Het Victoria Hotel II

The Victoria Hotel, Tarbert, Kintyre, Schotland

The Victoria Hotel, Tarbert, Kintyre, Schotland.

Het Victoria hotel is niet veel veranderd. De Creditcard machine is nog steeds of alweer kapot. Het hele hotel staalt een ‘vergane glorie’ uit met de nadruk op vergane. Er is geen eenheid in stijl van behang en vloerbedekking. Deuren sluiten slecht. Als we het slot van de trap naar boven controleren gaat hij wel op slot, maar niet meer open. Gelukkig waren we net onderweg naar beneden voor avond eten, want het duurt uren voor iemand het slot weer open krijgt. Wij laten het daarna zo! Ik heb wel wat met dit soort etablissementen. Ad heeft grondig de smoor in over de hoge prijs voor onze niet bijzondere kamer. Bovendien blijkt het een B&B zonder de B van breakfast te zijn. Daarvoor worden we naar de ‘Marine Bistro’ verwezen. Ad meende dat dat gratis zou zijn maar dat had de uitbaatster niet gezegd, alleen maar gesuggereerd…….. voor niks ging de zon op. img_9205Afijn, ik maak er het beste van. De natte slaapzakken leg ik over het derde bed. Mijn schoenen vul ik met handdoeken bij gebrek aan oude kranten. Ik kiep mijn natte tassen leeg over de vloer en leg alles ‘te drogen’.

Vrijdag 12 augustus, het regent. Ad slaapt lekker uit, ik ga naar de ‘Marine Bistro’ die de beste koffie van Tarbert zou schenken. Boven 20160812_074610mijn koffie droom ik weg. Aan de overkant zit een jonge vrouw met een potje thee hetzelfde te doen. Iedereen is stil. Grappig hoe veranderende omstandigheden voor nieuwe inzichten zorgen. Ik heb nu ff gehad met kamperen-op-de-motor-door-Schotland. Op de motor zijn we veel kwetsbaarder voor de regen. Af en toe een buitje is helemaal niet erg. Blijft het regenen dan na verloop van (weinig) tijd alles nat en gaat de lol eraf. In Oban had ik nieuwe wandelsokken gekocht o.a. van merinoswol. Hema verkocht ze vroeger ook. Katoen, als het nat wordt, wordt een koude natte klomp. Wol blijft warm en veerkrachtig. Ad werd er helemaal blij en vrolijk van toen ik zijn vieze natte stinksokken confisqueerde en hem een paar droge sokken teruggaf. “Warme voeten, wat een uitvinding!”

20160812_094849

Dan moet de customer dat wel willen, gezond eten. – Aan boord bij Calmac.

Aan boord komt alles weer goed

Pech onderweg II

Wachten op de tecnnische hulp

Wachten op de technische hulp.

Vooraan in de rij, nog steeds in de regen, staan we klaar om aan boord te gaan, het wachten is op het groene licht van de Calmac mensen en ik heb mijn motor alvast gestart. Opvallend tevreden en regelmatig staat Suuz te draaien. Even later slaat ze af. WTF? Ik draai de sleutel in het contact om. Niets. Zelfs het contact lichtje gaat niet meer aan. Ad ziet meteen dat het helemaal mis is, zo kunnen we niet mee.

13:00 =G.M.T.*( We verlaten de rij, parkeren aan de kant en ik ga de ANWB bellen. Eerst met mijn mobiel, dan die van Ad. Helaas hebben we in deze uithoek van Schotland geen dekking. Van de Calmac medewerkster mag ik gebruik maken van de telefoon van de ticketoffice. Na eindeloos veel keuze menu’s krijg ik een medewerkster in Den Haag aan de telefoon. Heel veel vragen moet ik beantwoorden. Een aantal malen herhaal ik dat ik met een motor stil sta, niet met een auto. Dat onze mobieltjes het hier niet doen, of ze het nummer van de ticketoffice wil noteren en doorgeven dat dat gebruikt moet worden. “Binnen 2 uur zal er hulp komen” belooft ze. Famous last words…..  ze geeft me nog een ander nummer van de ANWB in Den Haag voor als ik nog vragen heb. Ik ga zitten wachten in de wachtruimte. De verwarming is aan, mijn sokken en schoenen liggen er onder, ik loop op blote voeten door de ticketoffice.

Wachten in de ticketoffice. De automaat had niet alleen koffie maar ook twee smaken soep!

Wachten in de ticketoffice. De automaat had niet alleen koffie maar ook twee smaken soep!

15:15 arriveert de volgende boot en vertrekt. Als de drukte in de ticketoffice voorbij is vraag ik of ik nog een keer mag bellen met Den Haag. Bleek dat de AA (=Britse ANWB) onderweg geweest was. Ze hadden geen gehoor gekregen op onze mobiele nummers. Daarna de ticketoffice gebeld en gevraagd naar een auto met pech? Die stond er niet had een andere Calmac medewerker verteld. Daarna (waarom? Nobody knows) hadden ze een monteur naar de haven op Islay gestuurd en ook daar had hij geen pech geval kunnen vinden. Goh! De medewerkster in Den Haag gaat opnieuw aan de slag.

16:05 belt de AA in de persoon van Anna. Ze spreekt Nederlands alsof ze Nederlandse is, ik denk eerst dat ik de ANWB aan de lijn heb. Ze vraagt naar de postcode van de terminal en zegt dat ze het gaat regelen. Fijn! Duidelijk is dat wij deze dag niet meer naar Islay gaan. Het regent nog steeds. Op Islay hebben we geen reserveringen, we kunnen net zo goed blijven. Ad rijdt naar Tarbert (4 mijl) en reserveert net als 2 jaar geleden in het Victoria Hotel. Ik zit me te vervelen en kijk via de wifi v/d terminal op Facebook. Er komt een reclame post voorbij voor Europahulp v/d ANWB.

“Ga goed voorbereid op vakantie. Dag en nacht hulp bij pech in Europa door de ANWB Alarmcentrale”

Ik kan het niet laten om een reactie te plaatsen met de opmerking dat we al meer dan drie uur wachten. Ook deze ANWB medewerker gaat er met mijn gegevens achteraan.

