Loch Awe 1 – de nachtboot

Ik weet het niet zeker meer maar ik denk dat het 2002 was. Ad had een aanbieding gezien, op zijn werk nog om te gaan Xmas shoppen in Newcastle. Met de boot heen en weer voor een prikje. Jongste zoon ging bij Opa en Oma logeren. Auto ging ook mee. Een hele dag geshopt maar niets gekocht in Newcastle, iets wat we daarna nooit meer gedaan hebben. En het was geweldig. Slapen op de boot was iets nieuws voor mij. Slapen in een echte hut bedoel ik. Dat ik in 1980 mijn slaapzak over drie klapstoeltjes gelegd heb op de nachtboot van Liverpool naar Dublin en zo sliep tel ik niet mee.

’s Morgens terug naar IJmuiden zat ik van mijn koffie te sippen in het café aan boord. Wachten tussen slaperige wachtende mensen. Echt heel spannend zag het er niet uit. Toch dacht ik: “Dit is het! Als dit nou eens een routine voor ons zou kunnen worden……”

 

Hmm ik denk dat het gelukt is. Ik heb ergens in Excel een spreadsheet waar ik kan opzoeken hoe vaak we nu al samen een boot naar het Verenigd Koninkrijk genomen hebben. Ff zoeken… we gaan voor de 26e keer met de nachtboot. Zeker niet voor de laatste keer

wordt vervolgd,

 

We zijn in Schotland: 9) the Cowal Peninsula

Catrine ligt echt in Schotland, in Ayrshire. Op de kaart zien we dat een oude favoriet van ons, Oban binnen bereik komt! Een van mijn andere wensen is om een stukje Schotland te vinden waar we nog niet geweest zijn. Het ingewikkelde gebied van de eilanden en schiereilanden van Argyl & Bute heeft nog veel geheimen. Er zijn weinig wegen en niet te veel ferry’s. The Cowal Peninsula, daar zijn we nog nooit geweest. Goede reden om daar te gaan voor kamperen en sightseeing.

Door de regen rijden we langs de kust. Motregen, echt nat worden we niet. Droger ook niet. Vlak voor Largs zwoescht er weer zo’n inhaaletter met aanhanger langs me, om daarna erg langzaam te gaan rijden. Wel een hele km rijdt hij zo voor me om dan in Largs linksaf te slaan. Onredelijk ongeduldig tiep dus. Waarbij wij voor de bebouwde kom iets te hard rijden, zeker niet te zacht.
Via de ferry McInroys Point – Hunters Quay komen we op het schiereiland, daar willen we een camping. Op Internet staan er zat. Toch een mooie uitvinding die smartphone, gewoon een pc met Internet in je broekzak. De eerste camping is vnl. zompig nat gras onder verschrikkelijk donkere naaldbomen. Er loopt geen levende ziel. Na enige tijd zien we leven, er loopt één persoon. Een saaie camping met leegstaande onbewoond aandoende caravans. Geen winkel, geen pub, geen restaurant? De volgende, The Cots House Caravan Park, ziet er beter uit op mijn smartphone. En belooft een café en winkel. Daar gaan we heen.

Tja, het is nooit zo mooi als op een foto, dat is heel duidelijk. Het trekkersveld is een rondje gras rond een groot lelijk grintveld. Aan het eind is een stuk gras onder de bomen maar in de huidige regen erg zompig. Ik kies een droog en vlak stuk en we blijven. Het heeft wel wat. Café bij de buren, en een benzinepomp met winkeltje dat voor een benzinepomp winkel goed gesorteerd is. Oatcakes kan ik eerst niet vinden en ik vraag ernaar;
(met vet schots accent)

“We sell them, above left shelve. Ye ken not not sell oatcakes!”
“Thats what I thought!”

Er staat ook een Costa koffiemachine. Werkt niet op muntjes, je maakt koffie en betaalt bij de kassa. Handig want ze gaan om 7:00 ’s morgens open…. De basics zijn voorzien.

We gaan naar Schotland: 1) We varen!

Even een heerlijke draaistoel ontdaan van een sjaal …… direct probeerde iemand mij uit leggen dat ik dat niet mocht doen. Ha! Had ze betaalt voor vier stoelen? Ze begreep me.

We zijn aan boord van de Stena Britannica. Of de Stena Hollandica. Ik weet nog niet hoe ik er achter moet komen welke het is. Hoek-van-Holland – Harwich. Ongeveer 20:00 GMT komen we aan. Twee mijl naar onze camping bij de pub 😉

Morgen rijden we op de motoren richting de Peak district. Geloof ik. Ik maak nooit plannen. Ik ben van de lijn ‘we zien wel’. Ad wil wel plannen en weet dat als hij het mooi weet te brengen ik zijn plannen vaak goed vind….

We varen!

Wij gaan het liefst met de prinses

do 23 mrt 2017

De reis per boot gaat routineus en dat voelt goed! Wij zijn de een na laatste auto op de parkeerplaats. Lang hoeven we niet te wachten. In de ‘lighthouse cafe’ test ik de koffie met een koek en begin aan mijn dagboek.
Ad is ziek en verkouden. Hij krijgt zijn Fish& Chips nauwelijks op.

