Onderweg naar Morton Hall Edinburgh

20160805_080454vrijdag 5 augustus
In de nacht moet ik piesen. Ik zie een zwarte labrador duidelijk op zoek naar eten. Bij de camper van de buren is hij druk bezig met de voerbak van de buurhond. Later vraag ik de buren of er misschien nog hondenvoer lag? Nee, dat was onmogelijk buurhond liet nooit iets over. De zwarte lab liet via het hondenrondje verder. Hij leek lief. Geen baas verder te bekennen.
20160805_080236Bij opstaan regent het. Tussen de buien door met de spiritus brander koffie gemaakt. Humeur van Ad is onder nul. In Dunbar gaan we voor een koffie en ik scoor er een BLT sandwich bij. In de bibliotheek Oban geprobeerd het e-mail account van Ad te deblokkeren. Tevergeefs.

We hadden kaartjes voor de Edinburgh Tattoo. Ad had thuis iets gezien op youtube en moest en zou er heen. £45,- pp kon hem geen ruk schelen. De rest van de vakantie hebben we er omheen georganiseerd. Dwz, hij vond op Internet een stadscamping in Edinburgh, Morton Hall en, helemaal op dreef reserveerde en betaalde 2 nachten van te voren. Zaterdag gingen we naar de Tattoo, vrijdag gingen we naar de camping. Ver was het niet vanaf Dunbar. In de buitenwijk stond de camping zowaar duidelijk aangegeven op de borden.

https://lothianbuses.co.uk/timetables-and-maps/timetables/11
Hoe moesten we vanaf de camping de binnenstad bereiken? En nog veel belangrijker hoe kwamen we zaterdagnacht weer terug? Receptie gaf ons een folder met de dienstregeling van lijn 11. Die ging langs de camping de stad in en weer terug. We gingen het meteen uittesten. De bushalte voor de ingang van de camping was van de bus uit de stad. Maar de halte aan de overkant was niet te zien. Er was ook een groepje blondjes op weg naar een feest, uniform in zwarte rok, witte bloes en een roze sjerp. Volgens hen moesten we rechtsaf, een van hen had het gevraagd. Zeker 1½ km verder nog steeds geen bushalte. Wij hadden normale schoenen aan maar de meidenparty liep op wankelhakjes. Ze gingen steeds langzamer. Zelfs Ad liep ze eruit. Eindelijk kwamen we een andere voetganger tegen. Ja, inmiddels konden we beter doorlopen zei hij, maar vanaf de camping was het linksaf 200 m rechtsaf 2 km. Eindelijk kwam de bushalte in beeld, de meidengroep (van ± 40 jr.) hadden we al achter ons gelaten. Yes en toen de bus. Vanwege de overvallen kun je als je contant betaald alleen gepast betalen en je geld verdwijnt gelijk in een of andere ingebouwde kluis bij de chauffeur. Hij doet er niets mee. £1,60 pp bracht ons in de stad.

Het Edinburgh festival was in volle gang. Twee keer dachten we dat we de rijen voor de Edinburgh Tattoo ergens zagen maar stonden mensen voor een ander feest in de rij. Het was ff zoeken voor we de juiste plek gevonden hadden. Verder vragen leverde op dat er nachtbussen gingen, elk uur vanaf het moment dat de reguliere bussen niet meer gingen. Wauw! Alles in kannen en kruiken.
Terug op de camping regende het. Goede reden om in het restaurant naast de camping te gaan eten. We hadden geen grote trek. Ad zag op de kaart dat ze een grote en een kleine Fish & Chips verkochten voor £ 5,95. Dat bleek nog een hele hap.
Toetje: whisky bij de tent.

The John Muirs Way – met de trein terug. (lang)

Do 4 augustus Dunbar.

20160804_091909bVanaf het moment dat we Dunbar als eerste bestemming in de planning opnamen wist ik dat het een stuk van het John Muir pad wilde gaan lopen. Via de Wandelwinkel in Deventer had ik de kaart gescoord. Officieel begin van de John Muir Way (niet te verwarren met het John Muir Trail; dat ligt in het Yosemite National Park in the States) voor het John Muir’s Birthplace. Dat moest makkelijk te vinden zijn.

Donderdagmorgen vroeg vertrok ik met motor naar station Dunbar om daar op het station te parkeren. Handig als ik later met de trein terug kom. Op de camping begint het gelijk al goed, de slagboom gaat niet open. Ook niet als ik Suuz op de standaard zet en vanaf de andere kant de code intik. Rotding! Het is nog erg vroeg. Ik sta net te kijken of een zijopening van het hek breed genoeg is om mij met motor en al door te laten als een van de parkassistenten wakker wordt en komt helpen. Hij krijgt de boom ook niet in beweging en ook zijn idee is dat ik via het veld er langs rij. Ik ben net aan het maneuvreren over het natte gras als de #@!boom toch open gaat.

Het logische en eenvoudige idee om in Dunbar bij het station te parkeren gaat niet door. Ondanks de borden kan ik het station niet vinden. Dan maar op een andere parkeerplaats dichtbij. Vanavond vind ik Suuz wel weer.

Voor het John Muir’s Birthplace House staat niets wat het begin van een wandelpad aangeeft. Ik weet welke kant ik op moet en gelukkig staat er op mijn kaart een kleine uitlichting van Dunbar. Zo weet ik met veel gepuzzel het begin te vinden. Het eerste bordje is voorlopig ook het laatste. Ruim drie kwartier volg ik op goed geluk een pad langs de golfbanen. Aan het eind spreek ik een lokale wandelaar met hond aan met de vraag of hij weet of ik nog op het J.M. pad loop. Gelukkig, ik loop nog goed. Het is heel mooi wandelen tussen strand, duinen en golfbanen. Eerst veel uitzicht op de Bass Rock, later kwam N.Law, een steile punt bij North Berwick in beeld. Heel af en toe zag ik een bordje. Veel keuzes heb ik op de gok gemaakt. Een keer ben ik terug gelopen.