17:45 gaat de telefoon, ANWB voor ons. Inmiddels kennen ze ons beiden bij naam. Ad heeft uitgebreid overlegd over voor welke boot we wel kunnen reserveren (morgen 10 uur) mag Ad aan de telefoon komen. Het wordt spannend want om 18:00 sluit de receptie van de ticketoffice en zijn we onbereikbaar.
Hulp is nu echt onderweg, binnen 30 min zullen ze er zijn. “Weet je dat zeker?” vraagt Ad ongelovig. Nou binnen 45 min dan.

18:28 rijdt er een witte bestelbus het verlaten terrein op. Eindelijk de beloofde technische hulp. Volgens Ad is de hoofdzekering doorgebrand. De twee mannen gaan met deze theorie aan het werk. Ik doe al mijn natte zooi weer aan terwijl er aan de Suuz gesleuteld wordt. Zoals Ad al vermoedde, de hoofdzekering was doorgebrand. Na vervanging doet Suuz het nog steeds niet, er is nog iets stuk, een connector. Waarschijnlijk nog een origineel onderdeel uit haar bouwjaar 1995. Het wordt tijdelijk gerepareerd en victorie: Suuz start weer. Het is dan 19:00 en ik heb het helemaal gehad. Ad vraagt ze nog hoe laat zij de melding van onze pech gekregen hadden? 17:30 en ze moesten een half uur rijden. Aan hen heeft het niet gelegen.

Het is ruim 7 uur als we, in de regen, eindelijk het terrein af rijden. Doodmoe gaan we naar het Victoria Hotel.

 

*( G.M.T. = Greenwich Mean Time

Pech onderweg I

 

Oban

Oban

Het regent de hele nacht. Alles is nat. Slaapzakken, spijkerbroeken. De tanktas had ik bij aankomst direct in de tent gezet met mijn droge handdoek. Tevergeefs, het is allemaal nat. “Natter kan niet”*) denk ik nog als ik de tent kledder nat oprol en in de tentzak prop. Tesco Oban heeft een goedkope pomp, daar gaan we nog even tanken en koffie drinken voor we doorgaan naar Kennacraig op Kintyre waar Ad voor 13:00 de boot naar Islay geboekt heeft. We tanken, Ad rekent af, weigert zijn bon en dan willen we verder rijden. Suuz start braaf maar uit de BMW komen de meest verschrikkelijke geluiden, hij start niet meer. Ik vrees dat zijn versnellingsbak die al maanden slecht is nu de geest gegeven heeft en voorzie dat we voorlopig in Oban moeten blijven…… Ad denkt dat er door de regen water in de benzinetank gelopen is. Ik vind dat niet voor de hand liggen maar als het over motorische zaken gaat hou ik wijselijk mijn mond. Ad heeft meestal gelijk. Vandaag niet. De medewerkster van de pomp, die de herrie ook gehoord heeft en ziet dat Ad niet meer verder kan rijden heeft de bon uit de papierbak gevist. Het staat er zwart op wit: Ad heeft diesel getankt. Het is zeker onze bon, 2x tanken bij verschillende pompen, 2 en 5. De nummers kloppen. Al wil Ad er niet aan, ontkennen heeft geen zin, hij heeft diesel getankt. We staan op het bedrijven terrein van Oban. Ik geef Ad de sleutels van mijn Suuz en ga lekker voor mijn koffie bij de Tesco. Hij gaat ergens een hevel lenen. Het meisje v/d pomp verteld hem waar hij moet zijn.

Ik scoor mijn koffie. Sandwich erbij, ff verder schrijven in mijn reisdagboek. 25 min later loop ik naar de pomp. De diesel is eruit, er zit nieuwe benzine in en de BMW wil wonder boven wonder weer starten. Het klinkt nog steeds niet heel goed, er komen veel ploffende geluiden uit de uitlaat. Het regent. Helemaal op schema vertrekken we uit Oban. Het is 90 km over een slechte bochtige weg in de stromende regen. Gemiddeld rijden we amper 60 km/uur. Het regent al zo lang dat de stroompjes langs de weg hoog staan, hier en daar is de weg overstroomd. Al snel staat er een laag water in mijn schoenen. Eindelijk rijden we door Tarbert. Langs het knalgele Victoria hotel dat er blijkbaar nog steeds staat. Precies op tijd komen we op de terminal van Kennacraig aan. Helemaal daas rij ik de man van Calmac straal voorbij. Gelukkig stopt Ad wel. De man heeft niet veel motorfietsen op zijn lijstje staan,
“Hofland and Hofland is that you?” en we mogen ons opstellen voor de boot. Kleddernat staan we daar, in de regen. Uit de uitlaat van de BMW komen nog steeds ploffende geluiden. Het motor geluid van Suuz klinkt heel goed, net een spinnende kat. 

Wordt vervolgd.

Calmac Terminal Kennacraig

Calmac Terminal Kennacraig

*)Het kan wel  veel natter. Na een overstroomd stuk staat er een laagje water in mijn schoenen.

 

Ook op vakantie: Wie vouwt de was?

img-20160810-wa0000Ad gebruikt de woensdag voor allerlei boodschappen en andere zaken die hij wil uitzoeken. De spiritus voor de spiritusbrander is bijna op en in de Schotse supermarkten is dit product niet te vinden. Het personeel waar we het aan vragen kijkt ons niet begrijpend aan. Bij de schoonmaak spullen verkopen ze blitse (en dure!) spuitbussen om de ramen mee schoon te maken. Spiritus, ammonia en schoonmaak azijn schitteren door afwezigheid.  Als ik allang vertrokken en onderweg ben gaat hij met de campinghouder praten over het hoe en wat en waar van dit product. Campingbaas weet het: in Schotland wordt het verkocht als ‘methylated spirit’. Ook weet hij waar: bij het schotse equivalent van een kruising tussen Gamma en Blokker. Iets met home erin. ‘Homebase’. Als ik tussen de modder en rotsige stenen van het wandelpad maneuvreer krijg ik een appje, hij heeft een nieuwe fles brandstof voor de Trangia gescoord. In de spiritus fles zit nog voor 1x koken. Later op Islay als ik hem naar de nieuwe fles vraag kan hij die nergens vinden. In zijn enthousiasme om mij deze foto te kunnen sturen heeft Ad zeer waarschijnlijk de methylated spirit op deze groene vuilnisbak laten staan…..