Die avond neem ik mijn boek om in de bar naar de troubadour te gaan luisteren.
“You’re the first woman I saw taking her glasses off to read!”
is zijn commentaar. ‘Annie’s Song’ is het volgende nummer. De aankondiging verstond ik niet helemaal. Iemand die dood ging in een traincrash of een planecrash, ik kwam er niet uit. Als hij gaat zingen weet ik het. John Denver vloog te pletter.

Onze zanger is duidelijk op zoek naar wat contact met het schaarse publiek. Het was niet druk op het cardeck, en het is nu ook niet druk in de bar. Achter mij zit een groepje jonge vrouwen die wel mee willen zingen en proberen al na 2 akkoorden op de gitaar het volgende nummer te raden. Maar de paar mannen aan de andere kant zitten het geheel stoicijns aan te horen cq aan te horen. Tot frustratie van de troubadour.

We bellen!

vrijdag 24 maart in de haven van North Shields

Eerder in Schotland hadden we af en toe de ergernis van mobiele telefoons zonder dekking. Ik weet het vroeger gingen we zonder gsm naar Schotland en de eerste jaren met gsm was het heel gewoon dat ze het in het buitenland helemaal niet deden….. maar in de loop der jaren blijken ze toch handig en hier en daar broodnodig. In 2016 stond mijn motor zomaar opeens stil in Kennagraig, Kintyre. Fijn dat je de ANWB kunt bellen maar onzer beider telefoons hadden geen contact met provider (T-mobile voor mij en Ben voor hem) Mazzel dus dat we gebruik mochten maken van de telefoon van de ticket office van CalMac. Ideaal was het niet.

Afgelopen november waren we in Glencoe en mijn telefoon deed het bijna nergens. Ik ging de West Highland Way wandelen en echtgenoot ging heel andere dingen doen …… dan is het handig als je elkaar kunt bereiken. Via sms die af en toe aankwamen, niet noodzakelijker gewijs in chronologische volgorde hebben we elkaar weer gevonden. Thuis had echtgenoot ook een fiks opgelopen rekenening…… ik niet, das weer het voordeel van prepaid. Ik had wel voor 1,- de Travel&Surf pas gekocht …… voor niks.

Kortom ontevredenheid troef en we hadden weer een vakantie met individueel verschillende activiteiten gepland. Ik wil wandelen en Ad wil dat niet. Af en toe zal ik met het openbaar vervoer naar ons B&B gaan en hopelijk vinden we elkaar dagelijks weer terug. Op Internet las ik van iemand die in Parijs een locale prepaid simkaart in zijn gsm stopte en voor een prikje locaal kon bellen, appen en internet gebruiken. Dat was het! Op Internet vond ik de pay-as-you-go van Tesco. Ik kon zelfs chatten met een Tesco medewerker van de 24/7 Tesco in Newcastle waar we kind aan huis zijn. Het moest kunnen!

Vanmorgen waren we er. Het kon, en de medewerkster maakt het voor beide smartphones in orde. Het enige misverstand was dat Ad ook probeerde met Nl te bellen en toen een bandje kreeg dat zijn tegoed zero was. Voor buitenland is het dat ook. Een pay-as-you-go-card met bellen naar het buitenland is waarschijnlijk duurder. Voor £10,- hebben we ieders 1Gb data, 500 min bellen en onwaarschijnlijk veel sms-jes. Contact met het thuisfront gaat via whatsapp en dat functioneert. Houdbaarheid 6 maanden.

The Cromwell afternoon tea met koffie ipv thee

Onderweg naar Glencoe I

Uitzicht in IJmuiden.

Uitzicht in IJmuiden.

DFDS heeft twee boten op de route IJmuiden – North Shields. De King en de Princess. De King is groter maar wij varen liever met de Princess. Zij heeft zeezicht hutten met 2-persoons bedden voor maar een tientje meer. Andere hutten hebben de bedden apart. Voor onze vakantie schuiven we net zo lang met vertrek- en aankomst data tot we heen en weer mogen op de Princess Seaways.
Nu gaan we naar een self-catering cottage in Glencoe. Huisjes gaan van zaterdag tot zaterdag en dus boekten we de boot voor vrijdagnacht. De King dus. Een donkere binnenhut met bedden boven elkaar. Ach, daar slapen we ook goed. Ik slaap boven.
Ad had zich al weken op een pizza verheugd. Hij wist al welke, de ‘frutti di mare’. Ik koos er een met champignons en verse mozzarella. Ik kreeg mijn pizza, voor Ad kwam een bord spaghetti ‘frutti di mare’.
Eén seconde ging zijn wenkbrauw omhoog toen pakte hij zijn bord aan met de gedachte: spaghetti ook lekker.
In de Navigator bar staat de troubadour de sterren van de hemel te zingen. En dan; ‘the pianoman’ van Billy Joel. Dankzij de reclame associeer ik het lied met trein naar Londen, toch zit ik nu aan boord van de boot naar Newcastle. Later zit ik alleen te luisteren. Twee stoelen (ik zit in een soort kwartet) worden bezet door een onbekend stel.
“Is your husband Scottish?” kreeg ik als vraag want Ad in zijn Schotland T-shirt hadden ze al gezien.
“No, but he wants to be” was mijn antwoord. Waar of hij vandaan kwam? Hij was een Schot, onderweg naar huis. Weekje Duitsland achter de rug. Of ik Duits sprak? “Natürlich!” en hij schakelde naadloos in perfect Duits over. 40 jaar had hij in Duisburg gewoond en gewerkt. Getrouwd, gescheiden en een dochter die in Duitsland geboren en opgegroeid was. En opeens was hij weer terug gegaan naar Schotland, dochterlief had later ook het huis verkocht en woonde nu ook in Schotland. Alleen zijn broer die een keer op bezoek naar Duisburg gekomen en meteen gebleven was woonde er nu nog. Handig voor zijn vakanties in Duitsland.
Ad was inmiddels terug. De troubadour zong nog steeds de sterren van de hemel en het gesprek ging over taal, Duits, Engels en Scotts en alles wat je daarbij kunt halen. Zij woonden nu aan de kust ten westen van Glasgow en de wortels lagen in Inverness. Dat ik Inverness kende en meermalen aan de Beauly Firth gekampeerd had maakte indruk.

