De wasmachine draait

Loughborough, woensdag 9 augustus, 9:39

We zijn weer thuis. 2308 km staan erbij geschreven op de teller. En al was het met stip de natste Schotlandkampeervakantie die ik meegemaakt heb, voorop staat dat het geweldig was. Later meer. Deze foto geeft mijn gevoel over het rijden in de regen prima weer. Gewoon blijven lachen!

Newcastle revisited

Wachten, wachten en nog langer wachten in Newcastle.

Wachten, wachten en nog langer wachten in Newcastle.

De dag in Galashiels begint grijs en droog. Pas in Newcastle gaat het regenen. Terwijl we 1½ uur in de rij moeten staan. De man in het geel die aanwijst wie er naar binnen mag kan er ook niets aan doen, hij krijgt vanuit de boot zijn orders. Eerst de campers en de caravans. Dan zoveel kleine auto’s en dan een paar grote. Af en toe een grote vrachtwagen. Heel veel verschillende auto’s. Daar zijn ook de meeste van. Tijdens het wachten doe ik toch mijn regenbroek aan. Ik reken erop dat we, net als in 2013 als allerlaatsten aan boord gaan.

Ik krijg gelijk.

De man in het geel en later ook de kapitein beloven zwaar weer, ik ben benieuwd. img_9297

Pech onderweg II

Wachten op de tecnnische hulp

Wachten op de technische hulp.

Vooraan in de rij, nog steeds in de regen, staan we klaar om aan boord te gaan, het wachten is op het groene licht van de Calmac mensen en ik heb mijn motor alvast gestart. Opvallend tevreden en regelmatig staat Suuz te draaien. Even later slaat ze af. WTF? Ik draai de sleutel in het contact om. Niets. Zelfs het contact lichtje gaat niet meer aan. Ad ziet meteen dat het helemaal mis is, zo kunnen we niet mee.

13:00 =G.M.T.*( We verlaten de rij, parkeren aan de kant en ik ga de ANWB bellen. Eerst met mijn mobiel, dan die van Ad. Helaas hebben we in deze uithoek van Schotland geen dekking. Van de Calmac medewerkster mag ik gebruik maken van de telefoon van de ticketoffice. Na eindeloos veel keuze menu’s krijg ik een medewerkster in Den Haag aan de telefoon. Heel veel vragen moet ik beantwoorden. Een aantal malen herhaal ik dat ik met een motor stil sta, niet met een auto. Dat onze mobieltjes het hier niet doen, of ze het nummer van de ticketoffice wil noteren en doorgeven dat dat gebruikt moet worden. “Binnen 2 uur zal er hulp komen” belooft ze. Famous last words…..  ze geeft me nog een ander nummer van de ANWB in Den Haag voor als ik nog vragen heb. Ik ga zitten wachten in de wachtruimte. De verwarming is aan, mijn sokken en schoenen liggen er onder, ik loop op blote voeten door de ticketoffice.

Wachten in de ticketoffice. De automaat had niet alleen koffie maar ook twee smaken soep!

Wachten in de ticketoffice. De automaat had niet alleen koffie maar ook twee smaken soep!

15:15 arriveert de volgende boot en vertrekt. Als de drukte in de ticketoffice voorbij is vraag ik of ik nog een keer mag bellen met Den Haag. Bleek dat de AA (=Britse ANWB) onderweg geweest was. Ze hadden geen gehoor gekregen op onze mobiele nummers. Daarna de ticketoffice gebeld en gevraagd naar een auto met pech? Die stond er niet had een andere Calmac medewerker verteld. Daarna (waarom? Nobody knows) hadden ze een monteur naar de haven op Islay gestuurd en ook daar had hij geen pech geval kunnen vinden. Goh! De medewerkster in Den Haag gaat opnieuw aan de slag.

16:05 belt de AA in de persoon van Anna. Ze spreekt Nederlands alsof ze Nederlandse is, ik denk eerst dat ik de ANWB aan de lijn heb. Ze vraagt naar de postcode van de terminal en zegt dat ze het gaat regelen. Fijn! Duidelijk is dat wij deze dag niet meer naar Islay gaan. Het regent nog steeds. Op Islay hebben we geen reserveringen, we kunnen net zo goed blijven. Ad rijdt naar Tarbert (4 mijl) en reserveert net als 2 jaar geleden in het Victoria Hotel. Ik zit me te vervelen en kijk via de wifi v/d terminal op Facebook. Er komt een reclame post voorbij voor Europahulp v/d ANWB.