Het wordt die dag niet meer droog. Onze tent, zeker met het nieuwe luchtbed is erg klein. De camping heeft een poolruimte met stoelen een tv. Het is er droog en op de BBC is een razend interessant programma te zien over quarks en andere deeltjes. Met chips en cider erbij is het best uit te houden. Als ik me verveel ga ik rondkijken wat er in de andere ruimtes te zien is. Aan de overkant van het pad is de waskamer. Ik kom binnen en kijk verwonderd om me heen naar alle apparaten en andere mogelijkheden die de ruimte biedt. Twee vrouwen zijn bezig om de droge was uit een droger op te vouwen. Blijkbaar zag ik er verbaasd uit, en een v/d twee vraagt me;
“Is this your laundry?”.  Nee, die is niet van mij, ik leg uit dat ik gewoon ff kijk wat hier allemaal te zien en te doen is, en of ik het misschien wil gebruiken. Ze gaat verder met vouwen. Meer tegen zichzelf dan tegen de anderen zegt ze; “Some day someone will do this for me, I am sure,” en de andere knikt instemmend. Dan begrijp ik wat ze aan het doen zijn.
“Are you folding someone else’s laundry?” alsof ze elkaar al jaren kennen knikken ze eensgezind.
“By the way, my name is Alice” zegt ze tegen de andere vrouw.
“My name is Kim”
Geweldig, ze kenden elkaar helemaal niet. En van wie de was was? Nobody knows.

Regen, Dunstaffnage Castle and the Grand Platter

Als ik woensdag morgen opsta is het droog. Ik ga net als gisteren meteen op stap. Wandelschoenen aan, rugzak om. Ik neem het naamloze weggetje dat de Gallanach Rd met de Glenshellach Rd verbind.

Dit heerschap kwam ik tegen op het naamloze weggetje. Kalmpjes ging hij verder met zijn ontbijt terwijl ik mijn camara te voorschijn haalde.

Dit heerschap kwam ik tegen op het naamloze weggetje. Kalmpjes ging hij verder met zijn ontbijt terwijl ik mijn camara te voorschijn haalde.

Steil omhoog gaat het over de heuvels en daarna langs Roseview Caravanpark, de camping waar we kampeerden toen we voor het eerst in Oban waren.

Aangekomen in Oban regent het. Mooi moment voor Koffie bij Costa. Gelijk ff de wifi gebruiken met mijn smartphone. Het lukt niet: zonder een ‘valid UK number’ kom je de wifi van Costa niet op. Mij zien ze daar niet meer. Mijn regencape is behoorlijk aan flarden, het materiaal is duidelijk niet bedoeld om vaker dan een keer gebruikt te worden. Bij een Sports Shop koop ik een degelijker exemplaar en 2 paar nieuwe wandelsokken en ik ga nog een keer proberen om Dunstaffnage Castle te bereiken.

Het pad vanaf Oban Beach naar Dunstaffnage Castle.

Het pad vanaf Oban Beach naar Dunstaffnage Castle.

Ik kom een heel eind. Ik weet waar het pad begint en ik ben nieuwsgierig om uit te vinden hoe het verder gaat. Helaas weer gaat het regenen. Ik negeer dat geruime tijd. Ergens bij een zalmkwekerij maak ik rechtsomkeert. Dunstaffnage Castle zal moeten wachten tot een andere gelegenheid.

Het pad was zonder meer erg modderig. De stenen bleken een uitkomst bij het het vermijden van de plassen.

Het pad was zonder meer erg modderig. De stenen bleken een uitkomst bij het vermijden van de modder poelen en plassen.

20160810_152006bIn de regen loop ik terug naar Oban. Ad vind ik in de Corryvreckan. Hij zat  daar ook te wachten of het droog zou worden. Het blijft regenen. Ach, wat kan een beetje regen schelen als je de ‘Grand Platter’ bij de ‘Oban Seafood Hut’ kunt gaan scoren? De dag ervoor waren ze op, vandaag willen we er op tijd bij zijn.

The Oban Seafood Hut

The Oban Seafood Hut

Een grand platter vol heerlijks uit de zee voor maar £27,50. Wat kan het dan nog schelen dat het regent?

Een grand platter vol heerlijks uit de zee voor maar £27,50. Wat kan het dan nog schelen dat het regent?

Lopen naar Oban en verder.

Gallanach Rd, Oban

Gallanach Rd, Oban.

Dinsdag is grijs en droog. Oban kennen we, we rijden blind naar de Co-op en als die midden in een verbouwing blijkt te zitten, hup net zo makkelijk door naar de Tesco. Echt gewandeld had ik er nog nooit, ik neem gelijk mijn kans. Geen andere plannen en het is droog, twee zaken die zo kunnen veranderen. Schoenen aan, rugzak mee en ik ben weg. Gallanach Rd loopt langs de camping naar de Zuidkant van Oban. Deze weg hebben we al vaker met motor en auto gereden. Nooit was mij opgevallen dat het weggetje zo smal is dat ik zelfs als voetpadder bij een passing point moet wachten om breed uitgevallen auto’s en campers voorbij te laten.

Ik had zo naar Kerrera kunnen varen

Ik had zo naar Kerrera kunnen varen.

Halverwege spot ik zelfs een veerpont naar Kerrera, het eiland aan de overkant. Ik had een boekje over wandelen op Oban. Op zich een leuk idee ware het niet dat veel beschrijvingen beginnen met:
“Rijd met de auto naar de parkeerplaats bij het strand voorbij punt X. ” Eerst autorijden is niet mijn stijl van wandelen. Te voet dus vind ik na een paar uur het begin van het wandelpad. Op dat moment begint het ook te regenen. Goed moment om terug te gaan Dunollie Castle, met wat doorlopen ben ik ruim op tijd voor een koffie & Brownie voor de rondleiding van 14:00. Een leuke gids verteld veel over de geschiedenis van de Clan MacDougall. De toren blijkt nog veel ouder. Wie of wat Ollie was is tot nu toe onbekend.

Dunollie Castle

Dunollie Castle

Uitzicht vanaf Dunollie Castle blijkt van strategisch belang.

Uitzicht vanaf Dunollie Castle was van strategisch belang.

Aan het eind v/d middag begin ik aan de wandeling terug naar de camping. Niet via Gallanach Rd. Mijn boekje vermeldt een pad hoog over Pulpit Hill. Volgens het boekje zou het op de borden staan ….. ik had het nog nooit eerder gezien. Zou dat zijn omdat we er te snel langsrijden? Ik ga braaf op zoek, tevergeefs. Gelukkig vind ik op andere aanwijzingen toch de trap naar boven. Als ik de woonwijk uitloop wordt het schilderachting mooi. Ik geniet van de uitzichten links en rechts van me. Enig minpuntje: volgens het boekje is het pad ‘slightly muddy’. Understatement van de eeuw. Ik ga hier en daar bijna kopje onder.20160809_190011

 

 

 

Oban revisited.