Een heel aantal drankjes verder val ik in slaap boven in mijn stapelbed.

Zo'n boot vaart natuurlijk niet zomaar van A naar B. Ad wil altijd meer weten, zoals hoe hard varen we etc etc. Deze vaart mocht hij deze informatie lezen. Meenemen mocht niet, dan maar een foto gemaakt. Nu weten we het. 0:30 C.E.T. komen de Princess Seaways en de King Seaways elkaar tegen.

Zo’n boot vaart natuurlijk niet zomaar van A naar B. Ad wil altijd meer weten, zoals hoe hard varen we etc etc. Deze vaart mocht hij deze informatie lezen. Meenemen mocht niet, dan maar een foto gemaakt. Nu weten we het. 0:30 C.E.T. komen de Princess Seaways en de King Seaways elkaar tegen.

 

We will be back!

Vrijdag gaan we weer weg. Naar Scotland (uiteraard voegt Ad toe). Een self-catering cottage in Glencoe. Een van mijn plannen, twee stukken van de West Highland Way te gaan lopen. De wandelweg komt op een paar km afstand langs Glencoe. Verder zien we wel. Het zal vast wel een dagje regenen.

Ik ben benieuwd of ik nog nieuwe inzichten vind. Elke reis vind ik er een paar. Zoals,

  1. Koffie: in het UK kun je beter de Americano met een kannetje melk bestellen. Cappuccino daar doen de Britten veel te veel melk door. Het is vaak warme melk met een paar druppels koffiesmaak.
  2. Takeaway: op de camping is een portie groot genoeg voor ons twee. Staat er thuis een mooie koelkast klaar voor de restanten die de volgende dag ook nog lekker zijn….. op vakantie werkt dat niet.
  3. Her-sluitbare zakjes zijn reuze handig voor alles wat droog moet blijven. Medicijnen, koffie, tickets, snoertjes, telefoons, kaarten.
  4. We are not joined at the hip. Ad gaat op stap, ik ga wandelen.

    Reuze handig voor elke reiziger.

    Reuze handig voor elke reiziger.

Newcastle revisited

Wachten, wachten en nog langer wachten in Newcastle.

Wachten, wachten en nog langer wachten in Newcastle.

De dag in Galashiels begint grijs en droog. Pas in Newcastle gaat het regenen. Terwijl we 1½ uur in de rij moeten staan. De man in het geel die aanwijst wie er naar binnen mag kan er ook niets aan doen, hij krijgt vanuit de boot zijn orders. Eerst de campers en de caravans. Dan zoveel kleine auto’s en dan een paar grote. Af en toe een grote vrachtwagen. Heel veel verschillende auto’s. Daar zijn ook de meeste van. Tijdens het wachten doe ik toch mijn regenbroek aan. Ik reken erop dat we, net als in 2013 als allerlaatsten aan boord gaan.

Ik krijg gelijk.

De man in het geel en later ook de kapitein beloven zwaar weer, ik ben benieuwd. img_9297

Galashiels

naar Adrossan

de veerboot naar Adrossan

Niets aan te doen, we moeten terug naar huis. De boot is geboekt voor vrijdag 19 augustus. Ad, de grote routeplanner, probeert altijd ook van de reis van en naar de boot iets leuks te maken. Dwz, leuker dan de snelste route over de saaie snelweg te nemen.

Na een ontbijt bij ‘the little Rock’ vertrokken we met de Calmac boot van Brodick naar Adrossan. Om het een beetje leuk te houden gaan we er 2 dagen over doen. Ooit stonden we ook een laatste dag op een camping in Calander. Daar was een familie in alle vroegte (iets van voor zessen) opgestaan omdat ze in één ruk naar Dover gingen rijden…. 900 km!