“Ga goed voorbereid op vakantie. Dag en nacht hulp bij pech in Europa door de ANWB Alarmcentrale”

Ik kan het niet laten om een reactie te plaatsen met de opmerking dat we al meer dan drie uur wachten. Ook deze ANWB medewerker gaat er met mijn gegevens achteraan.

17:45 gaat de telefoon, ANWB voor ons. Inmiddels kennen ze ons beiden bij naam. Ad heeft uitgebreid overlegd over voor welke boot we wel kunnen reserveren (morgen 10 uur) mag Ad aan de telefoon komen. Het wordt spannend want om 18:00 sluit de receptie van de ticketoffice en zijn we onbereikbaar.
Hulp is nu echt onderweg, binnen 30 min zullen ze er zijn. “Weet je dat zeker?” vraagt Ad ongelovig. Nou binnen 45 min dan.

18:28 rijdt er een witte bestelbus het verlaten terrein op. Eindelijk de beloofde technische hulp. Volgens Ad is de hoofdzekering doorgebrand. De twee mannen gaan met deze theorie aan het werk. Ik doe al mijn natte zooi weer aan terwijl er aan de Suuz gesleuteld wordt. Zoals Ad al vermoedde, de hoofdzekering was doorgebrand. Na vervanging doet Suuz het nog steeds niet, er is nog iets stuk, een connector. Waarschijnlijk nog een origineel onderdeel uit haar bouwjaar 1995. Het wordt tijdelijk gerepareerd en victorie: Suuz start weer. Het is dan 19:00 en ik heb het helemaal gehad. Ad vraagt ze nog hoe laat zij de melding van onze pech gekregen hadden? 17:30 en ze moesten een half uur rijden. Aan hen heeft het niet gelegen.

Het is ruim 7 uur als we, in de regen, eindelijk het terrein af rijden. Doodmoe gaan we naar het Victoria Hotel.

 

*( G.M.T. = Greenwich Mean Time

Pech onderweg I

 

Oban

Oban

Het regent de hele nacht. Alles is nat. Slaapzakken, spijkerbroeken. De tanktas had ik bij aankomst direct in de tent gezet met mijn droge handdoek. Tevergeefs, het is allemaal nat. “Natter kan niet”*) denk ik nog als ik de tent kledder nat oprol en in de tentzak prop. Tesco Oban heeft een goedkope pomp, daar gaan we nog even tanken en koffie drinken voor we doorgaan naar Kennacraig op Kintyre waar Ad voor 13:00 de boot naar Islay geboekt heeft. We tanken, Ad rekent af, weigert zijn bon en dan willen we verder rijden. Suuz start braaf maar uit de BMW komen de meest verschrikkelijke geluiden, hij start niet meer. Ik vrees dat zijn versnellingsbak die al maanden slecht is nu de geest gegeven heeft en voorzie dat we voorlopig in Oban moeten blijven…… Ad denkt dat er door de regen water in de benzinetank gelopen is. Ik vind dat niet voor de hand liggen maar als het over motorische zaken gaat hou ik wijselijk mijn mond. Ad heeft meestal gelijk. Vandaag niet. De medewerkster van de pomp, die de herrie ook gehoord heeft en ziet dat Ad niet meer verder kan rijden heeft de bon uit de papierbak gevist. Het staat er zwart op wit: Ad heeft diesel getankt. Het is zeker onze bon, 2x tanken bij verschillende pompen, 2 en 5. De nummers kloppen. Al wil Ad er niet aan, ontkennen heeft geen zin, hij heeft diesel getankt. We staan op het bedrijven terrein van Oban. Ik geef Ad de sleutels van mijn Suuz en ga lekker voor mijn koffie bij de Tesco. Hij gaat ergens een hevel lenen. Het meisje v/d pomp verteld hem waar hij moet zijn.