Zondag 7 augustus
Na de Tattoo was ik helemaal klaar met Morton Hall. Prima camping als je in Edinburgh wil kamperen. Met de bus ga je zo de stad in. Verder was er niets te beleven. Zondag rijden we dapper weg. Er is een probleem: de harde wind van zaterdagavond is een heuse storm geworden. Rijden over de rondweg rond Edinburgh is voor ons op de motor een hachelijke zaak en we keren terug naar Morton Hall. Op Internet lees ik dat er een ‘Code Yellow weather warning’ van kracht is. Tevreden doen we een avondje niets.

Pauzeren doen we in Doune. Bekend van Doune Castle bekend van Monty Python and te Holy Grail. Recent bekend als Castle Leod in 'Outlander'

Maandag pauzeren doen we in Doune. Bekend van Doune Castle bekend van Monty Python and the Holy Grail. Recentelijk is het kasteel bekend als ‘Castle Leod’ in ‘Outlander’. Heerlijke Asperge & Peas & Mint soup, heerlijk.

Op maandagochtend vertrekken we opnieuw, de wind is grotendeels gaan liggen. Oban is ons volgend doel. Een leuk klein stadje aan de Westkust. We waren er al vaker. Vorige keer kwamen we per boot aan, daarvoor per trein. Het is alweer een paar jaar geleden dat we per auto aankwamen, dat is wellicht de reden dat de A85 nieuw lijkt. Onderweg zag Ad het bordje ‘Visitor Centre” van ´the Hollow Mountain´ voor het eerst. We zijn net op tijd voor de laatste rondleiding van de dag. Het is dat Ad al meermalen de principes achter deze Quick Response plant uitgelegd heeft, als ik het alleen met het verhaal van de twee moeilijk te verstaanbare gidsen had moeten doen had ik er niet veel van begrepen. We zijn de laatsten die de parkeerplaats afrijden, achter ons word het hek dicht gedaan.

Begin v/d avond komen we aan en krijgen we een plek op de ‘Oban Camping and Caravanning Park’. In een stralend zonnetje zet ik de tent op. Ooit deden we dat samen maar dat is niet zo goed voor ons huwelijk. Tent opzetten vind ik leuk, daarom is dat mijn taak geworden, Ad is verantwoordelijk voor het luchtbed.

Uitzicht over de camping bij Oban

Uitzicht over de camping bij Oban

IMG_9097

Huidig luchtbed heeft 2 kamers. het idee erachter is dat als een slaper opstaat het luchtbed onder de uitslaper net zo hard blijft….

Koud boven? Best wel.

20160806_185811Edinburgh, zaterdag 6 augustus.  ’s Middagsnemen we de bus 11 de stad in. Mooi weer. Ik stop mijn fleece vest in mijn rugzak. Ad gaat gewoon in zijn eenvoudige t-shirt genoeg moet zijn, hij heeft het nooit koud. 21:30 gaan de hekken open en mogen we in de rij gaan staan, 22:30 begint onze voorstelling. Tot die tijd slenteren we door de stad. Het is er verschrikkelijk druk, het Edinburgh Festival is in volle gang. Aan het eind van de middag wordt het frisser, en als we om half zeven ergens op een terrasje zitten is het koud. Zelfs Ad heeft het koud en zit te rillen in zijn t-shirtje.

Ik voorzie dat het later op de tribune hoog op het kasteel nog veel kouder gaat worden. En wonder: Ad is het met me eens. We gaan op zoek naar een winkel waar een warm vest gekocht kan worden. De reguliere winkels zijn allang dicht. Aan het eind v/d straat achter de lange rij terrasjes vinden we een souvenir winkel. Een XXL hoodie past, die koop ik voor hem. 

Op dat moment wisten we nog niet dat wij op de 29e rij, erg hoog (het ging tot 31) zitten. Boven gierde er een stormachtige koude wind, met af en toe regen. Ik had mijn fleece vest aan met een plastic regencape eroverheen. Ad droeg zijn hoodie dankbaar. Het traditionele vuurwerk is door de brandweer verboden, te gevaarlijk! 2016-08-06 23.34.07

 

 

Onderweg naar Morton Hall Edinburgh

20160805_080454vrijdag 5 augustus
In de nacht moet ik piesen. Ik zie een zwarte labrador duidelijk op zoek naar eten. Bij de camper van de buren is hij druk bezig met de voerbak van de buurhond. Later vraag ik de buren of er misschien nog hondenvoer lag? Nee, dat was onmogelijk buurhond liet nooit iets over. De zwarte lab liet via het hondenrondje verder. Hij leek lief. Geen baas verder te bekennen.
20160805_080236Bij opstaan regent het. Tussen de buien door met de spiritus brander koffie gemaakt. Humeur van Ad is onder nul. In Dunbar gaan we voor een koffie en ik scoor er een BLT sandwich bij. In de bibliotheek Oban geprobeerd het e-mail account van Ad te deblokkeren. Tevergeefs.

We hadden kaartjes voor de Edinburgh Tattoo. Ad had thuis iets gezien op youtube en moest en zou er heen. £45,- pp kon hem geen ruk schelen. De rest van de vakantie hebben we er omheen georganiseerd. Dwz, hij vond op Internet een stadscamping in Edinburgh, Morton Hall en, helemaal op dreef reserveerde en betaalde 2 nachten van te voren. Zaterdag gingen we naar de Tattoo, vrijdag gingen we naar de camping. Ver was het niet vanaf Dunbar. In de buitenwijk stond de camping zowaar duidelijk aangegeven op de borden.

