Te vrekkig kan dat? (Ja)

Ik hou niet zo van de meer-meer-meer mentaliteit van vandaag de dag. Ik heb fam. leden bij voorkeur de alder-alder-nieuwste iPhone willen, of bij nieuw aangeschafte spullen altijd de (hoge) prijs vermelden. Duurder is bij hen beter natuurlijk.

Echter het andere eind vh spectrum heb ik ook meegemaakt. Lang geleden, in de vorige eeuw ben ik op reis geweest. Met partner, paard en woonwagen en hond. Samen met een andere woonwagenreiziger met zijn partner, kind en zijn paard.

De vrekkigheden van de andere twee grensden aan het ongelooflijke. We kregen onderweg wel eens eten en groenten van moestuinders. Prima, dat aten we meestal met smaak op. Op een dag kregen we een erg grote courgette. Wat ik niet wist is dat als courgettes te ver doorgroeien ze van structuur veranderen en dat ze daar bepaald niet lekkerder van worden.

Twee dagen had ik er uitgebreid van gekookt en waren we op een kwart van het monster. Zelf was ik helemaal klaar met het vieze ding, en wilde ik wat anders koken. Nee, dat kon niet. En driestemming (ja reisgenoot P. was het met ze eens) kreeg ik te horen dat we hem he-le-maal op gingen eten. Scheelde weer geld……. balen! Echt hij was heel slap, smaakloos structuurloos niet lekker. Volgens het andere stel was dat juist lekker natuurlijk. Afijn, die nacht….. het was geen opzet ik had het niet gedaan…… de paarden stonden elke nacht aan een ketting van 8 m of zo en dan aten ze alles binnen hun cirkel op. Het was mijn partner die Zodielia, mijn fjord de plaats voor de nacht gegeven had. Hij had niet gezien dat net wel bij onze eetplek kon. Bij de gebruikte voorraden en de koelbox en zo.

AL-LES had Zodielia opgegeten. Flink wat appels, tomaten, een brood, anderhalve kilo suiker (ik had het blik net bijgevuld) en ………. gzd de courgette. Alleen aan het netje vd knoflook kon ik zien dat ze er wel haar tanden ingezet had en ze vervolgens weer uitgespuugd had.

Kijk, ik was vooral opgelucht, hahaha! Ik kreeg nog wat zure reacties van het andere stel. Waarom ik het niet gehoord had die nacht? En waarom had ik niet ingegrepen? Echt eerlijk waar, ik heb geslapen en niets gehoord.

 

Update: van de Vrekkenfaceboek groep kreeg ik later DE tip over wat ik met de courgette had kunnen doen: soep maken! Inderdaad dan had ik het ding in een keer in de pan kunnen hakken.

Het paard van Sinterklaas?

Zaterdag 16 november 1996

De traditionele Sinterklaasintocht was die zaterdag in november aan mij voorbij gegaan. Mijn zonen, een 7-jaar-oud en gelovig, een 10-jaar-oud en al van zijn geloof gevallen, waren bij hun vader in het verre Limburg. Het was een prachtige zonnige
novembermiddag. Net als vandaag.

Ik was zoals vaak op zaterdagmiddag met mijn Fjord Zodielia gaan rijden in het Bennekomse bos. Voor wie het nog niet weet, Lees verder

De geboorte van Jarno, een Fjordenveulen.

 

 

scan0005

Foto: Eef van Otterlo V.l.n.r. Henny, Quarai, Zodielia en Reisgenoot P.

Beide paarden moeten in het houtslepers bedrijf van P. en compagnon Henny hard werken. Hieronder zijn ze hard aan het werk aan een klus waar de bomen iets te zwaar bleken te zijn, per boom moeten er twee paarden ingespannen om de logge stukken hout naar het pad te slepen.Zelf zwanger en met erg dikke buik hou ik haar vast als de hengstenhouder langs komt. Het jaar erop krijgt ze een prachtig merrieveulen, Hananja. Een paar weken later krijgt ook Quarai een merrieveulen, Victal.

Wauw dat gaat beter dan met de geiten. Een geit was jarenlang moeilijk drachtig te krijgen,  een andere ontsnapte en liet zich dekken door foute bok. Geitjes/bokjes verhouding is ver in het voordeel van de bokjes, 80% schat ik.
Ik bel de hengstenhouder om Zodielia weer te laten dekken. Dat gebeurd en ook het afslaan gaat goed.

Maarre voorjaar ’88 geen veulen! Zucht. Als het niet lukt krijg je ƒ100, – korting op het dekgeld van ƒ300, – en ik maak er gebruik van. Voorjaar ’89 is Zodielia duidelijk drachtig. Samen met onze andere fjord Berlinda werkt ze hard in het bos als houtsleperspaard en, zeer ongebruikelijk voor fjorden, er zit geen grammetje vet teveel op de dames. Goed is te zien dat Zodielia aan de rechterkant veel dikker is dan Berlinda.