Ik scoor mijn koffie. Sandwich erbij, ff verder schrijven in mijn reisdagboek. 25 min later loop ik naar de pomp. De diesel is eruit, er zit nieuwe benzine in en de BMW wil wonder boven wonder weer starten. Het klinkt nog steeds niet heel goed, er komen veel ploffende geluiden uit de uitlaat. Het regent. Helemaal op schema vertrekken we uit Oban. Het is 90 km over een slechte bochtige weg in de stromende regen. Gemiddeld rijden we amper 60 km/uur. Het regent al zo lang dat de stroompjes langs de weg hoog staan, hier en daar is de weg overstroomd. Al snel staat er een laag water in mijn schoenen. Eindelijk rijden we door Tarbert. Langs het knalgele Victoria hotel dat er blijkbaar nog steeds staat. Precies op tijd komen we op de terminal van Kennacraig aan. Helemaal daas rij ik de man van Calmac straal voorbij. Gelukkig stopt Ad wel. De man heeft niet veel motorfietsen op zijn lijstje staan,
“Hofland and Hofland is that you?” en we mogen ons opstellen voor de boot. Kleddernat staan we daar, in de regen. Uit de uitlaat van de BMW komen nog steeds ploffende geluiden. Het motor geluid van Suuz klinkt heel goed, net een spinnende kat. 

Wordt vervolgd.

Calmac Terminal Kennacraig

Calmac Terminal Kennacraig

*)Het kan wel  veel natter. Na een overstroomd stuk staat er een laagje water in mijn schoenen.

 

Ook op vakantie: Wie vouwt de was?

img-20160810-wa0000Ad gebruikt de woensdag voor allerlei boodschappen en andere zaken die hij wil uitzoeken. De spiritus voor de spiritusbrander is bijna op en in de Schotse supermarkten is dit product niet te vinden. Het personeel waar we het aan vragen kijkt ons niet begrijpend aan. Bij de schoonmaak spullen verkopen ze blitse (en dure!) spuitbussen om de ramen mee schoon te maken. Spiritus, ammonia en schoonmaak azijn schitteren door afwezigheid.  Als ik allang weggelopen en onderweg ben gaat hij met de campinghouder praten over het hoe en wat en waar van dit product. Campingbaas weet het: in Schotland wordt het verkocht als ‘methylated spirit’. Ook weet hij waar: bij het schotse equivalent van een kruising tussen Gamma en Blokker. Iets met home erin. ‘Homebase’. Als ik tussen de modder en rotsige stenen van het wandelpad maneuvreer krijg ik een appje, hij heeft een nieuwe fles brandstof voor de Trangia gescoord. In de spiritus fles zit nog voor 1x koken. Later op Islay als ik hem naar de nieuwe fles vraag kan hij die nergens vinden. In zijn enthousiasme om mij deze foto te kunnen sturen heeft Ad zeer waarschijnlijk de methylated spirit op deze groene vuilnisbak laten staan…..

Het wordt die dag niet meer droog. Onze tent, zeker met het nieuwe luchtbed is erg klein. De camping heeft een poolruimte met stoelen een tv. Het is er droog en op de BBC is een razend interessant programma te zien over quarks en andere deeltjes. Met chips en cider erbij is het best uit te houden. Als ik me verveel ga ik rondkijken wat er in de andere ruimtes te zien is. Aan de overkant van het pad is de waskamer. Ik kom binnen en kijk verwonderd om me heen naar alle apparaten en andere mogelijkheden die de ruimte biedt. Twee vrouwen zijn bezig om de droge was uit een droger op te vouwen. Blijkbaar zag ik er verbaasd uit, en een v/d twee vraagt me;
“Is this your laundry?”.  Nee, die is niet van mij, ik leg uit dat ik gewoon ff kijk wat hier allemaal te zien en te doen is, en of ik het misschien wil gebruiken. Ze gaat verder met vouwen. Meer tegen zichzelf dan tegen de anderen zegt ze; “Some day someone will do this for me, I am sure,” en de andere knikt instemmend. Dan begrijp ik wat ze aan het doen zijn.
“Are you folding someone else’s laundry?” alsof ze elkaar al jaren kennen knikken ze eensgezind.
“By the way, my name is Alice” zegt ze tegen de andere vrouw.
“I am Kim”
Geweldig, ze kenden elkaar helemaal niet. En van wie de was was? Nobody knows.

Regen, Dunstaffnage Castle and the Grand Platter

Als ik woensdag morgen opsta is het droog. Ik ga net als gisteren meteen op stap. Wandelschoenen aan, rugzak om. Ik neem het naamloze weggetje dat de Gallanach Rd met de Glenshellach Rd verbind.

Dit heerschap kwam ik tegen op het naamloze weggetje. Kalmpjes ging hij verder met zijn ontbijt terwijl ik mijn camara te voorschijn haalde.

Dit heerschap kwam ik tegen op het naamloze weggetje. Kalmpjes ging hij verder met zijn ontbijt terwijl ik mijn camara te voorschijn haalde.