https://lothianbuses.co.uk/timetables-and-maps/timetables/11
Hoe moesten we vanaf de camping de binnenstad bereiken? En nog veel belangrijker hoe kwamen we zaterdagnacht weer terug? Receptie gaf ons een folder met de dienstregeling van lijn 11. Die ging langs de camping de stad in en weer terug. We gingen het meteen uittesten. De bushalte voor de ingang van de camping was van de bus uit de stad. Maar de halte aan de overkant was niet te zien. Er was ook een groepje blondjes op weg naar een feest, uniform in zwarte rok, witte bloes en een roze sjerp. Volgens hen moesten we rechtsaf, een van hen had het gevraagd. Zeker 1½ km verder nog steeds geen bushalte. Wij hadden normale schoenen aan maar de meidenparty liep op wankelhakjes. Ze gingen steeds langzamer. Zelfs Ad liep ze eruit. Eindelijk kwamen we een andere voetganger tegen. Ja, inmiddels konden we beter doorlopen zei hij, maar vanaf de camping was het linksaf 200 m rechtsaf 2 km. Eindelijk kwam de bushalte in beeld, de meidengroep (van ± 40 jr.) hadden we al achter ons gelaten. Yes en toen de bus. Vanwege de overvallen kun je als je contant betaald alleen gepast betalen en je geld verdwijnt gelijk in een of andere ingebouwde kluis bij de chauffeur. Hij doet er niets mee. £1,60 pp bracht ons in de stad.

Het Edinburgh festival was in volle gang. Twee keer dachten we dat we de rijen voor de Edinburgh Tattoo ergens zagen maar stonden mensen voor een ander feest in de rij. Het was ff zoeken voor we de juiste plek gevonden hadden. Verder vragen leverde op dat er nachtbussen gingen, elk uur vanaf het moment dat de reguliere bussen niet meer gingen. Wauw! Alles in kannen en kruiken.
Terug op de camping regende het. Goede reden om in het restaurant naast de camping te gaan eten. We hadden geen grote trek. Ad zag op de kaart dat ze een grote en een kleine Fish & Chips verkochten voor £ 5,95. Dat bleek nog een hele hap.
Toetje: whisky bij de tent.

The John Muirs Way – met de trein terug. (lang)

Do 4 augustus Dunbar.

20160804_091909bVanaf het moment dat we Dunbar als eerste bestemming in de planning opnamen wist ik dat het een stuk van het John Muir pad wilde gaan lopen. Via de Wandelwinkel in Deventer had ik de kaart gescoord. Officieel begin van de John Muir Way (niet te verwarren met het John Muir Trail; dat ligt in het Yosemite National Park in the States) voor het John Muir’s Birthplace. Dat moest makkelijk te vinden zijn.

Donderdagmorgen vroeg vertrok ik met motor naar station Dunbar om daar op het station te parkeren. Handig als ik later met de trein terug kom. Op de camping begint het gelijk al goed, de slagboom gaat niet open. Ook niet als ik Suuz op de standaard zet en vanaf de andere kant de code intik. Rotding! Het is nog erg vroeg. Ik sta net te kijken of een zijopening van het hek breed genoeg is om mij met motor en al door te laten als een van de parkassistenten wakker wordt en komt helpen. Hij krijgt de boom ook niet in beweging en ook zijn idee is dat ik via het veld er langs rij. Ik ben net aan het maneuvreren over het natte gras als de #@!boom toch open gaat.

Het logische en eenvoudige idee om in Dunbar bij het station te parkeren gaat niet door. Ondanks de borden kan ik het station niet vinden. Dan maar op een andere parkeerplaats dichtbij. Vanavond vind ik Suuz wel weer.

Voor het John Muir’s Birthplace House staat niets wat het begin van een wandelpad aangeeft. Ik weet welke kant ik op moet en gelukkig staat er op mijn kaart een kleine uitlichting van Dunbar. Zo weet ik met veel gepuzzel het begin te vinden. Het eerste bordje is voorlopig ook het laatste. Ruim drie kwartier volg ik op goed geluk een pad langs de golfbanen. Aan het eind spreek ik een lokale wandelaar met hond aan met de vraag of hij weet of ik nog op het J.M. pad loop. Gelukkig, ik loop nog goed. Het is heel mooi wandelen tussen strand, duinen en golfbanen. Eerst veel uitzicht op de Bass Rock, later kwam N.Law, een steile punt bij North Berwick in beeld. Heel af en toe zag ik een bordje. Veel keuzes heb ik op de gok gemaakt. Een keer ben ik terug gelopen.

20160804_101404b

Scouts in Schotland. Net toen ik langs kwam werden ze geïnspecteerd.

Tegen het middag uur kwam ik in East Linton. Koffie dat wilde ik. De weg kwam in het plaatsje op een T-splitsing uit. Links of rechts voor het centrum. Ik koos rechts. Nee voor koffie had ik de andere kant op gemoeten vertelde een man aan wie ik het vroeg. Hij was ook onderweg naar het centrum. Waar of ik vandaan kwam?
‘From the Netherlands’.
‘Where in the Netherlands?’
‘Zwolle’ antwoorde ik in de verwachting dat hij er nog nooit van gehoord zou hebben.
Yes, Zwolle kende hij.
‘YOU know Zwolle??’ antwoorde ik stomverbaasd.
‘They have a footballclub!’ was zijn simpele verklaring.
Tsjonge jonge. Dankzij PEC staan we op de kaart.

De koffie met Brownie ging er bij mij goed in. Het was mijn eerste bakje koffie van die dag. Ik had gehoopt op horeca onderweg….. tevergeefs. De Co-op verkocht een Sandwich Shrimps & rocket salad met een scherp fris citroenachtig sausje ertussen. Subtiel en lekker!

In de verte N.Law. Een vulkaankegel in North Berwick

In de verte N.Law. Een vulkaankegel in North Berwick. Langzaam maar zeker kwam ik dichterbij.

Een keer ben ik echt verkeerd gelopen. Een bord aan een B-weg stuurde me links af. Het hekje in de muur eronder zag ik over het hoofd en ik liep eindeloos te zoeken naar het pad rechtsaf. ± 1km verder ging ik weer terug. Het pad liep achter de muur!

Dit hekje had ik in eerste instantie niet opgemerkt.

Dit hekje had ik in eerste instantie niet opgemerkt.