20160804_101404b

Scouts in Schotland. Net toen ik langs kwam werden ze geïnspecteerd.

Tegen het middag uur kwam ik in East Linton. Koffie dat wilde ik. De weg kwam in het plaatsje op een T-splitsing uit. Links of rechts voor het centrum. Ik koos rechts. Nee voor koffie had ik de andere kant op gemoeten vertelde een man aan wie ik het vroeg. Hij was ook onderweg naar het centrum. Waar of ik vandaan kwam?
‘From the Netherlands’.
‘Where in the Netherlands?’
‘Zwolle’ antwoorde ik in de verwachting dat hij er nog nooit van gehoord zou hebben.
Yes, Zwolle kende hij.
‘YOU know Zwolle??’ antwoorde ik stomverbaasd.
‘They have a footballclub!’ was zijn simpele verklaring.
Tsjonge jonge. Dankzij PEC staan we op de kaart.

De koffie met Brownie ging er bij mij goed in. Het was mijn eerste bakje koffie van die dag. Ik had gehoopt op horeca onderweg….. tevergeefs. De Co-op verkocht een Sandwich Shrimps & rocket salad met een scherp fris citroenachtig sausje ertussen. Subtiel en lekker!

In de verte N.Law. Een vulkaankegel in North Berwick

In de verte N.Law. Een vulkaankegel in North Berwick. Langzaam maar zeker kwam ik dichterbij.

Een keer ben ik echt verkeerd gelopen. Een bord aan een B-weg stuurde me links af. Het hekje in de muur eronder zag ik over het hoofd en ik liep eindeloos te zoeken naar het pad rechtsaf. ± 1km verder ging ik weer terug. Het pad liep achter de muur!

Dit hekje had ik in eerste instantie niet opgemerkt.

Dit hekje had ik in eerste instantie niet opgemerkt.

In de middag liep ik beter door. ’s Morgens had ik uitgerekend dat ik tussen 5 en 6 uur in North Berwick kon zijn. N. Law werd langzaam steeds groter. 20160804_151212
20160804_15452315:45 liep ik langs de toegangsweg naar de top van de N.Law (een vulkaankegel van 187 m hoog) aan de rand van North Berwick. Ik liet de bordjes voor wat ze waren en ging meteen op zoek naar het trein station. North Berwick heeft een kopstationnetje de vertrekkende trein heeft maar één richting: Edinburgh. Ik was van plan het volgende stationnetje, Drem over te stappen op de stoptrein naar Dunbar. Op de kaart leek het heel simpel.
Ik vertelde dit alles aan de conductrice en ze ging aan het werk met haar kaartjescomputer. Het duurde lang. Erg lang. Ze kwam er niet uit. Toen moest eerst de trein vertrekken uit North Berwick en andere passagiers van een kaartje voorzien worden. Bij mij terug ging ze verder met het gevecht met haar kaartjescomputer. Volgens de computer moest ik naar Edinburgh Waverly want op Drem stopte geen trein die ook naar Dunbar ging. Op Edinburgh kon ik wel met de stoptrein naar Newcastle en bij Dunbar uitstappen. Prijs: £16, -! Dat vond ze voor de afstand North Berwick – Dunbar te gortig. Ik ook ze liggen op loopafstand van elkaar….. ik mocht gratis naar Edinburgh Waverly en daar moest ik een kaartje naar Dunbar kopen.
Oké!
Bij het uitstappen op Edinburgh liepen de passagiers in een controle fuik. Iedereen die nog geen kaartje had moest achteraan aansluiten. Met de houding van de NS in het achterhoofd werd ik daar niet vrolijk van. Zou het een probleem zijn dat de conductrice me zonder kaartje had laten reizen? Wat opviel was dat er geen onvertogen woord viel. Veel mensen hadden geen kaartje. Na opgave van reisbestemming kocht men een kaartje, rekende af en liep verder. De kaartjes verkoopster bij wie ik aan de beurt was zelfs heel blij dat ik gepast met veel losse ponden afrekende. Pfeww! Hoefde ik ook niet meer te zoeken naar de kaartjes loketten. Nu nog het perron zien te vinden waar de trein naar Newcastle vertrok. Perron 19. Ik had zelfs nog tijd om bij de Costa een koffie te scoren.20160804_171929

Op het perron verscheen later een man met een trom. Niet echt met een trom, maar wel duidelijk roepend en uitleggend dat we verkeerd stonden. Het was niet zomaar een trein die eraan kwam, maar de Caledonian Sleeper*) naar London Kings X! Zo verschrikkelijk lang zou die zijn dat de ‘gewone’ reizigers achter hem aan moesten lopen een flink eind verder op het zelfde perron. Oké, zolang ik maar in Dunbar uit mocht stappen? Tuurlijk, dat was het eerste station waar de trein stil zou staan.
20160804_175626bZonder problemen kwam ik in Dunbar aan. Mazzel dat ik vanmorgen met motor het station niet gevonden had, op het station moest betaald geparkeerd worden. Nu moest ik 5 min verder lopen naar de gratis parkeerplaats.

±18:00 was ik weer op de camping. Weer met motor heb ik Indian Take away gehaald. Een Saag Lamb met 2 naan broodjes erbij. Het was heerlijk afgezien van de naan die vooral droog en smakeloos was.
Toetje: Whisky bij de tent.

*) die hadden we de afgelopen jaren al eerder gezien o.a. in Fort William waar hij vertrekt. Een van onze nog uit te voeren reiswensen zijn om met openbaar vervoer naar London te reizen en vanaf daar met de Caledonian Sleeper naar Schotland te reizen. We zijn al eens eerder met het ov door Schotland getrokken en dat was fantastisch!

Dunbar

Met Passing Point.

Met Passing Point.