Steil omhoog gaat het over de heuvels en daarna langs Roseview Caravanpark, de camping waar we kampeerden toen we voor het eerst in Oban waren.

Aangekomen in Oban regent het. Mooi moment voor Koffie bij Costa. Gelijk ff de wifi gebruiken met mijn smartphone. Het lukt niet: zonder een ‘valid UK number’ kom je de wifi van Costa niet op. Mij zien ze daar niet meer. Mijn regencape is behoorlijk aan flarden, het materiaal is duidelijk niet bedoeld om vaker dan een keer gebruikt te worden. Bij een Sports Shop koop ik een degelijker exemplaar en 2 paar nieuwe wandelsokken en ik ga nog een keer proberen om Dunstaffnage Castle te bereiken.

Het pad vanaf Oban Beach naar Dunstaffnage Castle.

Het pad vanaf Oban Beach naar Dunstaffnage Castle.

Ik kom een heel eind. Ik weet waar het pad begint en ik ben nieuwsgierig om uit te vinden hoe het verder gaat. Helaas weer gaat het regenen. Ik negeer dat geruime tijd. Ergens bij een zalmkwekerij maak ik rechtsomkeert. Dunstaffnage Castle zal moeten wachten tot een andere gelegenheid.

Het pad was zonder meer erg modderig. De stenen bleken een uitkomst bij het het vermijden van de plassen.

Het pad was zonder meer erg modderig. De stenen bleken een uitkomst bij het vermijden van de modder poelen en plassen.

20160810_152006bIn de regen loop ik terug naar Oban. Ad vind ik in de Corryvreckan. Hij zat  daar ook te wachten of het droog zou worden. Het blijft regenen. Ach, wat kan een beetje regen schelen als je de ‘Grand Platter’ bij de ‘Oban Seafood Hut’ kunt gaan scoren? De dag ervoor waren ze op, vandaag willen we er op tijd bij zijn.

The Oban Seafood Hut

The Oban Seafood Hut

Een grand platter vol heerlijks uit de zee voor maar £27,50. Wat kan het dan nog schelen dat het regent?

Een grand platter vol heerlijks uit de zee voor maar £27,50. Wat kan het dan nog schelen dat het regent?

Lopen naar Oban en verder.

Gallanach Rd, Oban

Gallanach Rd, Oban.

Dinsdag is grijs en droog. Oban kennen we, we rijden blind naar de Co-op en als die midden in een verbouwing blijkt te zitten, hup net zo makkelijk door naar de Tesco. Echt gewandeld had ik er nog nooit, ik neem gelijk mijn kans. Geen andere plannen en het is droog, twee zaken die zo kunnen veranderen. Schoenen aan, rugzak mee en ik ben weg. Gallanach Rd loopt langs de camping naar de Zuidkant van Oban. Deze weg hebben we al vaker met motor en auto gereden. Nooit was mij opgevallen dat het weggetje zo smal is dat ik zelfs als voetpadder bij een passing point moet wachten om breed uitgevallen auto’s en campers voorbij te laten.

Ik had zo naar Kerrera kunnen varen

Ik had zo naar Kerrera kunnen varen.

Halverwege spot ik zelfs een veerpont naar Kerrera, het eiland aan de overkant. Ik had een boekje over wandelen op Oban. Op zich een leuk idee ware het niet dat veel beschrijvingen beginnen met:
“Rijd met de auto naar de parkeerplaats bij het strand voorbij punt X. ” Eerst autorijden is niet mijn stijl van wandelen. Te voet dus vind ik na een paar uur het begin van het wandelpad. Op dat moment begint het ook te regenen. Goed moment om terug te gaan Dunollie Castle, met wat doorlopen ben ik ruim op tijd voor een koffie & Brownie voor de rondleiding van 14:00. Een leuke gids verteld veel over de geschiedenis van de Clan MacDougall. De toren blijkt nog veel ouder. Wie of wat Ollie was is tot nu toe onbekend.

Dunollie Castle

Dunollie Castle

Uitzicht vanaf Dunollie Castle blijkt van strategisch belang.

Uitzicht vanaf Dunollie Castle was van strategisch belang.

