Backpackers Hostel ‘Kickass’

zo 26 mrt – Ik haalde de trein van 17:38 naar Edinburgh net, zonder kaartje. De ticketoffice van Prestonpans was al enige tijd geleden dichtgetimmerd en er was ook geen kaartjes machine. Gelukkig zijn ze in GB niet zo streng als in Nederland als je zonder kaartje in de trein zit. Dan vertel je gewoon waar je ingestapt bent en waar je naar toe wil en kun je bij de conducteur een kaartje kopen. De rit duurde iets van 10 minuten en nog steeds zonder kaartje reed mijn trein Edinburgh Waverly binnen. Nou, dan niet. Op mijn telefoon stond de tekst waarmee ik ons backpackers hostel moet vinden. Om te beginnen met de uitgang ‘Waverly Bridge’. Drie keer vraag ik het aan mannen in werkkleding die duidelijk op het station aan het werk zijn. De eerste twee weten het niet en de derde stuurt me de verkeerde kant op zag ik later op een bord dat me 180° de andere kant op stuurde.

Buiten het station is het Scott monument is het eerste wat ik zie. Nu volg ik de aanwijzingen stap voor stap. Haast is geboden want mijn telefoon is bijna dood. Snel schrijf ik eea op een papiertje.

Het geluk is aan mijn kant. Het backpackerhotel is op de hoek van Cowgate en Candlemaker Row.  Voorbij de George IV brug zie ik een zijstraat met op een straatnaambordje Candlemaker Row, yes!  Stug doorlopend, beneden aan de overkant hangt een ronduithangbord dat verdacht veel lijkt op het logo v/h hotel. Nog sneller naar benedenlopen zie ik dat het goed heb. Verder zoeken kom ik bij de ingang en sta ik in receptie.

Met mijn telefoon die nog 3% leven heeft app ik naar Ad dat ik er ben.
“Dat kan niet!” antwoord hij”
“Ik sta voor de deur!”

Het blauwe paneel is bestemd voor het belangrijkste bezit van de jeugd van vandaag, de smart Phone. Met een usb-poort voor opladen. Cool!

Jawel, bleek later maar met zijn rug naar de ingang, kijkend in de richting waarvan hij besloten had dat ik aan zou komen lopen. Dat ik keurig de wandeling van het printje van het hotel zou maken …… kijk daar reken je als man toch niet op? Ik was op zoek naar de deur, niet naar mensen die daar toevallig buiten staan ….. dat zijn meestal rokers, ja toch?

 

Wie bitte?

 

Het begin is niet zo landelijk.

Zondag 26 mrt – In North Berwick ga ik verder. Het is even zoeken naar de JM-way bordjes. Helaas mogen de wandelaars in North Berwick niet net zoals in Dunbar langs de rand vd golfbaan lopen.

Bah, golfsnobs hebben het strand en duinen ingepikt.

Het is weer een heerlijke dag en na de golfbanen loop ik over landelijke wandelpaden. Verweg van auto’s en het lawaai dat ze maken. N.Law laat ik achter me, hij wordt steeds kleiner

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In Aberlady vind ik een heuse Konditorei & Kaffeehaus. Ik ben allang aan een bakje toe. Iedereen gaat hier naar binnen lijkt het wel, dan zal de koffie vast wel goed zijn. Ik sluit aan bij de rij voor het gebak. Alles staat er in het Duits! Dus als ik aan de beurt ben vraag ik;

“Ich möchte gern ein Weiβer Schokoladen Himbeer Käse……”
“Sorry?”

men sprak geen woord Duits….
of toch wel? Bij het afrekenen probeerde ik het nog een keer….
“ein Bisschen…..”
Tegen 5 ga ik op zoek naar het station Prestonpans. Fijn zo’n gsm met meer data tegoed dan ik er in een week op kan maken. Ik gebruik Googlemaps om te zien hoelang/hoever het nog is naar het station. Het is nog 49 min lopen, ik heb er nog 60. Goed doorstappen dus! Met nog 5 min over kom ik in de buurt, er staan zelfs bordjes die naar het station verwijzen. Helaas verdwijnen ze ook miraculeus….. en waar is het station? Het moet vlakbij zijn maar ….. net als in Dunbar afgelopen zomer ik zie het nergens. Na drie keer vragen ben ik er. Hier onder de foto. Ik liet het aan Ad zien had hij enig idee?

Wie zou vermoeden dat achter het bord,
Private Road
Mind your speed

Een grote moderne parkeerplaats te vinden zou zijn? Achter het huis achter het huis vond ik eindelijk het station ….. ik had nog 2 minuten.

