de Asda ons avondeten vooral -drinken bij elkaar. Het weerbericht voor de volgende dag is slecht.

Blue John stone mine (Peak District)

Mooie uitvinding de Cafetière

11:45 zitten we al aan de koffie. Echte koffie daar heeft Ad voor gezorgd. ‘The Yorkshire Bridge Inn’ biedt keuze: je mag kiezen tussen ‘instant’ slootwater en echte koffie uit de Cafetière. Waar gaan we nu heen? Ik heb een boekje over het Peak District gescoord, daarin staat een intrigerende grot. Ad is meteen voor maar waar is het? Het valt niet mee om in het  boekje de juiste adres gegevens te vinden. Het goede nieuws: het is vlakbij, door Bamford iets voorbij Castleton, hooguit 10 mijl. Adresgegevens is een groot woord, we moeten door Castleton heen en dan is het nog 1½ mijl. We zullen zien. Gelukkig staan er al voor Castleton borden die ons naar ‘the Blue John stone mine’ sturen.

Winnats pass

Lees verder