Aan het eind v/d middag begin ik aan de wandeling terug naar de camping. Niet via Gallanach Rd. Mijn boekje vermeldt een pad hoog over Pulpit Hill. Volgens het boekje zou het op de borden staan ….. ik had het nog nooit eerder gezien. Zou dat zijn omdat we er te snel langsrijden? Ik ga braaf op zoek, tevergeefs. Gelukkig vind ik op andere aanwijzingen toch de trap naar boven. Als ik de woonwijk uitloop wordt het schilderachting mooi. Ik geniet van de uitzichten links en rechts van me. Enig minpuntje: volgens het boekje is het pad ‘slightly muddy’. Understatement van de eeuw. Ik ga hier en daar bijna kopje onder.20160809_190011

 

 

 

Koud boven? Best wel.

20160806_185811Edinburgh, zaterdag 6 augustus.  ’s Middagsnemen we de bus 11 de stad in. Mooi weer. Ik stop mijn fleece vest in mijn rugzak. Ad gaat gewoon in zijn eenvoudige t-shirt genoeg moet zijn, hij heeft het nooit koud. 21:30 gaan de hekken open en mogen we in de rij gaan staan, 22:30 begint onze voorstelling. Tot die tijd slenteren we door de stad. Het is er verschrikkelijk druk, het Edinburgh Festival is in volle gang. Aan het eind van de middag wordt het frisser, en als we om half zeven ergens op een terrasje zitten is het koud. Zelfs Ad heeft het koud en zit te rillen in zijn t-shirtje.

Ik voorzie dat het later op de tribune hoog op het kasteel nog veel kouder gaat worden. En wonder: Ad is het met me eens. We gaan op zoek naar een winkel waar een warm vest gekocht kan worden. De reguliere winkels zijn allang dicht. Aan het eind v/d straat achter de lange rij terrasjes vinden we een souvenir winkel. Een XXL hoodie past, die koop ik voor hem. 

Op dat moment wisten we nog niet dat wij op de 29e rij, erg hoog (het ging tot 31) zitten. Boven gierde er een stormachtige koude wind, met af en toe regen. Ik had mijn fleece vest aan met een plastic regencape eroverheen. Ad droeg zijn hoodie dankbaar. Het traditionele vuurwerk is door de brandweer verboden, te gevaarlijk! 2016-08-06 23.34.07

 

 

Het weer zat niet mee

IMG_8658Voorspelling voor vandaag: regen – regen – en nog veel meer regen. Toch zag het er nog stralend en zonnig uit toen ik opstond. Even overwoog ik een snel ontbijt naar binnen te proppen en meteen weg te wandelen. Maar ik ging natuurlijk gezellig met Ad ontbijten. Het werd snel donker en heftige regenbuien barsten los over Drymen. Van wind en storm was nauwelijks sprake. Ik besloot dat we Arran en Arran Whisky een herkansing moesten geven. Ik ging lekker mee met de auto.

In de haven bleek het verrekte winderig en de situatie ten aan zien van de overtochten was niet veranderd. Misschien ging er een boot. Misschien ook niet. De kans dat de boot daarna terug zou komen was nog kleiner. Daar konden we niet aan beginnen

Ik wilde het ‘Birds of Prey Center’ bij Loch Lomond bezoeken. Verrekte moeilijk te vinden. £ 8,- pp moest het kosten. Ik hoopte op een demonstratie van enig soort. Dat was er vandaag niet. 37 vogels in de kou in een hok, dat vond ik niet spannend.

Later in de auto kregen we een onverwachte opklaring over ons heen. Even had ik hoop dat ik toch nog een stuk van de WHW kon doen. Een akelige plensbui maakte daar een einde aan. Dan maar naar de Glencoyne Distillery. Ik was er nog nooit geweest.

151116 Kaart151116 Kaart-2Een van de redenen dat Ad graag naar een whisky tour gaat is dat hij het leuk vind om de gids vragen te stellen waar ze geen antwoord op hebben. Vandaag hebben we Pauline. Ze weet heel veel en een waterval van informatie over de ingrediënten en technieken kregen we over ons heen. Ad vroeg haar of ze wist waar de methanol bleef? Ze gaf wel een antwoord, maar het was geen antwoord. Tegen iemand anders vertelde ze dat ze voor moeilijk vragen op ‘Duncan’ kon terugvallen.

Ad was er niet tevreden met zijn antwoord en vroeg door.

“Oke, thats it!” zei ze. Ze gooide haar hoofd achterover en riep: “DUN-CAN!!” waarop Duncan the man himself de trap af kwam om haar van de lastige vragensteller te redden. Hij had een antwoord: volgens hem ontstond er nauwelijks methanol als er gebrouwen werd met barly (gerst).