Ad reed er zo naar toe. De laatste afslag vanaf de A1 was wat tricky. We zagen het bord laat, ik moest flink remmen. Voor me zag ik hoe Ad naar rechts(!) keek voor hij in de slipstream van een andere auto de rechter rijbaan overstak. Ik stond stil op het voorsorteer vak en realiseerde me dat ik naar links moest kijken om te zien of de weg vrij was. Niet dus. Het duurde even voor ik kon oversteken.

Na het razen over de A1 heeft het single-lane-weggetje naar de camping een hoog “weg‑van‑de‑snelweg” gehalte. Schitterend duinlandschap. Het langzame rijden waarbij je bij ieder passingpoint moet wachten op de tegenligger die eerst komt heeft een rustgevend effect.

Over koken op de camping hebben we de volgende afspraak: bij droog weer draai ik op de Trangia iets simpels, bij regen halen we ergens eten. De aankomst dag in Dunbar was het mooi weer. wisselend bewolkt en droog. Bij een van de twee Co-op winkel die het klein plaatsje rijk was haalde ik een zakje gare rijst, Co-op Tikka Massala en een pakje worstjes. Thuis had ik de Trangia al getest. Het duurt heel even voor hij warm is, daarna gaat het hard.

Na enige tijd kunnen de andere ingrediënten erbij;

Toetje: Whisky bij de tent.

The Light House Café

IMG_0783

2006 een cappuccino jaar.

Wo 3 augustus ‘16
Km:68.791,4

Ik weet nog dat het in 2002 was. X-shoppen in Newcastle. Ad vroeg of mij dat leuk leek. Vast wel. Ezra (4) ging bij Opa en Oma logeren. De auto mee op de boot was een fractie duurder dan parkeren in IJmuiden, auto ging mee. Braaf zijn we de hele dag echt gaan shoppen in het saaie winkelcentrum van Newcastle. Dat hebben we daarna nooit meer gedaan. Ik hou helemaal niet van shoppen en wat de Britse winkelcentra te bieden hebben is nog veel oninteressanter dan de winkels thuis.
We hadden het geweldig! Zoals alles leuk is als je het als dolverliefd stel samen doet. Slapen op de boot beviel me ook gelijk goed.
De volgende dag sloot ik aan bij de slaperige zwijgzame mensen die stonden te wachten voor een koffie en een broodje. Starend naar buiten, naar de grijze zee. Ik was hooked. Hoe mooi zou het zijn als dit een routine zou worden. Ik wist het, dit wilde ik vaker doen.

Soms komen wensen uit. ik moet even opzoeken hoe vaak *) we met DFDS gevaren hebben. Op de pc staat een spreadsheet waarop ik dat bij hou. Deze vakantie is de 21e keer dat we naar Schotland gaan. Soms gaan we met P&O over Hull, heel soms met het vliegtuig.
Land is in zicht, al uren. Blauw en stralend met hier en daar een wolkje. Volgens mijn weer app regent het in Newcastle! We zien wel. Eerste doel: Dunbar

*) 18 keer. Niet altijd naar Schotland, DFDS heeft Duinkerken – Dover over genomen.

Onderweg – IJmuiden

The Princess Seaways.

The Princess Seaways.

Di 2 augustus 2016 – km stand 68.489,4
Ongeveer 12 uur hadden we alles ingepakt. Ik had het al dagen lang klaar staan, voor Ad was het last minute werk. Op Google Earth had ik de route naar IJmuiden goed bekeken voor het geval ik Ad kwijt zou raken. Vanaf knooppunt Velsen konden we de borden IJmuiden volgen daar na zou het een makkie moeten zijn. Zeker nu de Velsertunnel gesloten is. Kan ik daar ook niet per ongeluk inrijden*).
Het liep anders. De afrit naar de A202 was er niet volgens Ad en via Velsen zijn we naar IJmuiden gereden. Fijn om ruim een uur reservetijd te hebben.
Wat heel gaaf is zijn de meekleurende brillenglazen. Ik ga met maar één bril op reis. Op de motor is het extra handig. Voorheen werd het voor mij erg donker als de zon achter de wolken verdween. Nu kan ik ook zien dat er nog heel veel uv-licht door de wolken komt. We stonden met donkere brillen in de motregen tussen de andere motorrijders te wachten.
Aan boord ga ik vaak voor een koffie met cinnamon roll halen in de Lighthouse café. Geen cappuccino meer. Aan boord bij DFDS betekent dat een slappe bak warme melk met een vaag koffie aroma. Ik vraag om zwarte koffie, die raakt het plekje beter. 
 
20160802_160418

*) ooit met de auto zat ik achter het stuur onderweg naar IJmuiden. Of ik lette niet op of de TomTom gaf het niet goed aan maar tot verbijstering van Ad reed ik zo de Velsertunnel in……. Verkeerd!

Geen vlees, wel vis.

IMG_9042.JPG

Wat zullen we eten is elke dag weer de vraag. Koken vind ik leuk en ik zie het als een uitdaging om het alle mee-eters naar de zin te maken. Verder wil ik zelf ook lekker vinden en moet het gezond zijn. Met veel groente dus. Zoon#2 is voor een paar dagen naar ons in het Noorden afgereisd. Eerst had hij niet zoveel wensen, vond hij het al heel wat dat er voor hem gekookt werd. Thuis moet hij het zelf doen. Woensdag hadden we taco’s, donderdag tagliatelle & Bolognese saus. Lasagne leek hem ook wel wat. Maar zonder gehakt. Lees verder

Geen vlees geen vis geen plant …… wat dan?

IMG_8981Vlees smaakt mij steeds minder goed. Daar zijn diverse redenen voor. Een is dat het gewoon niet uit kan met die ene planeet waar we met zijn allen op leven. Al die varkentjes opgepropt in een stal knagen ook aan mijn geweten. Wat eten we dan? Een bordje bonen met wat gebakken uien kan genoeg zijn ….. maar het lijkt mij niks. Het idee van vandaag kwam van Ad. Hij wilde een gevulde portobello. Vier exemplaren had ik een ovenschaal aangevuld met een paar grote kastanje champignons. Die bleken zeker zo lekker, niet zo duur. Vandaag heb ik het recept geperfectioneerd met een halve Kg Kastanjechampignons.