In de middag liep ik beter door. ’s Morgens had ik uitgerekend dat ik tussen 5 en 6 uur in North Berwick kon zijn. N. Law werd langzaam steeds groter. 20160804_151212
20160804_15452315:45 liep ik langs de toegangsweg naar de top van de N.Law (een vulkaankegel van 187 m hoog) aan de rand van North Berwick. Ik liet de bordjes voor wat ze waren en ging meteen op zoek naar het trein station. North Berwick heeft een kopstationnetje de vertrekkende trein heeft maar één richting: Edinburgh. Ik was van plan het volgende stationnetje, Drem over te stappen op de stoptrein naar Dunbar. Op de kaart leek het heel simpel.
Ik vertelde dit alles aan de conductrice en ze ging aan het werk met haar kaartjescomputer. Het duurde lang. Erg lang. Ze kwam er niet uit. Toen moest eerst de trein vertrekken uit North Berwick en andere passagiers van een kaartje voorzien worden. Bij mij terug ging ze verder met het gevecht met haar kaartjescomputer. Volgens de computer moest ik naar Edinburgh Waverly want op Drem stopte geen trein die ook naar Dunbar ging. Op Edinburgh kon ik wel met de stoptrein naar Newcastle en bij Dunbar uitstappen. Prijs: £16, -! Dat vond ze voor de afstand North Berwick – Dunbar te gortig. Ik ook ze liggen op loopafstand van elkaar….. ik mocht gratis naar Edinburgh Waverly en daar moest ik een kaartje naar Dunbar kopen.
Oké!
Bij het uitstappen op Edinburgh liepen de passagiers in een controle fuik. Iedereen die nog geen kaartje had moest achteraan aansluiten. Met de houding van de NS in het achterhoofd werd ik daar niet vrolijk van. Zou het een probleem zijn dat de conductrice me zonder kaartje had laten reizen? Wat opviel was dat er geen onvertogen woord viel. Veel mensen hadden geen kaartje. Na opgave van reisbestemming kocht men een kaartje, rekende af en liep verder. De kaartjes verkoopster bij wie ik aan de beurt was zelfs heel blij dat ik gepast met veel losse ponden afrekende. Pfeww! Hoefde ik ook niet meer te zoeken naar de kaartjes loketten. Nu nog het perron zien te vinden waar de trein naar Newcastle vertrok. Perron 19. Ik had zelfs nog tijd om bij de Costa een koffie te scoren.20160804_171929

Op het perron verscheen later een man met een trom. Niet echt met een trom, maar wel duidelijk roepend en uitleggend dat we verkeerd stonden. Het was niet zomaar een trein die eraan kwam, maar de Caledonian Sleeper*) naar London Kings X! Zo verschrikkelijk lang zou die zijn dat de ‘gewone’ reizigers achter hem aan moesten lopen een flink eind verder op het zelfde perron. Oké, zolang ik maar in Dunbar uit mocht stappen? Tuurlijk, dat was het eerste station waar de trein stil zou staan.
20160804_175626bZonder problemen kwam ik in Dunbar aan. Mazzel dat ik vanmorgen met motor het station niet gevonden had, op het station moest betaald geparkeerd worden. Nu moest ik 5 min verder lopen naar de gratis parkeerplaats.

±18:00 was ik weer op de camping. Weer met motor heb ik Indian Take away gehaald. Een Saag Lamb met 2 naan broodjes erbij. Het was heerlijk afgezien van de naan die vooral droog en smakeloos was.
Toetje: Whisky bij de tent.

*) die hadden we de afgelopen jaren al eerder gezien o.a. in Fort William waar hij vertrekt. Een van onze nog uit te voeren reiswensen zijn om met openbaar vervoer naar London te reizen en vanaf daar met de Caledonian Sleeper naar Schotland te reizen. We zijn al eens eerder met het ov door Schotland getrokken en dat was fantastisch!

Dunbar

Met Passing Point.

Met Passing Point.

Ad reed er zo naar toe. De laatste afslag vanaf de A1 was wat tricky. We zagen het bord laat, ik moest flink remmen. Voor me zag ik hoe Ad naar rechts(!) keek voor hij in de slipstream van een andere auto de rechter rijbaan overstak. Ik stond stil op het voorsorteer vak en realiseerde me dat ik naar links moest kijken om te zien of de weg vrij was. Niet dus. Het duurde even voor ik kon oversteken.

Na het razen over de A1 heeft het single-lane-weggetje naar de camping een hoog “weg‑van‑de‑snelweg” gehalte. Schitterend duinlandschap. Het langzame rijden waarbij je bij ieder passingpoint moet wachten op de tegenligger die eerst komt heeft een rustgevend effect.

Over koken op de camping hebben we de volgende afspraak: bij droog weer draai ik op de Trangia iets simpels, bij regen halen we ergens eten. De aankomst dag in Dunbar was het mooi weer. wisselend bewolkt en droog. Bij een van de twee Co-op winkel die het klein plaatsje rijk was haalde ik een zakje gare rijst, Co-op Tikka Massala en een pakje worstjes. Thuis had ik de Trangia al getest. Het duurt heel even voor hij warm is, daarna gaat het hard.

Na enige tijd kunnen de andere ingrediënten erbij;

Toetje: Whisky bij de tent.

The Light House Café

IMG_0783

2006 een cappuccino jaar.

Wo 3 augustus ‘16
Km:68.791,4

Ik weet nog dat het in 2002 was. X-shoppen in Newcastle. Ad vroeg of mij dat leuk leek. Vast wel. Ezra (4) ging bij Opa en Oma logeren. De auto mee op de boot was een fractie duurder dan parkeren in IJmuiden, auto ging mee. Braaf zijn we de hele dag echt gaan shoppen in het saaie winkelcentrum van Newcastle. Dat hebben we daarna nooit meer gedaan. Ik hou helemaal niet van shoppen en wat de Britse winkelcentra te bieden hebben is nog veel oninteressanter dan de winkels thuis.
We hadden het geweldig! Zoals alles leuk is als je het als dolverliefd stel samen doet. Slapen op de boot beviel me ook gelijk goed.
De volgende dag sloot ik aan bij de slaperige zwijgzame mensen die stonden te wachten voor een koffie en een broodje. Starend naar buiten, naar de grijze zee. Ik was hooked. Hoe mooi zou het zijn als dit een routine zou worden. Ik wist het, dit wilde ik vaker doen.

Soms komen wensen uit. ik moet even opzoeken hoe vaak *) we met DFDS gevaren hebben. Op de pc staat een spreadsheet waarop ik dat bij hou. Deze vakantie is de 21e keer dat we naar Schotland gaan. Soms gaan we met P&O over Hull, heel soms met het vliegtuig.
Land is in zicht, al uren. Blauw en stralend met hier en daar een wolkje. Volgens mijn weer app regent het in Newcastle! We zien wel. Eerste doel: Dunbar

*) 18 keer. Niet altijd naar Schotland, DFDS heeft Duinkerken – Dover over genomen.