 

The West Highland Way – van Drymen tot Balmaha

Drymen 133Gisteren kwamen we aan in Drymen. Het was zoals ik het mij herinnerde. Regenachtig, donker en de weg voor het hotel stond helemaal vol met auto’s. Ons opeltje hebben we gelijk netjes aan de achterkant geparkeerd.
Hier in het hotel is het kerstseizoen al begonnen. We hebben een mooie kamer. Groot, drie bedden en een zithoek. Dat de vloer van de gang gammel is en naar de kamer toe bol staat van de trapjes kan ons niet deren. Dat alle branddeuren open staan met een stukje hout eronder vind ik al minder…….
Vanmorgen zag het weer er goed uit. Droog en de zon kwam af en toe een beetje waterig tussen de wolken door gluren.
Om 9:00 liet ik me door Ad afzetten op het punt waar het voetpad van the West Highland Way de A811 kruist.
Opgewekt begon ik aan mijn tocht. Binnen 50 meter zag ik dat er runderen op mijn pad liepen. Daarvoor had ik ze ook al gehoord. Ze hadden ‘loeiende’ honger en werden bijgevoerd. De boer was bezig nog wat domme achterblijvers van het weiland rechts van het pad naar het weiland links van het pad te sturen. Bij een kalf heb ik geholpen om het dier uit te leggen waar zij heen moest. Ik had geen laarzen aan, verder helpen zag ik niet zitten. Ik klom over het hek over het pad en ging verder.  Ergens voor Conic Hill zou ik volgens de kaart kunnen kiezen voor over of onderlangs de heuvel. Ik was al halverwege de heuvel toen ik mij realiseerde dat ik dat punt duidelijk gemist had.

Mijn eerste glimp van Loch Lomond

Mijn eerste glimp van Loch Lomond

Opgewekt ging ik verder. Het weer was goed, droog en niet koud en niet veel wind. Op dat moment ging mijn telefoon. Ad vertelde dat het weer hem niet meeviel, hij wilde met de boot naar Arran, de kans dat volgende boot naar van Ardrossan naar Brodick zou varen was 50% en de kans dat hij vandaag terug zou keren was 5%. Het leek hem geen strak plan.

Ze keken niet op of om

Ze keken niet op of om

Opgewekt ging ik verder. Ik was bijna boven leek het, de weg verdween links achter de top. Inderdaad, opeens kreeg ik weer weids uitzicht over Loch Lomond. En realiseerde ik me dat ik blijkbaar daarvoor aan de luwte kant van de heuvel gelopen had. Een vrij sterke wind gierde me om de oren dwars door mijn wollen vestje heen. Ook ging het pad opeens vrij steil naar beneden. Had ik al verteld dat ik hoogtevrees heb? Ik verwisselde mijn wollen vestje voor de betere jas die ik in mijn rugzak had. Wat minder opgewekt ging ik verder. Zonder aandacht voor het weidse uitzicht concentreerde ik me op de stenen op het pad onder mijn voeten.Drymen 156

Gelukkig werd het na paar adembenemende stukken wat minder spannend. Of ik raakte eraan gewend dat kan ook. Iets voor enen kwam ik in Balmaha aan. The Oak Tree Inn (daar waren we al eens geweest) ging ik voor een kopje koffie. Bij de bushalte bleek dat ik meer dan een uur moest wachten. Ik had nog lang niet genoeg gewandeld. Ging ik lopend over de B837 terug? Het was nog geen 10 km, wellicht was ik eerder terug dan de bus?

Het lukte bijna. Het ging regenen. Eerst een licht onbetekend regentje. Gaande weg werd het sterker en bleek het een goed idee dat ik een paraplu bij me had. Bij de laatste bushalte las ik dat ik nog maar 4 minuten voorliep op de bus. De regen kwam inmiddels met bakken naar beneden. £1,- koste het laatst stukje.

Drymen 160

Bushaltes zijn heel geschikt om even te schuilen.

Ik ga voor het eerst linksrijden……………….. levensgevaarlijk!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

(21/8/05) Op zondag verlaten we the Lake District. Het kamperen was er goed maar we nemen ons ook voor daar nooit meer op een zonnige zaterdagmiddag op de bonnefooi een camping te zoeken. Richting Scotland maken we die dag flink wat kilometers. Als Ad het rijden zat is maak ik mijn debuut met links rijden en dat gaat best goed! In het servicestation vindt Ad een betere kaart. Mooi groot en heldere opmaak, meer details en dat voor maar £ 3,-. Lees verder