Eind mei zal het veulen geboren worden. Meermalen per dag loop ik even naar ze toe om te kijken of alles goed is. Er lopen dan 3 paarden in de wei, Zodielia, Berlinda en Marva, een groot Belgisch trekpaard.
Op een avond zit ik een brief te schrijven. Opeens denk ik:

“Zodielia! Ben ik er vandaag al geweest? Nee nog niet”

Meteen doe ik mijn laarzen en jas aan en loop naar het weiland achter ons huisje. Feitelijk zijn dat twee grote lange stukken weiland naast elkaar. Met in het midden een sloot en halverwege die sloot een dammetje als doorgang. In tijden van overvloed kan die doorgang afgesloten zodat paarden en/of koeien maar in een weiland kunnen grazen, en het gras in het andere kan groeien.

Het is mistig en donker en ik heb geen idee waar ze lopen. Ik roep en er gebeurt niets. Systematisch loop ik het linker weiland helemaal rond. Geen paard te vinden. Ik loop de doorgang door naar het rechter weiland en loop linksom langs het schrikdraad weer rond. Tot ik achterin ben. Daar hoor ik (ik kan haar niet zien) dat Marva er snuivend heen en weer draaft. Ze is opgewonden maar waarom? Ik zoek verder en ga langs het laatste stuk schrikdraad terug richting de straatkant.

Als ik bijna bij het eind ben zie ik in de mist een lichte vlek opdoemen. Dichterbij splitst de vlek zich in twee fjordkleurige gestaltes, nog dichterbij zie ik Zodielia en Berlinda zusterlijk en kalm naast elkaar staan, nog dichterbij zie een klein fjordkleurig vlekje in het weiland liggen.
Het veulentje is nog maar net geboren en wankel staat de kleine op. Op de tast kom ik erachter dat het een hengstje is. 1989 is het jaar van de J, ik noem hem Jarno.

Arme Marva wilde er dolgraag bijhoren maar ze is gloednieuw in de groep en de fjordendames tolereren haar niet. Ook al is ze in omvang en gewicht bijna twee keer groter, ze laat zich wegjagen. Ongeveer drie maanden lang is Zodielia zeer beschermend/bezitterig naar haar veulen toe. Van de ene op de andere dag is dat afgelopen en laat ze hem los en is Jarno veel te zien bij Marva die hem helemaal geweldig vind en ook veel meer tolereert. Jarno bijt de dames in zijn speelse hengstengedrag en de fjordendames zijn daar heel snel klaar mee.scan0004
Marva, Jarno, Berlinda en Zodielia. Aan deze kant van het schrikdraad Jos(3)

Er staat een paard in het bos

Het moet in ‘87 geweest zijn. Ik woonde samen met Paul en ons zoontje Joris van één in het het buitengebied tussen Lunteren, Barneveld en Wekerom. Officieel was het Lunteren, gemeente Ede. Voor de telefoon hoorden we bij Barneveld. Buurman Boer Kattenbroek aan de overkant hoorde bij Wekerom en als we Job de huisbaas aan het eind van de straat belden moesten we eerst het netnummer van Lunteren draaien. Paul werkte als houtsleper in het bos. Hij sleepte met Zodielia en Berlinda onze Fjorden de omgezaagde bomen naar de rand van het perceel. De andere bomen in het perceel die bleven staan en maakten het onmogelijk om met een tractor of anderszins deze klus te klaren. Paul nam vaak zo’n klus aan om die met Zodielia en Berlinda in het bos naar de rand van het pad te slepen. Vanaf daar konden de boomstammen worden opgehaald voor de papierfabriek.

“Hij had een flinke klus in de buurt van Apeldoorn. De bomen waren niet te zwaar, hij kon het met één paard tegelijk aan. Toch nam hij ze allebei mee zodat ze afgewisseld konden worden.
Ik was thuis met onze kleine Joris, Max de hond, de geiten en het huishouden. Geen wasmachine, geen auto (en ook geen rijbewijs) om snel meer naar het dorp te rijden. Een houtkachel, een moestuin, ik had mijn handen vol.

Op een dag kwam er politie het pad op gereden. Twee agenten stapten uit en keken eens rond voor ze binnen kwamen en hun vraag stelden:

“Of wij een Volvo hadden kenteken zus emme zo? En een trailer en een klein paard?”

“Ja” antwoordde ik.

Ze hadden een melding uit Apeldoorn dat er in het bos al dagen lang een trailer stond met een vastgebonden paardje er bij. Met hooi en water? Toch was toch vreemd, want het stond het maar zonder dat er iemand bij was.
Ik begreep het meteen. Paul was inmiddels zover met zijn klus dat hij buiten gezichtsafstand aan het werk was. Ik verteld hoe het zat en dat Paul, Berlinda en Zodielia elke avond thuis kwamen. Dat hij de beide paardjes afwisselden omdat het voor hen zwaar werk was en dat ze dus om beurten stonden uit te rusten.

Toen begrepen ze de vreemde opmerking die politie Apeldoorn aan de melding toegevoegd had.

“Het paardje staat erbij alsof het de normaalste zaak van de wereld is!”

scan0002