John Muir: van Dunbar naar North Berwick

The Duinmuir Hotel in Dunbar

Zaterdag 25 mrt
Heerlijk geslapen in Dunbar. De dag begint zonnig en mijn ontbijt begint met zalm en toast, heerlijk. En koffie natuurlijk.
±9:00 loop ik weg met een fleece vest over mijn grijze wollen vest. In de zon is het wat warm, in de schaduw is nog behoorlijk fris. Ik moet door het centrum en bij de 1e Coop haal ik Pink Ladies en een flesje water. Het belooft een mooi zonnige dag te worden.

Hier nog op een foto: N.Law links en de Bass Rock rechts.

In East Linton weet ik waar ik een koffie met brownie can scoren.  De N.Law wordt steeds groter worden en zonder problemen kom ik in North Berwick aan. Net als ik die links voobij loop belt Ad, hij is bij de Tesco aan de andere kant. Vanaf N.Law loop ik niet meer alleen, voor een stel en achter me een gezin. In Berwick raak ik met het stel aan de praat. We verbazen ons over de JM-bordjes die soms gewoon ophouden tot we er even later weer een zien staan …..

Het was de eerste zonnige dag in een lange tijd. Half Schotland liep en reed uit om naar het strand te gaan. Typisch Brits om dan massaal ijzeren heinig met de auto een klein stadje in te rijden op zoek naar de laatste parkeerplaats. Tot de smalle straatjes hudjemudjevol staan.

Ad vind ik in de haven aan Melbourne road. Ik vind al die drukt maar niets en we gaan snel terug naar het rustige Dunbar. Daar eten we bij Shapla Tandoori Indiaas, heerlijk!


The John Muirs Way – met de trein terug. (lang)

Do 4 augustus Dunbar.

20160804_091909bVanaf het moment dat we Dunbar als eerste bestemming in de planning opnamen wist ik dat het een stuk van het John Muir pad wilde gaan lopen. Via de Wandelwinkel in Deventer had ik de kaart gescoord. Officieel begin van de John Muir Way (niet te verwarren met het John Muir Trail; dat ligt in het Yosemite National Park in the States) voor het John Muir’s Birthplace. Dat moest makkelijk te vinden zijn.

Donderdagmorgen vroeg vertrok ik met motor naar station Dunbar om daar op het station te parkeren. Handig als ik later met de trein terug kom. Op de camping begint het gelijk al goed, de slagboom gaat niet open. Ook niet als ik Suuz op de standaard zet en vanaf de andere kant de code intik. Rotding! Het is nog erg vroeg. Ik sta net te kijken of een zijopening van het hek breed genoeg is om mij met motor en al door te laten als een van de parkassistenten wakker wordt en komt helpen. Hij krijgt de boom ook niet in beweging en ook zijn idee is dat ik via het veld er langs rij. Ik ben net aan het maneuvreren over het natte gras als de #@!boom toch open gaat.

Het logische en eenvoudige idee om in Dunbar bij het station te parkeren gaat niet door. Ondanks de borden kan ik het station niet vinden. Dan maar op een andere parkeerplaats dichtbij. Vanavond vind ik Suuz wel weer.

Voor het John Muir’s Birthplace House staat niets wat het begin van een wandelpad aangeeft. Ik weet welke kant ik op moet en gelukkig staat er op mijn kaart een kleine uitlichting van Dunbar. Zo weet ik met veel gepuzzel het begin te vinden. Het eerste bordje is voorlopig ook het laatste. Ruim drie kwartier volg ik op goed geluk een pad langs de golfbanen. Aan het eind spreek ik een lokale wandelaar met hond aan met de vraag of hij weet of ik nog op het J.M. pad loop. Gelukkig, ik loop nog goed. Het is heel mooi wandelen tussen strand, duinen en golfbanen. Eerst veel uitzicht op de Bass Rock, later kwam N.Law, een steile punt bij North Berwick in beeld. Heel af en toe zag ik een bordje. Veel keuzes heb ik op de gok gemaakt. Een keer ben ik terug gelopen.

20160804_101404b

Scouts in Schotland. Net toen ik langs kwam werden ze geïnspecteerd.

Tegen het middag uur kwam ik in East Linton. Koffie dat wilde ik. De weg kwam in het plaatsje op een T-splitsing uit. Links of rechts voor het centrum. Ik koos rechts. Nee voor koffie had ik de andere kant op gemoeten vertelde een man aan wie ik het vroeg. Hij was ook onderweg naar het centrum. Waar of ik vandaan kwam?
‘From the Netherlands’.
‘Where in the Netherlands?’
‘Zwolle’ antwoorde ik in de verwachting dat hij er nog nooit van gehoord zou hebben.
Yes, Zwolle kende hij.
‘YOU know Zwolle??’ antwoorde ik stomverbaasd.
‘They have a footballclub!’ was zijn simpele verklaring.
Tsjonge jonge. Dankzij PEC staan we op de kaart.