Zo doen wij dat dus niet. Galashiels, Scottisch Borders, leek leuk halverwege de route te liggen die Ad gevonden had. We reden er gladjes heen. Er zouden twee campings zijn, toen de borden de eerste aankondigden gingen we kijken. Park Kilnknowe, het zag er niet aantrekkelijk uit. Luxe huisjes waar nog aan gebouwd werd bij de ingang, een lange rij lege occasion caravans in uiteenlopende staat van onderhoud. Tenten zag ik er niet. We besloten eerst verder te rijden op zoek naar de andere camping. Na flink vruchteloos zoeken hoorde Ad dat de 2e camping gesloten was. Dan maar terug naar de eerste camping.

Park Kilnknowe, Galashiels

Park Kilnknowe, Galashiels

De ontvangst was niet zo enthousiast. Het was even zoeken voor we de beheerster konden vinden. Tenten zag ik er niet afgezien behalve die ene op het verkeersbord. Het stond vol met onbewoonde caravans waarvan sommigen betere tijden gekend hadden. Bij een plekje tussen twee caravans, mooi groen en recht, stonden we stil. Dat werd ons aangeboden.

“£5,-?” het was namelijk zo dat dat het tentenveldje, dat ergens helemaal ver weg achteraan zou liggen door een groep jongeren in gebruik was. Dit zou voor ons geschikter zijn. Wij gingen direct akkoord. Wc was er douche niet maar dat kon mij niets schelen, de dag erna hadden we een hut met douche op de boot. Routineus zette ik de tent op en ging Ad voor het luchtbed zorgen. Tenminste, dat wilde hij. Maar de pomp……. Die lag waarschijnlijk nog op Arran. En nu? Hij ging maar eens in receptie informeren of zij een pomp te leen hadden. Dat niet. Wel kreeg hij te horen dat er een Halfords op 5 min rijden was. Ad erheen en hij is nu de trotse bezitter van een luchtpomp met een Engelse stekker!20160818_175040

Naast ons woonde een oude weduwe in een stacaravan. Alle gordijnen potdicht. Om een uur of vijf kwam ze even naar buiten met haar twee stokoude hondjes. Na een tijdje ging de tv aan en ± 20:00 ging die weer uit.

Het was een heel rare camping. In de loop v/d avond kwamen heel veel auto’s langs rijden. Het leek mij een camping waar mensen woonden en die overdag naar hun werk gingen. Voor een nachtje vond ik het wel grappig. 20160818_195136

Goodbye Islay! Tot de volgende keer…..

Camping Port Mor - Islay

Camping Port Mor – Islay

De laatste ochtend op Islay en het weer is prachtig. We gaan koffie dringen bij Tim en Margaret aan de overkant. ± 8:30 heb ik alles ingepakt, vastgebonden of klaargelegd. Ad is iets langer bezig, hij heeft de tent op zijn motor en die kan hij pas vastbinden als ik de tent ingepakt heb.

De tent is mijn taak. Samen een tent op- c.q. afbreken is niet zo goed voor onze relatie. Ik vind het leuk om een tent op te zetten en Ad vind het vreselijk. Combineer je dit met een zwerm bloeddorstige mitsies dan hebben wij zo ruzie….. dus: ik doe het alleen. Het kleine tentje opzetten is een fluitje van een cent. Een keer terwijl was ik lekker bezig, zag ik een vrouw in de auto ontzettend boos naar me zat te kijken. Ik heb haar niet gevraagd waarom. In mijn verbeelding zou het maar zo kunnen zijn dat zij het aan haar man overlaat omdat het ‘mannenwerk’ is. Tja, dan komt het niet goed uit als een andere vrouw wel de tent opzet….. wie weet heb ik dat helemaal niet goed gezien, haha.

Bij Tim en Margaret staat nog een rode BMW motor voor de deur. Zijn bestuurder gaat ook weg, met de boot vanaf Port Ellen. Ad was er nog stellig van overtuigd dat wij in Port Askaig moesten zijn. Even de dienstregeling van Calmac gecontroleerd…… oeps, ook wij moeten naar Port Ellen. Gladjes rijden we ernaar toe. Onderweg geniet ik van de uitzichten over de peatvelden. De weg langs het vliegveld van Islay is kaarsrecht en het lijkt net of we in een Amerikaanse film rijden. Voor de overtocht naar Kennacraig had Ad telefonisch gereserveerd. Aangemeld bij de ticketoffice en daar is alles in orde. Alleen, de man van Calmac die de rij controleert wil een kaartje hebben! Ad weer terug naar binnen voor een kaartje, tot grote ergernis van de medewerkster achter het loket en zo gaat Ad van het kastje naar de muur. Door dit getouwtrek gaat Ad de laatste aan boord.

Altijd fijn als ze de motor voor je vastzetten.

Altijd fijn als ze de motor voor je vastzetten.