Onderweg – IJmuiden

The Princess Seaways.

The Princess Seaways.

Di 2 augustus 2016 – km stand 68.489,4
Ongeveer 12 uur hadden we alles ingepakt. Ik had het al dagen lang klaar staan, voor Ad was het last minute werk. Op Google Earth had ik de route naar IJmuiden goed bekeken voor het geval ik Ad kwijt zou raken. Vanaf knooppunt Velsen konden we de borden IJmuiden volgen daar na zou het een makkie moeten zijn. Zeker nu de Velsertunnel gesloten is. Kan ik daar ook niet per ongeluk inrijden*).
Het liep anders. De afrit naar de A202 was er niet volgens Ad en via Velsen zijn we naar IJmuiden gereden. Fijn om ruim een uur reservetijd te hebben.
Wat heel gaaf is zijn de meekleurende brillenglazen. Ik ga met maar één bril op reis. Op de motor is het extra handig. Voorheen werd het voor mij erg donker als de zon achter de wolken verdween. Nu kan ik ook zien dat er nog heel veel uv-licht door de wolken komt. We stonden met donkere brillen in de motregen tussen de andere motorrijders te wachten.
Aan boord ga ik vaak voor een koffie met cinnamon roll halen in de Lighthouse café. Geen cappuccino meer. Aan boord bij DFDS betekent dat een slappe bak warme melk met een vaag koffie aroma. Ik vraag om zwarte koffie, die raakt het plekje beter. 
 
20160802_160418

*) ooit met de auto zat ik achter het stuur onderweg naar IJmuiden. Of ik lette niet op of de TomTom gaf het niet goed aan maar tot verbijstering van Ad reed ik zo de Velsertunnel in……. Verkeerd!

Geen vlees, wel vis.

IMG_9042.JPG

Wat zullen we eten is elke dag weer de vraag. Koken vind ik leuk en ik zie het als een uitdaging om het alle mee-eters naar de zin te maken. Verder wil ik zelf ook lekker vinden en moet het gezond zijn. Met veel groente dus. Zoon#2 is voor een paar dagen naar ons in het Noorden afgereisd. Eerst had hij niet zoveel wensen, vond hij het al heel wat dat er voor hem gekookt werd. Thuis moet hij het zelf doen. Woensdag hadden we taco’s, donderdag tagliatelle & Bolognese saus. Lasagne leek hem ook wel wat. Maar zonder gehakt. Lees verder

Geen vlees geen vis geen plant …… wat dan?

IMG_8981Vlees smaakt mij steeds minder goed. Daar zijn diverse redenen voor. Een is dat het gewoon niet uit kan met die ene planeet waar we met zijn allen op leven. Al die varkentjes opgepropt in een stal knagen ook aan mijn geweten. Wat eten we dan? Een bordje bonen met wat gebakken uien kan genoeg zijn ….. maar het lijkt mij niks. Het idee van vandaag kwam van Ad. Hij wilde een gevulde portobello. Vier exemplaren had ik een ovenschaal aangevuld met een paar grote kastanje champignons. Die bleken zeker zo lekker, niet zo duur. Vandaag heb ik het recept geperfectioneerd met een halve Kg Kastanjechampignons.

Ingrediënten
500 gram grote Kastanjechampignons
300 gram verse spinazie
2 uien
Een paar teentjes knoflook
Een verpakking Boursin
 IMG_8968

Snipper een van de uien en een teentje knoflook. Smoor het in roomboter en als de uien glazig worden de spinazie toevoegen en met wat zout laten slinken. In een zeef laten uitlekken en het vocht er goed uitdrukken.IMG_8972.JPG

De 2e ui en de rest v/d knoflook snipperen. Haal de steeltjes uit de champignons en smoor die samen met ui en knoflook in wat roomboter in een koekenpan. Zachtjes gaar laten worden en af laten koelen.

Leg de paddenstoelen op hun hoedjes in een ovenschaal. Niet iedereen bij ons waardeert spinazie (ik begrijp het ook niet) dus ik vul een deel van de hoedjes met spinazie. Met een vork en een lepel trek ik een plukje spinazie uit het vergiet en draai het op mijn lepel tot een klein nestje. IMG_8975.JPG

IMG_8977In het keukenmachientje gaan de gaar gesmoorde uien/knoflook/steeltjes. Een paar grote scheppen Boursin erop en wat verse peterselie. Dit mengsel verdeel ik over de rest van de hoedjes. Een klein toefje geraspte Gouda maakt het af. IMG_8978

 De oven moet voorverwarmd zijn op 200°C – 15 minuten mogen ze erin.. Van de spinazie die over was maakte ik met wat pijnboompitten, goudse kaas, teentje knoflook, een schep Boursin en een scheut olijfolie een heerlijke pesto die zelfs door de spinaziehater gewaardeerd werd.

IMG_8980

 

Zelf maken: Granola

IMG_8849Zoonlief eet graag Cruesli voor ontbijt. Maar; er zitten altijd rozijnen in. Ez heeft een verschrikkelijke hekel aan rozijnen. Die moeten er eerst met één voor één uitgevist worden. Cruesli bevat veel suiker. Het lijkt wel snoep zo zoet is het. Wachtend in een ziekenhuis wachtkamer vond ik een heel simpel recept om het zelf te maken. Dan heet het anders: Granola. Prima. Thuis ging ik meteen aan de slag met de ingrediënten die in mijn keukenla vond. Havervlokken, een zakje gemende noten, en honing.

De noten waren wat slof maar kwamen heerlijk krokant uit de oven. Het kreeg direct de ‘Thumbs up’ van mijn zoon. Geen rozijntjes echt geweldig en de afwezige suiker werd ook niet gemist. We zijn 1½ jaar verder en ik heb ‘recept’ verder ontwikkeld. Zoonlief weet nu dat hij pinda’s, Pekan noten, amandel en kokosschaafsel niet waardeert. Wel cashew noten, paranoten, hazelnoten en hele amandelen.

De verhoudingen die ik hieronder aangeef komen uit mijn duim.
300 gram Havervlokken
100 gram gebroken lijnzaad
50 gram Cashewnoten ongebrand en ongezouten
50 gram Paranoten ongebrand en ongezouten
100 gram Pijnboompitten/zonnebloempitten/pompoenpitten gemixt
50 gram Tahin Sesampasta
75 gram vloeibare Honing
Oven voorverwarmen op 170°C. Ik meng alles in de weegschaalschaal. Goed mengen. Op ovenbakplaat leg ik een vel bakpapier. Daar stort ik het mengsel op. Midden in de oven, ± 13 minuten roosteren.