Ingrediënten
500 gram grote Kastanjechampignons
300 gram verse spinazie
2 uien
Een paar teentjes knoflook
Een verpakking Boursin
 IMG_8968

Snipper een van de uien en een teentje knoflook. Smoor het in roomboter en als de uien glazig worden de spinazie toevoegen en met wat zout laten slinken. In een zeef laten uitlekken en het vocht er goed uitdrukken.IMG_8972.JPG

De 2e ui en de rest v/d knoflook snipperen. Haal de steeltjes uit de champignons en smoor die samen met ui en knoflook in wat roomboter in een koekenpan. Zachtjes gaar laten worden en af laten koelen.

Leg de paddenstoelen op hun hoedjes in een ovenschaal. Niet iedereen bij ons waardeert spinazie (ik begrijp het ook niet) dus ik vul een deel van de hoedjes met spinazie. Met een vork en een lepel trek ik een plukje spinazie uit het vergiet en draai het op mijn lepel tot een klein nestje. IMG_8975.JPG

IMG_8977In het keukenmachientje gaan de gaar gesmoorde uien/knoflook/steeltjes. Een paar grote scheppen Boursin erop en wat verse peterselie. Dit mengsel verdeel ik over de rest van de hoedjes. Een klein toefje geraspte Gouda maakt het af. IMG_8978

 De oven moet voorverwarmd zijn op 200°C – 15 minuten mogen ze erin.. Van de spinazie die over was maakte ik met wat pijnboompitten, goudse kaas, teentje knoflook, een schep Boursin en een scheut olijfolie een heerlijke pesto die zelfs door de spinaziehater gewaardeerd werd.

IMG_8980

 

Zelf maken: Granola

IMG_8849Zoonlief eet graag Cruesli voor ontbijt. Maar; er zitten altijd rozijnen in. Ez heeft een verschrikkelijke hekel aan rozijnen. Die moeten er eerst met één voor één uitgevist worden. Cruesli bevat veel suiker. Het lijkt wel snoep zo zoet is het. Wachtend in een ziekenhuis wachtkamer vond ik een heel simpel recept om het zelf te maken. Dan heet het anders: Granola. Prima. Thuis ging ik meteen aan de slag met de ingrediënten die in mijn keukenla vond. Havervlokken, een zakje gemende noten, en honing.

De noten waren wat slof maar kwamen heerlijk krokant uit de oven. Het kreeg direct de ‘Thumbs up’ van mijn zoon. Geen rozijntjes echt geweldig en de afwezige suiker werd ook niet gemist. We zijn 1½ jaar verder en ik heb ‘recept’ verder ontwikkeld. Zoonlief weet nu dat hij pinda’s, Pekan noten, amandel en kokosschaafsel niet waardeert. Wel cashew noten, paranoten, hazelnoten en hele amandelen.

De verhoudingen die ik hieronder aangeef komen uit mijn duim.
300 gram Havervlokken
100 gram gebroken lijnzaad
50 gram Cashewnoten ongebrand en ongezouten
50 gram Paranoten ongebrand en ongezouten
100 gram Pijnboompitten/zonnebloempitten/pompoenpitten gemixt
50 gram Tahin Sesampasta
75 gram vloeibare Honing
Oven voorverwarmen op 170°C. Ik meng alles in de weegschaalschaal. Goed mengen. Op ovenbakplaat leg ik een vel bakpapier. Daar stort ik het mengsel op. Midden in de oven, ± 13 minuten roosteren.

IMG_8863bIMG_8872b

Af laten koelen en in een afsluitbare doos doen. Voor hen die wel van rozijnen houden, als de Granola afgekoeld is kunnen de rozijnen en gedroogde appeltjes erdoor.

Granola Gewicht  Prijs  Per Kg Gram  Prijs
havervlokken (Jumbo) 500  € 0,39  € 0,78 301  € 0,23
Gebroken lijnzaad (Zonnatura) 400  € 1,80  € 4,50 101  € 0,45
Cashewnoten ongebrand (Lidl) 200  € 2,49  € 12,45 55  € 0,68
Paranoten ongebrand (Lidl) 200  € 2,49  € 12,45 55  € 0,68
Honing (Jumbo) 450  € 1,39  € 3,09 87  € 0,27
Tahin Sesampasta (Jumbo) 290  € 2,39  € 8,24 51  € 0,42
Pijnboompittenmix (Jumbo) 100  € 1,59  € 15,90 50  € 0,80
 Gewicht 700
 Prijs per Kg  € 5,06

IMG_8878

 

Drymen – Glencoyne

Aan het begin van het traject Drymen - Milngavie

Aan het begin van het traject Drymen – Milngavie

±7:15 loop ik door de regen naar de Lounge, ik zie mijn wandelplannen in het water vallen. Terwijl we ontbijten (heerlijke broodjes met zalm en kaas en uitstekende koffie) klaart het op. Ik wil een stuk van de WHW (West Highland Way), nu naar het zuiden. Ik weet waar het pad de Stirling Rd kruist. Na een km of 10 komt het pad vlak langs de Glencoyne Distillery. Daar spreken we af. Ik reken dat het een uur of twee lopen is. Met een uur extra reserve spreken we af om 12:00
Als Ad er om 13:00 nog niet zou zijn ga ik gewoon weer terug naar Drymen. Waarom niet bellen? Andere jaren konden wij malkander simpel opbellen. Nadat deze zomer in Wales de provider van Ad (Telfort) elke medewerking weigerde, is het deze vakantie mijn mobiel (T-Mobile) aan de beurt. Ik kan niemand bellen.
De route gaat gelijk dwars door een (nat) weiland en dan langs diverse kronkelige weggetjes.