Vanaf Kennacraig waar het ook prachtig weer is (ja na drie dagen regen aan een stuk waardeer je dat nog meer) rijden we heerlijk relaxed naar Claonaig. Een verlaten en onbemande terminal aan de Sound of Bute.20160816_15262220160816_152752

Een simpele veerboot naar Lochranza op Arran. We blijven bij de motor. Geen koffie…. Op Arran gaan we lekker makkelijk naar de camping bij Lamlash. Daar waren we eerder in 2014 en toen beviel het goed. Langs de A841 rijden we naar Lamlash. Tot mijn grote schrik is een flink stuk net met vers gravel bedekt. Onze snelheid (vooral de mijne) zakt naar 20 km/uur. Ik verlies Ad af en toe uit het oog maar dat is niet erg, de weg gaat maar één kant op en we zijn hier eerder geweest.20160816_200349

Het Victoria Hotel II

The Victoria Hotel, Tarbert, Kintyre, Schotland

The Victoria Hotel, Tarbert, Kintyre, Schotland.

Het Victoria hotel is niet veel veranderd. De Creditcard machine is nog steeds of alweer kapot. Het hele hotel staalt een ‘vergane glorie’ uit met de nadruk op vergane. Er is geen eenheid in stijl van behang en vloerbedekking. Deuren sluiten slecht. Als we het slot van de trap naar boven controleren gaat hij wel op slot, maar niet meer open. Gelukkig waren we net onderweg naar beneden voor avond eten, want het duurt uren voor iemand het slot weer open krijgt. Wij laten het daarna zo! Ik heb wel wat met dit soort etablissementen. Ad heeft grondig de smoor in over de hoge prijs voor onze niet bijzondere kamer. Bovendien blijkt het een B&B zonder de B van breakfast te zijn. Daarvoor worden we naar de ‘Marine Bistro’ verwezen. Ad meende dat dat gratis zou zijn maar dat had de uitbaatster niet gezegd, alleen maar gesuggereerd…….. voor niks ging de zon op. img_9205Afijn, ik maak er het beste van. De natte slaapzakken leg ik over het derde bed. Mijn schoenen vul ik met handdoeken bij gebrek aan oude kranten. Ik kiep mijn natte tassen leeg over de vloer en leg alles ‘te drogen’.

Vrijdag 12 augustus, het regent. Ad slaapt lekker uit, ik ga naar de ‘Marine Bistro’ die de beste koffie van Tarbert zou schenken. Boven 20160812_074610mijn koffie droom ik weg. Aan de overkant zit een jonge vrouw met een potje thee hetzelfde te doen. Iedereen is stil. Grappig hoe veranderende omstandigheden voor nieuwe inzichten zorgen. Ik heb nu ff gehad met kamperen-op-de-motor-door-Schotland. Op de motor zijn we veel kwetsbaarder voor de regen. Af en toe een buitje is helemaal niet erg. Blijft het regenen dan na verloop van (weinig) tijd alles nat en gaat de lol eraf. In Oban had ik nieuwe wandelsokken gekocht o.a. van merinoswol. Hema verkocht ze vroeger ook. Katoen, als het nat wordt, wordt een koude natte klomp. Wol blijft warm en veerkrachtig. Ad werd er helemaal blij en vrolijk van toen ik zijn vieze natte stinksokken confisqueerde en hem een paar droge sokken teruggaf. “Warme voeten, wat een uitvinding!”

20160812_094849

Dan moet de customer dat wel willen, gezond eten. – Aan boord bij Calmac.

Aan boord komt alles weer goed.

Pech onderweg I

 

Oban

Oban

Het regent de hele nacht. Alles is nat. Slaapzakken, spijkerbroeken. De tanktas had ik bij aankomst direct in de tent gezet met mijn droge handdoek. Tevergeefs, het is allemaal nat. “Natter kan niet”*) denk ik nog als ik de tent kledder nat oprol en in de tentzak prop. Tesco Oban heeft een goedkope pomp, daar gaan we nog even tanken en koffie drinken voor we doorgaan naar Kennacraig op Kintyre waar Ad voor 13:00 de boot naar Islay geboekt heeft. We tanken, Ad rekent af, weigert zijn bon en dan willen we verder rijden. Suuz start braaf maar uit de BMW komen de meest verschrikkelijke geluiden, hij start niet meer. Ik vrees dat zijn versnellingsbak die al maanden slecht is nu de geest gegeven heeft en voorzie dat we voorlopig in Oban moeten blijven…… Ad denkt dat er door de regen water in de benzinetank gelopen is. Ik vind dat niet voor de hand liggen maar als het over motorische zaken gaat hou ik wijselijk mijn mond. Ad heeft meestal gelijk. Vandaag niet. De medewerkster van de pomp, die de herrie ook gehoord heeft en ziet dat Ad niet meer verder kan rijden heeft de bon uit de papierbak gevist. Het staat er zwart op wit: Ad heeft diesel getankt. Het is zeker onze bon, 2x tanken bij verschillende pompen, 2 en 5. De nummers kloppen. Al wil Ad er niet aan, ontkennen heeft geen zin, hij heeft diesel getankt. We staan op het bedrijven terrein van Oban. Ik geef Ad de sleutels van mijn Suuz en ga lekker voor mijn koffie bij de Tesco. Hij gaat ergens een hevel lenen. Het meisje v/d pomp verteld hem waar hij moet zijn.