De koffie met Brownie ging er bij mij goed in. Het was mijn eerste bakje koffie van die dag. Ik had gehoopt op horeca onderweg….. tevergeefs. De Co-op verkocht een Sandwich Shrimps & rocket salad met een scherp fris citroenachtig sausje ertussen. Subtiel en lekker!

In de verte N.Law. Een vulkaankegel in North Berwick

In de verte N.Law. Een vulkaankegel in North Berwick. Langzaam maar zeker kwam ik dichterbij.

Een keer ben ik echt verkeerd gelopen. Een bord aan een B-weg stuurde me links af. Het hekje in de muur eronder zag ik over het hoofd en ik liep eindeloos te zoeken naar het pad rechtsaf. ± 1km verder ging ik weer terug. Het pad liep achter de muur!

Dit hekje had ik in eerste instantie niet opgemerkt.

Dit hekje had ik in eerste instantie niet opgemerkt.

In de middag liep ik beter door. ’s Morgens had ik uitgerekend dat ik tussen 5 en 6 uur in North Berwick kon zijn. N. Law werd langzaam steeds groter. 20160804_151212
20160804_15452315:45 liep ik langs de toegangsweg naar de top van de N.Law (een vulkaankegel van 187 m hoog) aan de rand van North Berwick. Ik liet de bordjes voor wat ze waren en ging meteen op zoek naar het trein station. North Berwick heeft een kopstationnetje de vertrekkende trein heeft maar één richting: Edinburgh. Ik was van plan het volgende stationnetje, Drem over te stappen op de stoptrein naar Dunbar. Op de kaart leek het heel simpel.
Ik vertelde dit alles aan de conductrice en ze ging aan het werk met haar kaartjescomputer. Het duurde lang. Erg lang. Ze kwam er niet uit. Toen moest eerst de trein vertrekken uit North Berwick en andere passagiers van een kaartje voorzien worden. Bij mij terug ging ze verder met het gevecht met haar kaartjescomputer. Volgens de computer moest ik naar Edinburgh Waverly want op Drem stopte geen trein die ook naar Dunbar ging. Op Edinburgh kon ik wel met de stoptrein naar Newcastle en bij Dunbar uitstappen. Prijs: £16, -! Dat vond ze voor de afstand North Berwick – Dunbar te gortig. Ik ook ze liggen op loopafstand van elkaar….. ik mocht gratis naar Edinburgh Waverly en daar moest ik een kaartje naar Dunbar kopen.
Oké!
Bij het uitstappen op Edinburgh liepen de passagiers in een controle fuik. Iedereen die nog geen kaartje had moest achteraan aansluiten. Met de houding van de NS in het achterhoofd werd ik daar niet vrolijk van. Zou het een probleem zijn dat de conductrice me zonder kaartje had laten reizen? Wat opviel was dat er geen onvertogen woord viel. Veel mensen hadden geen kaartje. Na opgave van reisbestemming kocht men een kaartje, rekende af en liep verder. De kaartjes verkoopster bij wie ik aan de beurt was zelfs heel blij dat ik gepast met veel losse ponden afrekende. Pfeww! Hoefde ik ook niet meer te zoeken naar de kaartjes loketten. Nu nog het perron zien te vinden waar de trein naar Newcastle vertrok. Perron 19. Ik had zelfs nog tijd om bij de Costa een koffie te scoren.20160804_171929

Op het perron verscheen later een man met een trom. Niet echt met een trom, maar wel duidelijk roepend en uitleggend dat we verkeerd stonden. Het was niet zomaar een trein die eraan kwam, maar de Caledonian Sleeper*) naar London Kings X! Zo verschrikkelijk lang zou die zijn dat de ‘gewone’ reizigers achter hem aan moesten lopen een flink eind verder op het zelfde perron. Oké, zolang ik maar in Dunbar uit mocht stappen? Tuurlijk, dat was het eerste station waar de trein stil zou staan.
20160804_175626bZonder problemen kwam ik in Dunbar aan. Mazzel dat ik vanmorgen met motor het station niet gevonden had, op het station moest betaald geparkeerd worden. Nu moest ik 5 min verder lopen naar de gratis parkeerplaats.

±18:00 was ik weer op de camping. Weer met motor heb ik Indian Take away gehaald. Een Saag Lamb met 2 naan broodjes erbij. Het was heerlijk afgezien van de naan die vooral droog en smakeloos was.
Toetje: Whisky bij de tent.

*) die hadden we de afgelopen jaren al eerder gezien o.a. in Fort William waar hij vertrekt. Een van onze nog uit te voeren reiswensen zijn om met openbaar vervoer naar London te reizen en vanaf daar met de Caledonian Sleeper naar Schotland te reizen. We zijn al eens eerder met het ov door Schotland getrokken en dat was fantastisch!