20151114_102919
±11:00 Wordt het pad alsmaar natter met veel grote plassen op het pad. Op mijn telefoon zie ik dat Ad mij gebeld heeft. Terugbellen blijft hopeloos.
± 11:20 Begint het te regenen en kruist het pad de A81 bij de ‘the Beech Tree’. Een veel mooiere plek om met koffie en boek en zo op Ad te wachten. Binnen vraag ik of ik de telefoon mag gebruiken. Het mag, ik toets het nummer van Ad in op de huistelefoon. Ook dat werkt niet.
“Tuu duu duup” krijg ik gevolgd door een vrouwen stem,
“I am sorry, this number is not available right now”.
 
Balend leg ik de uitbaatster uit dat er voor mij niks anders op zit dan door te lopen naar Glencoyne. Braaf aan de rechterkant van de weg. De eerste twee tegemoet komende auto’s rijden met een boog om me heen, dan komt er een witte aan. Die stug rechtdoor rijdend op me af komt, niet uitwijkt maar zelfs driftig snel in de berm stopt en parkeert. Het is Ad! Hij was al heen en weer rijdend op zoek. Blijkbaar was onze heldere afspraak niet zo helder. Mijn idee voor koffie bij de the Beech Tree spreekt hem wel aan en we lopen naar binnen.
“Guess who I saw outside?” zeg ik tegen de uitbaatster die het ook een goeie mop vindt. Eindelijk kan ik mijn cappuccino bestellen.

the-beech-tree-inn

Het weer zat niet mee

IMG_8658Voorspelling voor vandaag: regen – regen – en nog veel meer regen. Toch zag het er nog stralend en zonnig uit toen ik opstond. Even overwoog ik een snel ontbijt naar binnen te proppen en meteen weg te wandelen. Maar ik ging natuurlijk gezellig met Ad ontbijten. Het werd snel donker en heftige regenbuien barsten los over Drymen. Van wind en storm was nauwelijks sprake. Ik besloot dat we Arran en Arran Whisky een herkansing moesten geven. Ik ging lekker mee met de auto.

In de haven bleek het verrekte winderig en de situatie ten aan zien van de overtochten was niet veranderd. Misschien ging er een boot. Misschien ook niet. De kans dat de boot daarna terug zou komen was nog kleiner. Daar konden we niet aan beginnen

Ik wilde het ‘Birds of Prey Center’ bij Loch Lomond bezoeken. Verrekte moeilijk te vinden. £ 8,- pp moest het kosten. Ik hoopte op een demonstratie van enig soort. Dat was er vandaag niet. 37 vogels in de kou in een hok, dat vond ik niet spannend.

Later in de auto kregen we een onverwachte opklaring over ons heen. Even had ik hoop dat ik toch nog een stuk van de WHW kon doen. Een akelige plensbui maakte daar een einde aan. Dan maar naar de Glencoyne Distillery. Ik was er nog nooit geweest.

151116 Kaart151116 Kaart-2Een van de redenen dat Ad graag naar een whisky tour gaat is dat hij het leuk vind om de gids vragen te stellen waar ze geen antwoord op hebben. Vandaag hebben we Pauline. Ze weet heel veel en een waterval van informatie over de ingrediënten en technieken kregen we over ons heen. Ad vroeg haar of ze wist waar de methanol bleef? Ze gaf wel een antwoord, maar het was geen antwoord. Tegen iemand anders vertelde ze dat ze voor moeilijk vragen op ‘Duncan’ kon terugvallen.

Ad was er niet tevreden met zijn antwoord en vroeg door.

“Oke, thats it!” zei ze. Ze gooide haar hoofd achterover en riep: “DUN-CAN!!” waarop Duncan the man himself de trap af kwam om haar van de lastige vragensteller te redden. Hij had een antwoord: volgens hem ontstond er nauwelijks methanol als er gebrouwen werd met barly (gerst).

 

The West Highland Way – van Drymen tot Balmaha

Drymen 133Gisteren kwamen we aan in Drymen. Het was zoals ik het mij herinnerde. Regenachtig, donker en de weg voor het hotel stond helemaal vol met auto’s. Ons opeltje hebben we gelijk netjes aan de achterkant geparkeerd.
Hier in het hotel is het kerstseizoen al begonnen. We hebben een mooie kamer. Groot, drie bedden en een zithoek. Dat de vloer van de gang gammel is en naar de kamer toe bol staat van de trapjes kan ons niet deren. Dat alle branddeuren open staan met een stukje hout eronder vind ik al minder…….
Vanmorgen zag het weer er goed uit. Droog en de zon kwam af en toe een beetje waterig tussen de wolken door gluren.
Om 9:00 liet ik me door Ad afzetten op het punt waar het voetpad van the West Highland Way de A811 kruist.
Opgewekt begon ik aan mijn tocht. Binnen 50 meter zag ik dat er runderen op mijn pad liepen. Daarvoor had ik ze ook al gehoord. Ze hadden ‘loeiende’ honger en werden bijgevoerd. De boer was bezig nog wat domme achterblijvers van het weiland rechts van het pad naar het weiland links van het pad te sturen. Bij een kalf heb ik geholpen om het dier uit te leggen waar zij heen moest. Ik had geen laarzen aan, verder helpen zag ik niet zitten. Ik klom over het hek over het pad en ging verder.  Ergens voor Conic Hill zou ik volgens de kaart kunnen kiezen voor over of onderlangs de heuvel. Ik was al halverwege de heuvel toen ik mij realiseerde dat ik dat punt duidelijk gemist had.

Mijn eerste glimp van Loch Lomond

Mijn eerste glimp van Loch Lomond

Opgewekt ging ik verder. Het weer was goed, droog en niet koud en niet veel wind. Op dat moment ging mijn telefoon. Ad vertelde dat het weer hem niet meeviel, hij wilde met de boot naar Arran, de kans dat volgende boot naar van Ardrossan naar Brodick zou varen was 50% en de kans dat hij vandaag terug zou keren was 5%. Het leek hem geen strak plan.