Ik scoor mijn koffie. Sandwich erbij, ff verder schrijven in mijn reisdagboek. 25 min later loop ik naar de pomp. De diesel is eruit, er zit nieuwe benzine in en de BMW wil wonder boven wonder weer starten. Het klinkt nog steeds niet heel goed, er komen veel ploffende geluiden uit de uitlaat. Het regent. Helemaal op schema vertrekken we uit Oban. Het is 90 km over een slechte bochtige weg in de stromende regen. Gemiddeld rijden we amper 60 km/uur. Het regent al zo lang dat de stroompjes langs de weg hoog staan, hier en daar is de weg overstroomd. Al snel staat er een laag water in mijn schoenen. Eindelijk rijden we door Tarbert. Langs het knalgele Victoria hotel dat er blijkbaar nog steeds staat. Precies op tijd komen we op de terminal van Kennacraig aan. Helemaal daas rij ik de man van Calmac straal voorbij. Gelukkig stopt Ad wel. De man heeft niet veel motorfietsen op zijn lijstje staan,
“Hofland and Hofland is that you?” en we mogen ons opstellen voor de boot. Kleddernat staan we daar, in de regen. Uit de uitlaat van de BMW komen nog steeds ploffende geluiden. Het motor geluid van Suuz klinkt heel goed, net een spinnende kat. 

Wordt vervolgd.

Calmac Terminal Kennacraig

Calmac Terminal Kennacraig

*)Het kan wel  veel natter. Na een overstroomd stuk staat er een laagje water in mijn schoenen.

 

The Light House Café

IMG_0783

2006 een cappuccino jaar.

Wo 3 augustus ‘16
Km:68.791,4

Ik weet nog dat het in 2002 was. X-shoppen in Newcastle. Ad vroeg of mij dat leuk leek. Vast wel. Ezra (4) ging bij Opa en Oma logeren. De auto mee op de boot was een fractie duurder dan parkeren in IJmuiden, auto ging mee. Braaf zijn we de hele dag echt gaan shoppen in het saaie winkelcentrum van Newcastle. Dat hebben we daarna nooit meer gedaan. Ik hou helemaal niet van shoppen en wat de Britse winkelcentra te bieden hebben is nog veel oninteressanter dan de winkels thuis.
We hadden het geweldig! Zoals alles leuk is als je het als dolverliefd stel samen doet. Slapen op de boot beviel me ook gelijk goed.
De volgende dag sloot ik aan bij de slaperige zwijgzame mensen die stonden te wachten voor een koffie en een broodje. Starend naar buiten, naar de grijze zee. Ik was hooked. Hoe mooi zou het zijn als dit een routine zou worden. Ik wist het, dit wilde ik vaker doen.

Soms komen wensen uit. ik moet even opzoeken hoe vaak *) we met DFDS gevaren hebben. Op de pc staat een spreadsheet waarop ik dat bij hou. Deze vakantie is de 21e keer dat we naar Schotland gaan. Soms gaan we met P&O over Hull, heel soms met het vliegtuig.
Land is in zicht, al uren. Blauw en stralend met hier en daar een wolkje. Volgens mijn weer app regent het in Newcastle! We zien wel. Eerste doel: Dunbar

*) 18 keer. Niet altijd naar Schotland, DFDS heeft Duinkerken – Dover over genomen.

Onderweg – IJmuiden

The Princess Seaways.

The Princess Seaways.

Di 2 augustus 2016 – km stand 68.489,4
Ongeveer 12 uur hadden we alles ingepakt. Ik had het al dagen lang klaar staan, voor Ad was het last minute werk. Op Google Earth had ik de route naar IJmuiden goed bekeken voor het geval ik Ad kwijt zou raken. Vanaf knooppunt Velsen konden we de borden IJmuiden volgen daar na zou het een makkie moeten zijn. Zeker nu de Velsertunnel gesloten is. Kan ik daar ook niet per ongeluk inrijden*).
Het liep anders. De afrit naar de A202 was er niet volgens Ad en via Velsen zijn we naar IJmuiden gereden. Fijn om ruim een uur reservetijd te hebben.
Wat heel gaaf is zijn de meekleurende brillenglazen. Ik ga met maar één bril op reis. Op de motor is het extra handig. Voorheen werd het voor mij erg donker als de zon achter de wolken verdween. Nu kan ik ook zien dat er nog heel veel uv-licht door de wolken komt. We stonden met donkere brillen in de motregen tussen de andere motorrijders te wachten.
Aan boord ga ik vaak voor een koffie met cinnamon roll halen in de Lighthouse café. Geen cappuccino meer. Aan boord bij DFDS betekent dat een slappe bak warme melk met een vaag koffie aroma. Ik vraag om zwarte koffie, die raakt het plekje beter. 
 
20160802_160418

*) ooit met de auto zat ik achter het stuur onderweg naar IJmuiden. Of ik lette niet op of de TomTom gaf het niet goed aan maar tot verbijstering van Ad reed ik zo de Velsertunnel in……. Verkeerd!

Samengevat: Alles zat tegen.