IMG_8863bIMG_8872b

Af laten koelen en in een afsluitbare doos doen. Voor hen die wel van rozijnen houden, als de Granola afgekoeld is kunnen de rozijnen en gedroogde appeltjes erdoor.

Granola Gewicht  Prijs  Per Kg Gram  Prijs
havervlokken (Jumbo) 500  € 0,39  € 0,78 301  € 0,23
Gebroken lijnzaad (Zonnatura) 400  € 1,80  € 4,50 101  € 0,45
Cashewnoten ongebrand (Lidl) 200  € 2,49  € 12,45 55  € 0,68
Paranoten ongebrand (Lidl) 200  € 2,49  € 12,45 55  € 0,68
Honing (Jumbo) 450  € 1,39  € 3,09 87  € 0,27
Tahin Sesampasta (Jumbo) 290  € 2,39  € 8,24 51  € 0,42
Pijnboompittenmix (Jumbo) 100  € 1,59  € 15,90 50  € 0,80
 Gewicht 700
 Prijs per Kg  € 5,06

IMG_8878

 

Drymen – Glencoyne

Aan het begin van het traject Drymen - Milngavie

Aan het begin van het traject Drymen – Milngavie

±7:15 loop ik door de regen naar de Lounge, ik zie mijn wandelplannen in het water vallen. Terwijl we ontbijten (heerlijke broodjes met zalm en kaas en uitstekende koffie) klaart het op. Ik wil een stuk van de WHW (West Highland Way), nu naar het zuiden. Ik weet waar het pad de Stirling Rd kruist. Na een km of 10 komt het pad vlak langs de Glencoyne Distillery. Daar spreken we af. Ik reken dat het een uur of twee lopen is. Met een uur extra reserve spreken we af om 12:00
Als Ad er om 13:00 nog niet zou zijn ga ik gewoon weer terug naar Drymen. Waarom niet bellen? Andere jaren konden wij malkander simpel opbellen. Nadat deze zomer in Wales de provider van Ad (Telfort) elke medewerking weigerde, is het deze vakantie mijn mobiel (T-Mobile) aan de beurt. Ik kan niemand bellen.
De route gaat gelijk dwars door een (nat) weiland en dan langs diverse kronkelige weggetjes.

20151114_102919
±11:00 Wordt het pad alsmaar natter met veel grote plassen op het pad. Op mijn telefoon zie ik dat Ad mij gebeld heeft. Terugbellen blijft hopeloos.
± 11:20 Begint het te regenen en kruist het pad de A81 bij de ‘the Beech Tree’. Een veel mooiere plek om met koffie en boek en zo op Ad te wachten. Binnen vraag ik of ik de telefoon mag gebruiken. Het mag, ik toets het nummer van Ad in op de huistelefoon. Ook dat werkt niet.
“Tuu duu duup” krijg ik gevolgd door een vrouwen stem,
“I am sorry, this number is not available right now”.
 
Balend leg ik de uitbaatster uit dat er voor mij niks anders op zit dan door te lopen naar Glencoyne. Braaf aan de rechterkant van de weg. De eerste twee tegemoet komende auto’s rijden met een boog om me heen, dan komt er een witte aan. Die stug rechtdoor rijdend op me af komt, niet uitwijkt maar zelfs driftig snel in de berm stopt en parkeert. Het is Ad! Hij was al heen en weer rijdend op zoek. Blijkbaar was onze heldere afspraak niet zo helder. Mijn idee voor koffie bij de the Beech Tree spreekt hem wel aan en we lopen naar binnen.
“Guess who I found outside?” zeg ik tegen de uitbaatster die het ook een goeie mop vindt. Eindelijk kan ik mijn cappuccino bestellen.

the-beech-tree-inn

Het weer zat niet mee

IMG_8658Voorspelling voor vandaag: regen – regen – en nog veel meer regen. Toch zag het er nog stralend en zonnig uit toen ik opstond. Even overwoog ik een snel ontbijt naar binnen te proppen en meteen weg te wandelen. Maar ik ging natuurlijk gezellig met Ad ontbijten. Het werd snel donker en heftige regenbuien barsten los over Drymen. Van wind en storm was nauwelijks sprake. Ik besloot dat we Arran en Arran Whisky een herkansing moesten geven. Ik ging lekker mee met de auto.

In de haven bleek het verrekte winderig en de situatie ten aan zien van de overtochten was niet veranderd. Misschien ging er een boot. Misschien ook niet. De kans dat de boot daarna terug zou komen was nog kleiner. Daar konden we niet aan beginnen

Ik wilde het ‘Birds of Prey Center’ bij Loch Lomond bezoeken. Verrekte moeilijk te vinden. £ 8,- pp moest het kosten. Ik hoopte op een demonstratie van enig soort. Dat was er vandaag niet. 37 vogels in de kou in een hok, dat vond ik niet spannend.

Later in de auto kregen we een onverwachte opklaring over ons heen. Even had ik hoop dat ik toch nog een stuk van de WHW kon doen. Een akelige plensbui maakte daar een einde aan. Dan maar naar de Glencoyne Distillery. Ik was er nog nooit geweest.

151116 Kaart151116 Kaart-2Een van de redenen dat Ad graag naar een whisky tour gaat is dat hij het leuk vind om de gids vragen te stellen waar ze geen antwoord op hebben. Vandaag hebben we Pauline. Ze weet heel veel en een waterval van informatie over de ingrediënten en technieken kregen we over ons heen. Ad vroeg haar of ze wist waar de methanol bleef? Ze gaf wel een antwoord, maar het was geen antwoord. Tegen iemand anders vertelde ze dat ze voor moeilijk vragen op ‘Duncan’ kon terugvallen.

Ad was er niet tevreden met zijn antwoord en vroeg door.

“Oke, thats it!” zei ze. Ze gooide haar hoofd achterover en riep: “DUN-CAN!!” waarop Duncan the man himself de trap af kwam om haar van de lastige vragensteller te redden. Hij had een antwoord: volgens hem ontstond er nauwelijks methanol als er gebrouwen werd met barly (gerst).