Ze keken niet op of om

Ze keken niet op of om

Opgewekt ging ik verder. Ik was bijna boven leek het, de weg verdween links achter de top. Inderdaad, opeens kreeg ik weer weids uitzicht over Loch Lomond. En realiseerde ik me dat ik blijkbaar daarvoor aan de luwte kant van de heuvel gelopen had. Een vrij sterke wind gierde me om de oren dwars door mijn wollen vestje heen. Ook ging het pad opeens vrij steil naar beneden. Had ik al verteld dat ik hoogtevrees heb? Ik verwisselde mijn wollen vestje voor de betere jas die ik in mijn rugzak had. Wat minder opgewekt ging ik verder. Zonder aandacht voor het weidse uitzicht concentreerde ik me op de stenen op het pad onder mijn voeten.Drymen 156

Gelukkig werd het na paar adembenemende stukken wat minder spannend. Of ik raakte eraan gewend dat kan ook. Iets voor enen kwam ik in Balmaha aan. The Oak Tree Inn (daar waren we al eens geweest) ging ik voor een kopje koffie. Bij de bushalte bleek dat ik meer dan een uur moest wachten. Ik had nog lang niet genoeg gewandeld. Ging ik lopend over de B837 terug? Het was nog geen 10 km, wellicht was ik eerder terug dan de bus?

Het lukte bijna. Het ging regenen. Eerst een licht onbetekend regentje. Gaande weg werd het sterker en bleek het een goed idee dat ik een paraplu bij me had. Bij de laatste bushalte las ik dat ik nog maar 4 minuten voorliep op de bus. De regen kwam inmiddels met bakken naar beneden. £1,- koste het laatst stukje.

Drymen 160

Bushaltes zijn heel geschikt om even te schuilen.

The Winnock

 

DE_winnock-front

De foto uit de folder

Een belangrijk deel van vakantielol is de voorpret. Het is vandaag ±14 dagen geleden dat Ad op een zaterdagavond op zoek ging naar een schotlandreis. Hij vond een reis waarbij we alle dagen in de auto zouden zitten. Het sprak hem helemaal aan, mij niet. Ik vond een andere, 7-daagse reis. Zeven dagen dat is zes nachten, waarvan twee op de boot en vier in het hotel. The Winnock Hotel in Drymen, Stirling, Scotland. Over een dag of 14 gaan we.

We waren al eerder in The Winnock. Een fraai voorbeeld van een etablissement dat een beeldschone foto op Internet zet terwijl de werkelijkheid een stuk minder fraai is. Op Internet staat al jaren een foto van een fris wit geverfd Winnock. Alle auto’s zijn weg. Fris voorjaars zonnetje accentueert de schattigheid van bloesem en narcissen.

De eerste keer herkende ik het hotel dan ook niet van de foto. De rest van het hotel is minder lieflijk, het voorjaar zonnetje had plaats gemaakt voor november regen en voor de deur staat altijd een lange rij lelijke auto’s. Waarom die daar moeten staan terwijl er achter het hotel een grote parkeerplaats is, is niet duidelijk.

 

Tijdens ons eerste verblijf in 2007 hadden we een dag voor onszelf en die hebben we helemaal besteed aan rijden naar het puntje van Kintyre, dat we net niet gehaald hebben. Campbeltown was ons point of return. In het donker reden we terug over de smalle donkere weg. Het koste ons (ik reed) de rechterspiegel. Links rijden ik draai daar nu mijn hand niet meer voor om.

In 2013 gingen we weer. Ad wilde een DSM vestiging in Dalry bezoeken. Ik zou meegaan maar pas op het allerlaatst hoorde Ad van zijn contactpersoon dat ‘children & spouses’ niet op de site mochten komen i.v.m. de verzekeringen. Heel fijn! Gelukkig heb ik zelf een postcrossing contact in Glasgow. In Dalry zet Ad mij op de trein naar Glasgow. Dat is een stukkie van amper 30 minuten. Heerlijk geshopt met Karen in Glasgow.

Normaliter ben ik er niet voor om ergens terug te keren waar we al geweest zijn. Ik zoek liever het avontuur van het onbekende. Maar ik heb een nieuwe hobby: wandelen. Drymen ligt vlak aan een bekend wandelpad: ‘the West Highland Way’ Ik heb de kaart die bij de route hoort en ik zie het helemaal zitten om een paar stukken te gaan doen. Ad mag zichzelf gaan vermaken met lekker rondrijden naar DSM Dalry en diverse whisky distilleerderijen en zo.

Ons eerste doel ligt/staat langs de routen van Newcastle naar Drymen, the Kelpies.

The_Kelpies,_at_The_Helix,_Scotland

“The Kelpies, at The Helix, Scotland” by Beninjam200 – Own work.

Nog een Monty Python kasteel?

b1589-Monty-Python-and-the-Holy-Grail-1975

In Wales sterft het van de kastelen. De een nog mooier dan de andere. Soms een ruïne waar niemand anders loopt en er zomaar een Red Kite over je hoofd vliegt. Pembroke castle, Carrag Cennen Castle, Laugharne Caste en Dinefwr castle. In Pembroke vielen we met onze neus in de boter waar de gids net aan zijn bijzonder interessante rondleiding begon. Wat duidelijk is, er was heel erg veel oorlog en strijd tussen de prinsen van Wales, de Normandiers die niet genoeg hadden aan Normandie en last but not least de koning van Engeland. En de Ieren ook nog

Hierna hadden we eigenlijk genoeg kastelen gezien. Me vervelend als bijrijder las ik in een folder dat Kidwelly Castle gebruikt voor de film “Monty Python and the Holy Grail”.
En wel in de allereerste scene.

Een MP kasteel dat we nog niet gezien hadden? Dat kon niet! Speciaal vanwege de film hebben we een vakantie aan Doune Castle besteed, zijn we op zoek gegaan naar de Cave of Caerbannoch en hebben honderd km omgereden voor Stalker Castle (Castle of AAAAAAAAAAAArrrgh)
(om te zien dat we er al een keer eerder geweest waren)

We geen idee dat ons lijstje nog niet compleet was. En nu was het amper 30 km rijden. Gelijk de volgende dag reden we linea recta heen.