Het plan was heel simpel. 10:00 wegrijden. Volgens de TomTom was het 3 uur en 45 minuten rijden van Zwolle naar Duinkerken. Aankomsttijd Duinkerken 13:45.Inchecken op 15:00, varen om 16:00. Twee uur varen, door het tijdverschil zouden we om 17:00 aankomen. Plusminus 25 minuten rijden naar ons B&B Willows Down in de buurt van Canterbury. Ik vond het een prima plan.

Een zeldzaam moment van doorrijden.

Een zeldzaam moment van doorrijden.

Om 9:45 waren we klaar om weg te gaan, gaf ik mijn jongste zoon een stevige zoen en reden we weg. Voor Hoevelaken stonden we voor het eerst stil. Volgens Ad was dat altijd zo op een werkdag, niks bijzonders. Snel konden we weer full speed verder rijden. Bij Breda werden de files al vervelender. Nog steeds tijd genoeg.

034

Plaspauze bij Waalwijk. Hier kon ik nog lachen.

Direct over de Belgische grens stonden we stil. Radio België had het over een ‘harmonica file’. Ik had er nog nooit van gehoord.  Maar ik herkende het verschijnsel wel. Rijden, stilstaan, langzaam verder rijden, stilstaan. Met 120 verder kunnen rijden. Heel even, dan gingen voor me de remlichten massaal branden. Onze ‘reservetijd’ werd minder en minder. Stoppen voor een pauze werd van het programma geschrapt. Op de radio hoorden we al dat het rond Antwerpen ook vastliep. Inderdaad we hadden  meer dan een uur nodig om voor de afstand die normaal in een kwartier afgelegd kan worden. Onze E.T.A. Duinkerken was inmiddels 15:30. Voorbij de voorgeschreven Inchecktijd van DFDS. Zouden we de boot nog halen? Ad reed lekker door op de rest van het stuk. 15:25 reden we het terrein van de terminal op. Konden we achteraan een lange rij aansluiten. Ooit toen we in 2009 voor het eerst via Duinkerken naar Dover voeren werd deze route ge-exploiteerd door Norfolk Line en ging het inchecken uiterst efficiënt. Helaas heeft DFDS deze route overgenomen en nu moesten we langs drie incheck c.q. controle punten en alles duurde eindeloos. 16:05 waren we bij de laatste. Heel veel werk maakte ze van onze incheck  want we moesten overgeboekt worden naar de boot van 18:00. Doorrijden naar de parkeerplaats naar Lane E. Prima! Alleen, doorrijden was onmogelijk. Voor ons stonden een paar andere auto’s te wachten tot het leegmaken van een parkeerplaats klaar was. Niet dat het mij wat uitmaakte waar we geparkeerd stonden.041 Ruim anderhalf uur later stonden we op de parkeerplaats. Nog maar een half uurtje wachen. Om 5 voor 6 drong tot me door dat de boot er nog niet was. Raar. Bij het kantoortje van de terminal wilde ik gaan vragen hoe het zat. Het werd net omgeroepen. Zes uur werd zeven uur. Ik vroeg aan de Franse DFDS medewerkster naar het waarom …… “Why? Because of everything!” was haar antwoord. “One of those days”. Vlak voor 7 uur mochten we rijden. Linksaf, rechtsaf over het haventerrein en vlak voor een bocht waardoor ik niets kon zien stonden we zeker 15 minuten stil. Daarna kwam het onvergetelijke moment dat we de boot op mochten rijden. Ik hou niet van steile inlaadroutes. Ik wil niet halverwege een stijle laadplank tot een hellingproef gedwongen worden omdat er voor me iemand stil gaat staan, dus ik wacht altijd beneden even tot ik mijn voorganger boven aan zie komen. “TOET” kwam er meteen uit de auto achter me waar een driftige man een ongeduldig gebaar maakte. Alsof dat mij wat kon schelen.IMG_7888 Iets over half acht vertrok de boot. Iets over half negen Engelse tijd kwamen we in Dover aan. Daar zat ik schrap voor het inefficiënte ontschepen zoals we dat wel vaker meegemaakt hadden. In Newcastle (ook DFDS) hebben wel eens een uur tussen schip en Douane staan wachten. Tot mijn verbijstering mochten we zomaar doorrijden en reed door Dover terwijl ik mijn gordel nog niet vast had. Snel naar ons B&B. 25 min rijden aldus de planning. Geen idee hoe laat het was toen we door Canterbury reden onderweg naar Upper Harbledown.

Alles ging goed het was nog niet donker. In de verte zag ik de zwaailichten van een politieauto. Tsja. Ik had meer aandacht voor de route volgens TomTom. Er kwam een rotonde en wij moesten rechtdoor. Alleen, daar stond nu net die politie. Met een bord; ‘Road closed’.  Rondje van de zaak en we gingen op goed geluk een andere afslag de wijk in. Hopeloos.  We kwamen gewoon bij de rotonde terug. Ad ging het maar eens vragen aan de agent. Die wist het ook niet en stuurde ons naar de A2 terug. Hopeloos dolend Canterbury zagen we eindelijk het bord A2 richting Londen. De borden volgend kwamen we terug bij de voor afgesloten rotonde. Nog eens overlegd met de agent en die noemde een plaatsnaam, Wincheap om in de GPS te zetten. Zo moesten we de A2 richting Londen terugvinden en konde we een andere afrit nemen, Boughton Bypass en vanaf een andere kant onze bestemming benaderen. Goed concept. Maar deze afrit was nog grondiger afgesloten door de politie dan de andere.