IMG_0890

Peper & Zout

Ook verkrijgbaar bij de Co-op

Ook verkrijgbaar bij de Co-op

 

We hebben twee huisjes. De eerste week zat erop. Vanmorgen deed ik al het eten uit de koelkast in een tas, gaven we Sharon en haar man een hand en de sleutels en verlieten we Drefach Felindre. Ik dacht echt dat we alles meegenomen hadden.

Het was een mooie rit naar het stadje Laugharne. (Hoe we dat uit moesten spreken was niet duidelijk) De zon scheen, de landschap werd weidser en ruiger.

Avondeten: Sirloin Steak en salade. Klinkt goed? Wij hadden er zin in. Maar toen ik aan de salade begon realiseerde ik me dat ik alle ‘smaakmakers’ zoals peper & zout, aromat, Namplak in het vorig huisje hadden laten staan. Vlees zonder zout? Geen peper? Dat leek me niks. Peper en zout hebben we snel bij de beheerder geleend.
Tevreden strooide ik peper en zout over het vlees en begon de tomaten aan kleine stukjes te snijden.

“Waar is de boter?” vroeg Ad.
“Vanmorgen opgemaakt” antwoorde ik. Waarom moest hij dat weten….
“Hoe wil je dan die steaks bakken?”

Kijk dat word improviseren ….. er zit altijd een stevige vetrand aan een Sorloin steak . Die heb ik er afgesneden en even laten uitbakken in de koekenpan. Ging mieters! Heerlijke Sorloin steaks gebakken in hun eigen vet.

Plannen voor morgen? Kijk dit zag ik toen ik in Laugharne rond wandelde.

014

Morgenochtend dus. Ik zie het helemaal zitten.

015

Castle Laugharne

018

Genoeg te doen hier…

019

Ik weet ook al waar de Tin Shed is.

Dorpswinkel

003

De voormalige Spar van Drefach Felindre

Ik hou niet van winkelen. Ik hou wel van winkelen. Zie je ik kan niet kiezen. En dat maakt winkelen soms zo lastig.  Winkelen in de dorpswinkel van Drefach Felindre. Een opmerkelijke ervaring.  Heerlijk eenvoudig.

The cornerstone of village life and never more so than in Drefach Felindre – despite the eye watering prices charged there.   Recently re-branded to “Premier” this idependent store is still known locally as “The Spar” it also serves as the local drug dealing venue.
Fully staffed “The Spar” has 3  nasty old witches on duty at any one time, shifts are staggered to provide gossip briefing time thus the gossip train runs smoothly until closing time. It takes upto ten minutes for the gossip train to switch over to facebook because of walking distance & the time taken to clear the children from the family computers and close all the pornsites they were letching at.   Often times the store closes a few minutes early in order that the gossip train can be running andwell set off by 10pm, gossip is far more impotant than even money in this extra weird location.
full details to be added below

Gemalen koffie: een soort. Douwe Egberts, ik neem het zonder twijfel.
Tomaten: één soort, 4 in een verpakking. Doen het goed in mijn salade.
Appels: één soort, de ‘red apple’. Voelt keihard aan en smaakt verrassend lekker.
Olijven: kon ik niet vinden. Volgens de kassa medewerkster hadden ze niet, maar ze werd tegengesproken door een collega die meteen liet zien waar ze stonden. Dus;
Olijven: één soort. Lekker!
Cider: 7 verschillende soorten
Whisky: 10 verschillenden, waarvan 5 single malts.
Tja prioriteiten in het assortiment. Ik vind het heerlijk winkelen. Geen ge-emmer met kiezen. Voor mij tenminste niet.

Samengevat: Alles zat tegen.

Het plan was heel simpel. 10:00 wegrijden. Volgens de TomTom was het 3 uur en 45 minuten rijden van Zwolle naar Duinkerken. Aankomsttijd Duinkerken 13:45.Inchecken op 15:00, varen om 16:00. Twee uur varen, door het tijdverschil zouden we om 17:00 aankomen. Plusminus 25 minuten rijden naar ons B&B Willows Down in de buurt van Canterbury. Ik vond het een prima plan.

Een zeldzaam moment van doorrijden.

Een zeldzaam moment van doorrijden.

Om 9:45 waren we klaar om weg te gaan, gaf ik mijn jongste zoon een stevige zoen en reden we weg. Voor Hoevelaken stonden we voor het eerst stil. Volgens Ad was dat altijd zo op een werkdag, niks bijzonders. Snel konden we weer full speed verder rijden. Bij Breda werden de files al vervelender. Nog steeds tijd genoeg.

034

Plaspauze bij Waalwijk. Hier kon ik nog lachen.

Direct over de Belgische grens stonden we stil. Radio België had het over een ‘harmonica file’. Ik had er nog nooit van gehoord.  Maar ik herkende het verschijnsel wel. Rijden, stilstaan, langzaam verder rijden, stilstaan. Met 120 verder kunnen rijden. Heel even, dan gingen voor me de remlichten massaal branden. Onze ‘reservetijd’ werd minder en minder. Stoppen voor een pauze werd van het programma geschrapt. Op de radio hoorden we al dat het rond Antwerpen ook vastliep. Inderdaad we hadden  meer dan een uur nodig om voor de afstand die normaal in een kwartier afgelegd kan worden. Onze E.T.A. Duinkerken was inmiddels 15:30. Voorbij de voorgeschreven Inchecktijd van DFDS. Zouden we de boot nog halen? Ad reed lekker door op de rest van het stuk. 15:25 reden we het terrein van de terminal op. Konden we achteraan een lange rij aansluiten. Ooit toen we in 2009 voor het eerst via Duinkerken naar Dover voeren werd deze route ge-exploiteerd door Norfolk Line en ging het inchecken uiterst efficiënt. Helaas heeft DFDS deze route overgenomen en nu moesten we langs drie incheck c.q. controle punten en alles duurde eindeloos. 16:05 waren we bij de laatste. Heel veel werk maakte ze van onze incheck  want we moesten overgeboekt worden naar de boot van 18:00. Doorrijden naar de parkeerplaats naar Lane E. Prima! Alleen, doorrijden was onmogelijk. Voor ons stonden een paar andere auto’s te wachten tot het leegmaken van een parkeerplaats klaar was. Niet dat het mij wat uitmaakte waar we geparkeerd stonden.041 Ruim anderhalf uur later stonden we op de parkeerplaats. Nog maar een half uurtje wachen. Om 5 voor 6 drong tot me door dat de boot er nog niet was. Raar. Bij het kantoortje van de terminal wilde ik gaan vragen hoe het zat. Het werd net omgeroepen. Zes uur werd zeven uur. Ik vroeg aan de Franse DFDS medewerkster naar het waarom …… “Why? Because of everything!” was haar antwoord. “One of those days”. Vlak voor 7 uur mochten we rijden. Linksaf, rechtsaf over het haventerrein en vlak voor een bocht waardoor ik niets kon zien stonden we zeker 15 minuten stil. Daarna kwam het onvergetelijke moment dat we de boot op mochten rijden. Ik hou niet van steile inlaadroutes. Ik wil niet halverwege een stijle laadplank tot een hellingproef gedwongen worden omdat er voor me iemand stil gaat staan, dus ik wacht altijd beneden even tot ik mijn voorganger boven aan zie komen. “TOET” kwam er meteen uit de auto achter me waar een driftige man een ongeduldig gebaar maakte. Alsof dat mij wat kon schelen.IMG_7888 Iets over half acht vertrok de boot. Iets over half negen Engelse tijd kwamen we in Dover aan. Daar zat ik schrap voor het inefficiënte ontschepen zoals we dat wel vaker meegemaakt hadden. In Newcastle (ook DFDS) hebben wel eens een uur tussen schip en Douane staan wachten. Tot mijn verbijstering mochten we zomaar doorrijden en reed door Dover terwijl ik mijn gordel nog niet vast had. Snel naar ons B&B. 25 min rijden aldus de planning. Geen idee hoe laat het was toen we door Canterbury reden onderweg naar Upper Harbledown.

Alles ging goed het was nog niet donker. In de verte zag ik de zwaailichten van een politieauto. Tsja. Ik had meer aandacht voor de route volgens TomTom. Er kwam een rotonde en wij moesten rechtdoor. Alleen, daar stond nu net die politie. Met een bord; ‘Road closed’.  Rondje van de zaak en we gingen op goed geluk een andere afslag de wijk in. Hopeloos.  We kwamen gewoon bij de rotonde terug. Ad ging het maar eens vragen aan de agent. Die wist het ook niet en stuurde ons naar de A2 terug. Hopeloos dolend Canterbury zagen we eindelijk het bord A2 richting Londen. De borden volgend kwamen we terug bij de voor afgesloten rotonde. Nog eens overlegd met de agent en die noemde een plaatsnaam, Wincheap om in de GPS te zetten. Zo moesten we de A2 richting Londen terugvinden en konde we een andere afrit nemen, Boughton Bypass en vanaf een andere kant onze bestemming benaderen. Goed concept. Maar deze afrit was nog grondiger afgesloten door de politie dan de andere.

Op een parkeerplaats belde Ad het B&B. “Hmm, an interesting situation!” was het commentaar van onze pensionhouder.  Hij stuurde ons verder op de A2 richting Dover naar de volgende afrit mogelijkheid om bij zijn pension te komen. Het was verbijsterend. Ook hier stond beneden en boven op het viaduct politie al het verkeer tegen te houden. Ik had in het donker allang geen idee meer welke kant (London of Dover) ik op reed, hoe vaak we gekeerd zijn op die snelweg en of we het B&B uberhaupt nog zouden vinden. Ik ging links en rechts op aanwijzingen van Ad die vooraf thuis via Google Earth de situatie bestudeerd had en een aardig idee van de wegen ter plaatse had. Met de TomTom in zijn hand en de pensionhouder aan de telefoon was hij vol vertrouwen dat ze het zouden vinden. Een afrit later zijn we alsnog gekeerd, weer over de A2 richting Londen om weer bij de Boughton Bypass de A2 richting Dover te nemen. Er was nog een mogelijkheid aldus de pension houder die ons inmiddels teruggebeld had. Bij een pompstation de A2 af en dan daar een klein weggetje in. Daar aangekomen zag ik dat weggetje haarscherp en stuurde de auto er in. Zo van de snelweg af een smal weggetje een woonwijk in. In Nederland bestaat dat niet.

Aan het eind van die weg stond een man aan de kant van de weg met een telefoon in zijn hand, onze vriend de pensionhouder. Het was op dat moment kwart over 10. Op onze kamer stond een heerlijk bed. Volledig daas van het filerijden, wachten en eindeloos omrijden heb ik heerlijk geslapen.

Kringloopwinkels

IMG_7822Mag ik reclame maken voor de Kringloop winkels? Zwolle heeft er een stuk of vijf. Twee zijn non-profit, de andere zijn commercieel. Ik maak regelmatig voor de lol een rondje langs de kringloopwinkels. Heel zelden heb een specifiek doel, zoals een nieuw 2e hands bed voor mijn jongste zoon.

Ik laat me verrassen door wat ik zie. Heel vaak ga ik met lege handen weer naar huis, ik hou niet van spulletjes die ik misschien ooit eens kan gebruiken. Er zijn een paar plekken waar ik altijd even kijk, een daarvan is de boekenkast. Zoonlief las geen boeken tot ik hem deel een van ‘Games of Thrones’ gaf. In het Engels natuurlijk. Hij heeft een maand over de eerste 20 bladzijden gedaan, toen was hij ‘hooked’. Lees verder