Op een parkeerplaats belde Ad het B&B. “Hmm, an interesting situation!” was het commentaar van onze pensionhouder.  Hij stuurde ons verder op de A2 richting Dover naar de volgende afrit mogelijkheid om bij zijn pension te komen. Het was verbijsterend. Ook hier stond beneden en boven op het viaduct politie al het verkeer tegen te houden. Ik had in het donker allang geen idee meer welke kant (London of Dover) ik op reed, hoe vaak we gekeerd zijn op die snelweg en of we het B&B uberhaupt nog zouden vinden. Ik ging links en rechts op aanwijzingen van Ad die vooraf thuis via Google Earth de situatie bestudeerd had en een aardig idee van de wegen ter plaatse had. Met de TomTom in zijn hand en de pensionhouder aan de telefoon was hij vol vertrouwen dat ze het zouden vinden. Een afrit later zijn we alsnog gekeerd, weer over de A2 richting Londen om weer bij de Boughton Bypass de A2 richting Dover te nemen. Er was nog een mogelijkheid aldus de pension houder die ons inmiddels teruggebeld had. Bij een pompstation de A2 af en dan daar een klein weggetje in. Daar aangekomen zag ik dat weggetje haarscherp en stuurde de auto er in. Zo van de snelweg af een smal weggetje een woonwijk in. In Nederland bestaat dat niet.

Aan het eind van die weg stond een man aan de kant van de weg met een telefoon in zijn hand, onze vriend de pensionhouder. Het was op dat moment kwart over 10. Op onze kamer stond een heerlijk bed. Volledig daas van het filerijden, wachten en eindeloos omrijden heb ik heerlijk geslapen.

De troubadour

Haven van Newcastle

Haven van Newcastle

(6/8/14) Dat de wegen in Engeland beter zijn valt direct op. Zo groot is het verschil. Vlot rijden we naar Newcastle. Eerst nog even naar een gigantische Tesco. Onze eigen super in Nl verandert de inrichting van de winkel geregeld zodat je weer moet zoeken. Niet bij deze Tesco, daar liggen de maaltijd salades al jaren op dezelfde plek. Lees verder

England Culinair

???????????????????????????????

Al jaren kwamen we er langs en wilde Ad er een keer heen.

(6/8/14) In de nacht gaat het regenen. Ik ben zes uur waker, zeven uur sta ik op. Er is nog een salade over, dat is mijn ontbijt. In de voortent is het gras nog droog. Daarna maak ik een bakje oploskoffie met de Trangia. Ik ga die schotse oplos meuk bijna waarderen. Lees verder

Return to Oban

???????????????????????????????

Koffie aan boord wordt steeds beter!

(30/7/14) Na een lange saaie boottocht over een grijze zee komen we aan in Oban. Daar waren we al eerder. Meestal met de auto, een keer met de trein, vandaag voor het eerst met een boot. In dit levendige havenstadje rij ik zo naar de Co-op (ik kan het niet uitleggen), en weten we welke camping we willen. The Oban Caravan and Camping Club. Gelijk vanaf de terminal van Calmac rechtsaf, een klein single-lane-road weggetje langs het water.

IMG_0054Do 30/8 – ’s Nachts motregent het. Bij het opstaan vind ik een van mijn schoenen buiten de tent: nat. Doel van de dag; een seafari. Via de telefoon hebben we gereserveerd. Betaald ook al, reserveren kon alleen met verstrekking van creditcardgegevens. Ad wil naar de 2 na grootste draaikolk ter wereld, de Corryvreckan. Lees verder

Book Swapping

Ik weet niet meer waar ik het fenomeen voor het eerst gezien heb, de boek swap Kast.

De 'swap' boekenkast van Kintra Farm, Islay. Hier vond ik 'the house at old Vine', door Norah Lofts. Een schrijfster waar ik ooit al veel van gelezen had. Dit exemplaar was gratis. Alleen: nu wil ik deel I en deel III ook weer lezen natuurlijk. Deel I heb ik via Amazon.uk.co gekocht voor maar £2,79. Met de postzegels bleef het net onder een tientje. :-)

De ‘swap’ boekenkast van Kintra Farm, Islay. Hier vond ik ‘The House Trilogy II’, door Norah Lofts. Een schrijfster waar ik ooit al veel van gelezen had. Dit exemplaar was gratis. Alleen: nu wil ik deel I en deel III ook weer lezen natuurlijk. Deel I heb ik via Amazon.uk.co gekocht voor maar £2,79. Met de postzegels bleef het net onder een tientje. 🙂

(27/7/14) Ik lees graag. Op vakantie, bij ‘gebrek’ aan tv en Internet lees ik. Onderweg heb je altijd van die momenten dat er ff niks te doen is. Lees verder